Crone - Godspeed (2018)

Na door ProGNerD getipt te zijn om opvolger Gotta Light te beluisteren, dacht ik er verstandig aan te doen om eerst dit werkje uit 2018 eens te beluisteren.

Dat is in ieder geval zeker geen straf gebleken, want dit is een heel gave mix geworden van intens riffwerk en breekbare gitaarintermezzo's (die inderdaad wat bluesy aandoen). De partijen van de leadgitaar spreken me hierbij vooral aan (geen idee hoe je dit in het Nederlands zegt, maar in het Engels noemen ze dat een soaring guitar, partijen die eigenlijk de hele song op sleeptouw nemen. Ik vind dat echt geweldig). De fijnste riff is mijns inziens de riff op H (She's Not Dead, She Is a Ghost) vanaf 0:43; simpel, maar oh zo effectief en lekker om naar te luisteren!

Minpuntje voor mij is de zang, waar ik geen fan van ben. Naast het zeurderige karakter van de stem, wat ik opzich wel kan hebben, spreekt het stemgeluid me niet aan. Ik vind echter die stukjes spoken word-achtige stemmen (zoals bijvoorbeeld vanaf 0:45 in The Perfect Army, maar ook op 1:10 in The Ptilonist) een erg gave toevoeging. Het geeft wat meer dynamiek aan de songs, en het zorgt ervoor dat het interessant blijft om naar te luisteren.

Nu rest me nog één opgave: de score. Ik begin met 4*, maar hier komen zeker nog wat luisterbeurten achteraan. Wellicht verhoog ik 'm later, wie weet...