Anthrax - Kings Among Scotland (2018)

Het klinkt als een concert waar ik an sich wel bij zou willen zijn, de band is strak en dynamisch, maar het grote probleem blijft dat ik niet zoveel heb met Anthrax. Eigenlijk vind ik hun enige goede album Worship Music. De andere nummers doen me niets.

Anthrax concerten zijn inderdaad een leuke bezigheid om te ervaren. Ik weet niet of dat ik dat perse op cd hoef te hebben

Grote voordeel op deze release is dat er relatief veel nummers gespeeld worden die je normaal niet snel te horen krijgt. En dan bedoel ik niet alleen de obscure albumtracks als Imitation of life, One world of A.D.I./Horror of it all van het album Among the living dat in z'n geheel voorbij komt. Nieuwer werk als Evil twin, Blood eagle wings en Fight 'em 'til you can't is zeker net zo welkom! En persoonlijk vind ik het geweldig dat Be all end all gespeeld wordt. Fantastisch nummer!

Nou , ik heb de DVD bij een vriend van mij bekeken, pffffffffffff wat een ellende zeg. Begin er niet aan. Er wordt zo'n beetje per seconde geschakeld van beeld. Das echt niet vol te houden. Na een minuut of 10 heb je je eerste epileptische aanval. Wat een afschuwelijke opnames zeg. De muziek is top, daar is niks over te zeggen (als je tenminste meeneemt dat iedereen een jaartje of 20/30 ouder is geworden).

Heb de CD in bestelling bij Large. Had deze live-release uit het oog verloren, maar werd in de sales onder mijn aandacht gebracht. Was vroeger nooit zo van Anthrax, maar heb vorig jaar toch wat oude albums aangeschaft. Had gehoord dat er op Kings Among Scotland trager gespeeld werd, maar zo op YouTube is het me snel genoeg en komt de muziek uiterst genietbaar over. Ze husselen de volgorde van dat integrale Among the Living wat door elkaar en dat kan ik waarderen. Niets van Persistence of Time; het enige Anthrax album dat ik - samen met Attack of the Killer B's - ooit als nieuwe release heb gekocht.

Enige minpunt vind ik dat het op band afgespeelde intro van Among the Living (net zoals Slayer dat doet met South of Heaven) ontbreekt en die 2e disc daardoor een wat ruige fade-in krijgt. Op het eind van de 1e disc komt er een aankondiging van een short break. Heb op YouTube nagezocht wat er ontbreekt. Verder niets dan lof, geluid is goed, uitvoeringen prima en de sfeer zit er goed in. Veel interactie met het publiek zoals Indians dat voor het wardance-gedeelte platgelegd wordt en de ode aan Dio als Joey Belladonna in de uitlooptijd na Anti-Social Long Live Rock 'n' Roll aanheft. Geloof dat ik bij Fight 'Em 'Til You Can't het idee heb dat het nummer Gridlock (Persistence of Time) er model voor stond.

Van Anthrax kun je wel zeggen dat ze in de loop van de jaren ontzettend volwassen zijn gaan klinken. Natuurlijk heeft de band middels de diverse voorkeuren van de muzikanten een breed scala aan invloeden en ervaringen waaruit ze kunnen putten. Niets is overhaast en afgeraffeld.

Wat een verschil is dat nog met Alive2 uit 2005. Kings Among Scotland is natuurlijk een registratie van een show dat For All Kings promoottte. Toch bestaat de bulk van het materiaal uit krakers uit de pre-90's. Hoe oneerbiedig ook, het is toch waar Anthrax haar populariteit aan dankt. Met het handjevol zeldzaamheden is dat helemaal niet erg. Be All End All en Imitation Of Life gaan erin als koek.

Maar ik had het over volwassenheid. A. I. R. maakt daar direct gewag van. Zo heavy als als een loden deur en zo strak als een eendereet. We hebben deze track wel eens wat gejaagder uitgevoerd horen worden. Op deze wijze trekken ook fantastische dingen als Skeleton In The Closet en Horror Of It All aan ons voorbij.

Anthrax geeft altijd 200%. Ook hier. En het enthousiasme en de ervaring bieden een bespiegeling met toevoegende waarde op die oude tracks die bijvoorbeeld op Oividnikufesin een stuk jeugdiger klonken. Met name de blues en diepte in de stem van Belladonna is indrukwekkend.

Het enige minpuntje vind ik dat de periode met John Bush genegeerd wordt. Ik heb Belladonna Only horen zingen bijvoorbeeld. Dat kan hij best. En ook Room For One More en What Doesn't Die kunnen prima wedijveren met het aloude I Am The Law of het meer recente Breathing Lightning.

Al met al is dit een hele leuke toevoeging aan de kronieken van deze New Yorkers. Grappig is ook de Rock n Roll Over hoes. Had trouwens de titel noet Kings Among Scottland moeten zijn?