David Bowie - Welcome to the Blackout (2018)

Geweldige sound. Ik vind deze beter dan Stage.

Gezien de periode....speelt de geweldige Adrian Belew ook op deze plaat?

Klopt, hij speelt lead guitar. Ook Alomar doet mee op rhythm guitar.

De sound is werkelijk fenomenaal. Waar hebben ze dit vandaan gehaald?

Had Tony Visconti dit misschien nog op de plank liggen? Hij heeft dit opgenomen.

Zo wil ik er wel elk jaar nog een.

Hij is precies gevoeliger dan stage.

De plaat is opgenomen tijdens de Isolar II tour in Earls Court, London op 30 Juni & 1 July 1978, qua setlist 99% een overlapping met Stage buiten Sound & Vision (die hier voor de 1ste keer live gespeeld werd) & Rebel Rebel), opmerkelijk wel dat op Stage de band (volgens Sean Mayes) het tempo voor het grotendeels omlaag hield bij de meeste nummers

Op wikipedia is in ieder geval opk al langer dit te vinden:

Ben ergens dus ook niet heel verbaasd dat er nog wat wordt uitgebracht van deze tour.

Schitterende opname , album klinkt werkelijk fenomenaal. Echt een aanvulling op mijn Bowie verzameling.

Heeft er iemand live in berlin 1978??? Die heb ik blijkbaar volledig gemist.

Komt dit hele gebeuren ook op CD uit ? , Ik heb mijn vinyl afspeelmachine een kleine 30 jaar geleden de deur uit gedaan en dat blijft zo
De hier boven genoemde langspeelplaat Live In Berlin 1978 is volgens mij ook niet op CD leverbaar maar wel prijzig

Live In Berlin 1978 was een 'David Bowie is' release: Brooklyn Museum, New York, U.S.A.
Niet zo vreemd als die langs je heen is gegaan dus.

Merci voor de reactie. Die komt dus niet op de markt?

Daar zou ik niet op rekenen. Je kunt hem uiteraard wel bemachtigen via bijv. discogs, maar de prijzen zijn vrij hoog. Persoonlijk geloof ik niet dat hij veel meerwaarde heeft, zeker niet gezien deze release. Mocht je hem willen luisteren: David Bowie - Live In Berlin 1978 (Vinyl Rip) - YouTube

?

Deze opname is iets eerder gemaakt op 30 mei 1978 voor het Duitse Musikladen en heeft imo dezelfde kwaliteit en heeft ook beeld!

Wat klinkt station to station hier toch lekker ?. Speakers volle bak open genieten.

Lang leve youtube! Hier nog een schitterende opname van Station to Station met beeld, uit 1976: David Bowie – Station To Station – Live 1976 - YouTube

Wordt vast wel op cd uitgebracht, net als Cracked Actor vorig jaar. Die verscheen ook eerst op peperduur vinyl.
.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Bowie - Welcome To The Blackout, Live London '78 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Record Store Day laat ik normaal gesproken aan mij voorbij gaan (vanwege een afkeer van gecreëerde schaarste en hysterie), maar dit jaar was ik in Split en kwam ik bij toeval langs een piepklein platenzaakje in de oude stad. Ik vroeg uit nieuwsgierigheid naar de Record Store Day releases en die bleken in een nog dichtgeplakte doos te zitten. Een hele makkelijke manier om een paar mooie platen op de kop te tikken (en nog voor een relatief lage prijs ook).

De mooiste van het stel was zonder enige twijfel Welcome To The Blackout van David Bowie en deze plaat is nu dan ook op cd en via de streaming media diensten verkrijgbaar.

In de tweede helft van de jaren 70 had David Bowie zijn creatieve piek bereikt en ook op het podium verkeerde hij in topvorm. De Isolar tour uit 1976 en de Isolar II tour uit 1978 behoren tot de beste concertreeksen van de Britse muzikant (al had de Serious Moonlight Tour ook zijn charme), die op dat moment vanuit Berlijn opereerde.

De Isolar II tour werd vastgelegd op Stage, dat destijds niet heel goed werd ontvangen, maar omdat het een van de eerste (serieuze) platen was die ik kocht, ik het voor mij nog altijd een hele bijzondere plaat. Vorig jaar verscheen Live Nassau Coliseum '76, waarop de eerste Isolar tour is vastgelegd en nu is er dan Welcome To The Blackout, dat opnamen bevat die tijdens de Isolar II tour in London werden gemaakt.

Tijdens de Isolar II tour speelde Bowie met een wat grotere band dan tijdens de eerste Isolar tour en was er een glansrol weggelegd voor gitarist Adrian Belew, waardoor ik Stage nog altijd prefereer boven Live Nassau Coliseum '76. Stage krijgt nu echter zeer serieuze concurrentie van Welcome To The Blackout.

