Joe Cocker - Hymn for My Soul (2007)

King of cover heeft te horen gekregen van zijn platenmaatschappij dat het weer tijd werd voor een nieuw album vol covers.
Afgaande op de mislukte CCR-cover, Long as i can see the light, had dat van mij niet gehoeven!

Staan paar leuke nummers op maar de bekendere nummers zijn beter gebracht door de originele artiesten. Aardige compilatie van goede nummers op een aardige manier gebracht is het nu geworden.

2,5*

Heel mager wat hij op deze CD laat horen. Het klinkt allemaal weinig geïnspireerd en de begeleiding is zonder meer zwak. Triest album van zo'n groot artiest. Een 2 voor de moeite.

track 10 is een gevoelige en duidelijke statement

Bovendien is z'n stem ook niet meer wat het geweest is.

Tsja, waar de weg na het vorige album Heart & Soul al naar beneden liep is het op dit album alleen maar nóg slechter geworden. Dezelfde bekende trucjes op de automatische piloot zonder kwaliteit.

Het trucje van Joe Cocker, zijn concept, het is eigenlijk allemaal al bekend sinds 1982 en de cd Sheffield steel.

Zijn stem moet de cd dragen. Daarnaast moeten er goede covers worden geselecteerd, met een eigentijdse uitvoering, als het even kan wat scherper dan het origineel.

Meestal zijn er wel een paar songs die een Cocker cd kunnen dragen. Die zijn er dit keer niet. De keuze uit de covers is matig (Long as I can see the light), het spel niet verrassend en de plaat ontstijgt daardoor niet de middelmatigheid.

Wat ik juist wel overeid vind blijven staan zijn Cocker's vocalen. Belangrijk, maar het is inderdaad te weinig.

Leidt dit alles terecht tot een gemiddelde, lager dan 2 op de musicmeterschaal (nu 1,83?)
Nou, dat dan ook zeker niet. Hymn for my soul is aan de andere kant ook niet storend, het luistert weg als een gangbare Cocker cd. Echter zonder hoogtepunten of dat je er van opveert.

Dit is een van de beter cd's van Joe Cocker van de laatste jaren. Het bevat weliswaar geen echte uitschieters, maar ik ben blij dat het niet al te overgeproduceerd klinkt, met strijkjes, etc. op de achtergrond. De covers vallen tegen. Het origineel is beter. Cocker klinkt weinig geïnspireerd.

Joe Cocker lijkt veroordeeld tot het coveren van liedjes van anderen. Ook "Hymn for My Soul" is weer zo'n plaat. Ik kan de stem van Joe Cocker goed verdragen, maar uiteindelijk is dat te weinig om dit album te dragen. De composities zijn gewoon niet sterk genoeg. Ik heb het dan niet over het origineel, maar over de versies op "Hymn for My Soul". Het klinkt ongeïnspireerd en futloos. De bewerking van "Long as I Can See the Light" van Creedence Clearwater Revival is tenenkrommend slecht. En zo komen er wel meer van dat soort momenten voorbij. Nee, Joe Cocker klinkt op "Hymn for My Soul" vooral uitgeblust en dat is eigenlijk best wel een pijnlijke constatering.

Samen met de voorganger is dit een minder goed album van Joe Cocker. Ze zijn de twee zwakste. Hij klinkt niet futloos volgens mij en aan zijn stem ligt het ook zeker niet. Het ligt gewoon aan de keuze van songs om te coveren en het gebrek aan uitschieters. 'Beware of Darkness' en 'Hymn for My Soul' genieten het meest mijn voorkeur, maar bieden toch te weinig. Ik kan me eigenlijk altijd vinden in de berichten van musician over de man: de stem blijft goed en echt tegenvallen doet Joe Cocker nooit. Ik houd het op 2,5 sterren.

Blijft één van mijn favorieten van Joe Cocker, de soul en blues zijn overheersend, Cocker geef elke cover op dit album een nieuwe lading. Love is for Me blijft mijn favoriet. Beter dan het origineel.

Ik ben het gigantisch oneens met dat de begeleiding zwak zou zijn op deze plaat, we worden op dit album getrakteerd op bekende musici als Mike Finnigan (blijft voor mij de beste Hammond speler), Albert Lee en Greg Leisz.

de neerwaartse spiraal zet zich verder; het stuurloos schip Cocker wordt drijvende gehouden door de terechte naambekendheid maar als dit jouw debuut zou zijn geraakt je volgens mij niet verder dan een getalenteerde lokale held in je geboortedorp of stad.