Crone - Godspeed (2018)

Gewoon op de valreep van 2018 dit album uit de Prophecy stal nog even ontdekken. Althans, een maand geleden al, maar sindsdien veel gedraaid. Heerlijk album met briljante details. Lucifer Valentine bijvoorbeeld is een geniaal intro die een aantal songs voorgaat die vooral rock/blues gericht zijn, maar onderliggend heerst een mooi en unieke doomsound. Topper!

Heldere gitaarklanken worden afgewisseld met stevige logge riffs. De zang is wel even wennen maar speelt een ondergeschikte rol op deze sfeervolle gitaarplaat.

Onbegrijpelijk dat deze plaat nog maar zo weinig stemmen heeft gekregen. Ik vind het echt een geweldige plaat. Langzamerhand kruipt dit album naar de zeldzame 5 punten...

Ik beloof je hem binnenkort weer eens te gaan luisteren. Ik heb de plaat slechts 1 keer vluchtig beluisterd en ben eigenlijk een beetje kwijt wat voor indruk deze gemaakt heeft. Soms vergeet je platen weleens. Je maakt me in ieder geval nieuwsgierig.

Idem hier; er komt ook zoveel mooi nieuws uit, maar inderdaad dit verdient meer aandacht...

Het leuke aan Crone is dat de de melancholische klaagzang zo uit de new wave of post punk getapt lijkt. Het is echt een fijn luisterplaatje.

Na door ProGNerD getipt te zijn om opvolger Gotta Light te beluisteren, dacht ik er verstandig aan te doen om eerst dit werkje uit 2018 eens te beluisteren.

Dat is in ieder geval zeker geen straf gebleken, want dit is een heel gave mix geworden van intens riffwerk en breekbare gitaarintermezzo's (die inderdaad wat bluesy aandoen). De partijen van de leadgitaar spreken me hierbij vooral aan (geen idee hoe je dit in het Nederlands zegt, maar in het Engels noemen ze dat een soaring guitar, partijen die eigenlijk de hele song op sleeptouw nemen. Ik vind dat echt geweldig). De fijnste riff is mijns inziens de riff op H (She's Not Dead, She Is a Ghost) vanaf 0:43; simpel, maar oh zo effectief en lekker om naar te luisteren!

Minpuntje voor mij is de zang, waar ik geen fan van ben. Naast het zeurderige karakter van de stem, wat ik opzich wel kan hebben, spreekt het stemgeluid me niet aan. Ik vind echter die stukjes spoken word-achtige stemmen (zoals bijvoorbeeld vanaf 0:45 in The Perfect Army, maar ook op 1:10 in The Ptilonist) een erg gave toevoeging. Het geeft wat meer dynamiek aan de songs, en het zorgt ervoor dat het interessant blijft om naar te luisteren.

Nu rest me nog één opgave: de score. Ik begin met 4*, maar hier komen zeker nog wat luisterbeurten achteraan. Wellicht verhoog ik 'm later, wie weet...

Na een 1e luisterbeurt van hun nieuwe Gotta Light? vanmiddag deze weer 's opgezet om een goed vergelijk te kunnen maken; de sound is best wel veranderd en even wennen...

Blijkbaar had ik ook nog geen stem uitgebracht, dus bij deze: (dikke) 4* !

De lovende woorden hierboven kan ik mij niet geheel in vinden. Het is vooral een beetje hit or miss voor mij. Waarbij de zang en spoken word grotendeels een miss zijn. Muzikaal weten ze soms echt een heerlijke hit te maken, om vervolgens weer grotendeels langs mij heen te gaan. Hij slaat hier helaas niet goed aan.