Jonathan Bree - Sleepwalking (2018)

Het is wel 'n beetje een luguber gezicht, zo'n koppel al viool spelend en zingend met latex maskers strak over de kop getrokken. Tsja... weer bij toeval aangetroffen op m'n 'TV On Demand'.

Ik gooi een paar druppels Dooley's Toffee in m'n koffie. De muziek klinkt zwoel en zwierig... de man heeft echt een fijne stem!

You're So Cool!

Het doet mij heel erg aan Get Well Soon denken, alleen dan iets donkerder misschien. Het past in elk geval goed in mijn voorkeursstraatje: beetje barokpop, pathos en een snufje duisternis... altijd goed.

Ik heb het een tijdje even geparkeerd en nu de zomer naar z'n einde loopt tevoorschijn gehaald. Goede keuze denk ik. Tijd voor wat wat meer sombere klanken nu.

You're So Cool, WOW, wat een prachtig nummer! Albumhoes en clip zijn idd erg creepy, daar heb ik wat minder mee. Maar dat kan ik best negeren als de muziek zo mooi is

Doorgaans zit ik niet zo heel vaak in deze hoek van de popmuziek te rommelen, maar het geluid van Jonathan Bree viel onmiddellijk op. Het is ontzettend melodieus, humoristisch, zwoel, eigenzinnig en de muziek zit ook nog eens knap in elkaar.
Ik zie er zelfs beelden bij. Neem nu bijvoorbeeld het nummer Boombox Serenade. Ik zie Jonathan al staan met z'n enorme boombox luidspreker onder aan mijn balkonnetje en dan laat plots je wifi- of bluetooth signaal het afweten. Dit is natuurlijk 'n geweldig moment voor een heerlijke slappe lach. Of dat swingende Your're So Cool, de ultieme nazomerplaat voor een romantisch walsje met of zonder een Jonathan tussen de opkomende herfstasters. Of dat fraaie, aan synthwave grenzende, Fuck It, 'n meebrullertje van de bovenste plank om hem even fijn te laten weten dat je helemaal klaar bent met dat verstoppertje spelen.

In welke stemming je ook verkeert of waar je ook bent, Sleepwalking is zonder meer een erg leuk album voor een onbekommerd momentje - met of zonder kop koffie - maar toch zeker ook voor het prachtige geluid en de fantastische zangpartijen.

Sleepwalking komt zelfs op de afspeellijsten voor het aanstaande griezelfeest in oktober. Ik zet de hoes alvast klaar en goed in het zicht!

Bijzonder en spannend album is dit. Prachtige instrumentatie, heel erg sfeervol. Helaas zakken sommige nummers daarin weg als naar mijn idee de zang achterblijft. Characters en Plucking Petals zijn daar goede voorbeelden van. Prachtige instrumentatie in het begin en het einde van deze nummers, alsof ik mij in een soort horrorfilm bevind. Maar middenin zangstukken die vervelen, tot irritatie aan toe zelfs bij het laatstgenoemde nummer. Daarom zijn het uiteindelijk de meer poppy/bombastische nummers die deze plaat omhoog stuwen wat mij betreft: You're So Cool, Say You Love Me Too, Valentine, Coke en Fuck It. Hierin komen zang, melodie en sfeer perfect samen. Voor nu 3,5*, omdat teveel nummers dus niet beklijven. Maar dit album zit dichter tegen een 4* aan dan 3*, vooral vanwege de algehele sfeer door het album.

Sleepwalking doet mij trouwens erg aan dit album denken: Thomas Feiner & Anywhen - The Opiates Revised (2008) - MusicMeter.nl. Of zeg ik nu iets geks?

Interessante vergelijking. Misschien dat de strijkers in combinatie met het wat lome tempo van de nummers je op een dergelijke gedachte kunnen brengen. Dat is namelijk de beste vergelijking die ik kan maken tussen beide albums. Beide albums zijn ook tamelijk donker van sfeer en wat melancholisch van aard. Het stemgeluid van de zangers vind ik wel behoorlijk van elkaar verschillen. Ik ben in ieder geval benieuwd hoe je tot deze vergelijking bent gekomen.

Bij Characters moet ik juist aan de zang van Damon Albarn op diens mooie soloplaat denken. Die filmische soundscapes verwijzen mij naar één van m'n favoriete bands, Timber Timbre. Da's vrij positief naar mijn smaak.

Nee hoor, je zegt niks geks. Ik vind de sfeer op deze Jonathanplaat zelf wel heel anders. Dit is gewoon mooi, dit is muziek met een knipoog, hier heb ik plezier van. Kan dit ook altijd draaien. Hier word ik niet stil, melancholiek of somber van. Van Thomas Feiner echter, totaal ander stemgeluid idd en eveneens met een mooie begeleiding, krijg ik koude rillingen, zijn stem gaat bij mij tot op het bot en kom ik soms zakdoekjes tekort. ?

Ik besef mij door jullie reacties nu dat het lijkt alsof ik het hele album met The Opiates Revised vergelijk. Maar ik bedoel alleen het titelnummer Sleepwalking De rest lijkt er idd niet op. Maar het titelnummer vind ik qua sfeer, maar ook qua zang wel vergelijkbaar.

Aha! Dat scheelt nogal. Ik heb zelf geen moment aan Feiner gedacht bij het beluisteren van dit album. Of het titelnummer in dit geval.