Mazzy Star - So Tonight That I Might See (1993)

Opener Fade into You werkt natuurlijk als een verleidelijke lokroep die moeilijk te weerstaan is. Net als de lokroep van de Sirenen die met hun schone zang iedere schipper in verleiding bracht, en waardoor vele schepen op de klippen zijn gelopen.
Als je dit eerste nummer hoort dan weet je dat je de rest ook wilt horen: het is onweerstaanbaar.
Logisch met zo'n dromerige stem en dito sfeer.
Het hele album gaat loom en wiegend voort waardoor je in een soort roes komt te verkeren waar je pas uikomt als de cd stopt.
Toch moet ik heel eerlijk toegeven dat een heel album soms net iets te lang is..... maar dat is een luxe-probleem uiteraard

Fade Into You bevat die typerende jaren 90 sound.
Rustige gitaarmuziek in de stijl van REM ondersteund met een zwoele vrouwenstem.
Misschien wel het ultieme nummer om de soundtrack van de jaren 90 mee in te luiden.
Wel zo’n geval waarbij ik tot de conclusie moet komen, dat ik het juist in die periode nooit ergens hoorde, terwijl de radio toen vrijwel geïmplanteerd was in mijn lichaam.
Als een hedendaagse Robocop sleurde ik dat stuk ijzer met mij mee, de juiste alternatieve lijstjes volgend.
Nee, Mazzy Star stond niet in mijn geheugen geprent, zelfs geen moment van herkenning toen ik pakweg een half jaar geleden waarschijnlijk voor de eerste keer Fade Into You hoorde.
De druggy sound zet zich vervolgens door in Bells Ring, waarbij ik aan Velvet Underground moet denken, was het daar nog sprake van I’m Waiting For The Man, bij Bells Ring is de dealer eindelijk gearriveerd.
Mazzy Star weet de jaren zestig vibe vervolgens aardig vast te houden, het orgeltje in Mary Of Silence zou zo in de lang uitgesponnen The Doors nummers gebruikt kunnen worden.
Het galmende stemgeluid van Hope Sandoval begint nog niet te irriteren, maar ze had voor mij wel meer naar de voorgrond mogen treden, om heerlijk door het snerpende geluid heen te snijden.
Het beeld van Natural Born Killers dringt in mij op, met Hope in de rol van de wereld vervreemdende Juliette Lewis, die met een vleesmes vakkundig en neuriënd haar slachtoffers bewerkt.
Blue Light is Twin Peaks, maar dan zonder Julee Cruise.
Mazzy Star ontwikkeld zich op So Tonight That I Might See als een jonger, nog in ontwikkeling zijnde zusje van 10.000 Maniacs en Cowboy Junkies; gitaarrock met de nodige country invloeden.
Bij She's My Baby komt regelmatig door het moeras der galmen een echte stem boven drijven.
Een mysterieuze wanHope met een stuurloos klinkend gitaar die de jamruimte niet is ontvlucht.
Soms kijkt de oudere tante Patti Smith liefdevol mee over de schouder, om zich vervolgens op de veranda, zittend in haar schommelstoel weer in haar breiwerk te verdiepen.
Wasted is plattelands blues, zwoegend op het land onder de brandende zon.
Afsluiter So Tonight That I Might See is weer Velvet Underground; muzikaal bijna een kopie van Venus In Furs.
Maar dan wel eentje in de aandrang om alles uit te proberen, en zich rebels op te stellen.
Toch is het huwelijk tussen band en zangeres niet geheel bindend, te vaak lijken ze zich op een andere golflengte te bevinden, waardoor het niet altijd geslaagd over komt, maar zo’n geweldige opener maakt alles goed.
Soms net teveel het gevoel van een haastklus.

Ik hoorde net als een aantal anderen Into Dust bij House. Een aflevering die redelijk emotioneel was en Into Dust was op het meest dramatische moment een niet te vergeten begeleider. Nieuwsgierig hierdoor geworden de cd aangeschaft. Into Dust blijft voor mij het hoogtepunt, wat een prachtig nummer. Ook zonder de House beelden. Ook de rest van het album is zeer goed te beluisteren. Soms psychedelisch, van allerlei elementen hoor je terug. Zelf hoor ik geen echte zwakke nummers, niet alles is even sterk, maar dat kan ook niet.
Ik ben zeker van plan de eerder genoemde vergelijkbare zangeressen te beluisteren.