Natuurlijk overlapt de plaat flink met Stage, want de setlist van Bowie was tijdens de Isolar II tour redelijk constant. Dit betekent dat de nadruk ligt op Station To Station, Low en Heroes, maar dat halverwege het concert ook een groot deel van The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars voorbij komt.

Opvallend genoeg klinkt Welcome To The Blackout veel beter dan Stage, dat wat dof klinkt, en Bowie lijkt ook in net wat betere vorm tijdens de concerten die hij gaf in de stad waarin hij werd geboren. Vergeleken met Stage worden vrijwel alle songs wat rauwer en energieker gespeeld, zonder dat dit ten koste gaat van de mystiek die over de Isolar tours hing.

Bowie liet naar verluidt alle concerten van de Isolar II tour opnemen door producer Tony Visconti en dat verklaart waarom Welcome To The Blackout fantastisch klinkt. In de jaren 70 was het nog gangbaar om het publiek naar de voorgrond te mixen, zoals op Stage ook te horen is, maar Welcome To The Blackout klinkt fraai en lijkt direct uit de PA te komen.

De veelkleurige toetsenpartijen van Roger Powell waaieren heerlijk uit en natuurlijk zijn er de tegendraadse gitaarpartijen van Adrian Belew, die het donkere karakter van de instrumentatie nog wat versterken. Ook de rest van de band van Bowie bestaat uit geweldige muzikanten, waardoor de Brit zich kan beperken tot zijn zang. De Berlijnse periode van David Bowie was zeker niet de meest gezonde periode uit zijn leven, maar de zang op Welcome To The Blackout klinkt fantastisch en prachtig intens.

Vergeleken met Stage bevat de in Londen opgenomen plaat nog een extra LP, waardoor er een uur en drie kwartier kan worden genoten van Bowie tijdens zijn Isolar II tour. Ik heb de plaat inmiddels een maand of twee in mijn bezit en leg Welcome To The Blackout vaker op de draaitafel dan Live Nassau Coliseum '76 of Stage, terwijl ook deze platen me heel dierbaar zijn. De plaat laat horen hoe goed David Bowie in topvorm was, maar maakt ook pijnlijk duidelijk welke leegte hij op 10 januari 2016 heeft achter gelaten. Erwin Zijleman

Als een favoriete David Bowie setlist zou mogen samenstellen, dan zou dit ongeveer deze plaat zijn.

David Bowie met magistrale band in topvorm en te horen in een geluidskwaliteit die werkelijk schitterend in balans is. Adrian Belew in je band op gitaar is natuurlijk altijd van grote meerwaarde.

De nummerselectie die Bowie koos om te spelen zijn fantastisch. Enige puntje van kritiek is dat ze van mij Ziggy Stardust in zijn geheel hadden mogen doen, omdat je conceptalbums in mijn optiek altijd maar moeilijk kan opbreken. Pink Floyd speelde The Dark Side of The Moon tijdens Pulse ook altijd in zijn geheel omdat ze niet aan het concept wilden tornen.

Een dikke 4,5*

De Bowie fans worden tot nu toe wat meer verwend met releases dan bij Prince. Ik kom hier nu pas aan toe (terwijl ik Glastonbury al een tijdje in huis heb) en ik ben onder de indruk van de Stage setlist, uitvoeringen en registratie. Ik ben nooit een groot liefhebber van veel zaal geluid bij live registraties, dus ik ben wel blij hoe dat hier gemixt is. Hoewel ik Glastonbury wel beter vind klinken.. op deze Blackout is bij Fame is de funky gitaar ook bijvoorbeeld wel heel ver weg bijvoorbeeld.

Toch denk ik dat ik het bij mijn 3 live albums houd:
BBC (mooie kale versies van het klassiekere werk + een fantastische 2000 bonus disc)
Reality tour (goede compilatie van het latere spul, waarvan ik de afzonderlijke albums zelden pak) .
En de nieuwe Glastonbury als een totaal overzicht in moderne versies in top kwaliteit.

Of die beter is dan Stage? moeilijk om te zeggen. Wel fijn dat het hele optreden hier op staat.
De singles staan hier meer op, was dit de beste Bowie line up? of toch tijdens Ziggy?
Belew is zo fokking goed, echt een eigen stijl.
Ik vind Five Years zo mooi in deze uitvoering
The jean genie had wel 2 min korter gemogen.
Blij dat ik toen deze meteen tijdens RSD hebt meegenomen.

Zieke versie Station to Station

Met Roger Powell ( ex Utopia) op toetsen. Zeer sterk Live album