Talking Heads - Little Creatures (1985)

LITTLE CREATURES 1985

Ik heb hem vorige week nog eens gespeeld.
Mijn allereerste Talking Heads plaat ... pop met country inslag.
Bijna niet te vergelijken met hun pakweg eerste vier albums.

Dit is een zomers album vind ik.

And She Was ... moest God gedacht hebben toen hij eindelijk klaar was
met die rib van Adam. Een hit uit het boekje ... zoals REM later ook kon.

Give Me Back My Name is a weeping song.
God knows where David Byrne is singing about.

Creatures of Love ... over die (b)engels van baby's.
Vanuit een huifkar ingespeeld, lijkt het wel. Country Heads.

The Lady Don't Mind speelt subtiel met een zuiders ritme.
En een meezinger van een refrein ... u-oh here we go again ...

Perfect World vond ik als puber één van de betere nummers.
Vandaag is het verworden tot een romantische albumtrack.

Stay up Late laat de peuter in Byrne zelf aan het woord.
Een song die er nauwelijks één is met een venijnig refrein.

Walk It Down neemt ons weer naar de rivier (Take Me to the River).
Zo'n soul samenzang met gospel inslag ... maar minder beklijvend nu.

Television Man vind ik naast de drie singles het beste nummer.
Maatschappijkritiek uit Davids mond heeft altijd iets surrealistisch: Television Head.

Road to Nowhere is een klassieker natuurlijk.
Allen samen op weg naar het niets. Godot en Nietsche in één lied.

Heel fijn om nog eens te horen. Een gezonde popplaat van Talking Heads.
De semi-soundtrack True Stories bracht nog meer swingende pop.
Heel clever ingespeeld allemaal, maar niet zo charmant als deze.
Op Naked bracht de groep wat daarna wereldmuziek zou heten.

Ik vind het merkwaardig.
De platen voor Remain in Light zijn minder mijn ding: te druk vaak.
De platen na Remain in Light vind ik onweerstaanbaar catchy.
Merkwaardig dus dat ik vooral voor hun laatste platen val.

Talking Heads waren hip geworden bij het grote Top 40 publiek.
In Nederland scoorden ze een grote hit met de live versie van Slippery People.
Wat velen niet weten is dat dit nummer alleen hier in deze versie werd uitgebracht; vandaar dat ze op de verzamelaars ontbreekt.
Waarschijnlijk speelt het mee, dat het goed scoorde bij Vara’s Verrukkelijke 15.
Little Creatures laat een meer commercieel geluid horen.
Voor mij blijft het album hun meest toegankelijke geheel.
Al blijf ik mij afvragen of de band er nog wel zin in had.
De hoes verwijst hier misschien indirect ook naar.
Byrne die de wereld omarmt, met de zin I Can Feel The Weight Of This World.
De druk ligt duidelijk bij hem, kiest hij voor een solo carrière, waarbij hij op ontdekkingstocht gaat naar nieuwe culturen, of kiest hij er voor om definitief met Talking Heads een wereld act te worden.
Bovenaan sttat ook nog vermeld Talking Heads View The Whole World; alle opties worden bekeken.
Ook ligt het artwork nog het dichtste bij dat van de eerste twee Tom Tom Club albums, Tina en Chris hebben met Genius Of Love, Wordy Rappinghood en Under The Boardwalk ook weten te scoren, en die singles ademen een speelplezier uit van een beginnend bandje, dus kan ik mij voorstellen dat overwogen werd om zich hier op te richten.
Toch ben ik blij met Little Creatures.
Spanningen hoor je niet terug, eerder luchtigheid.
And She Was en Road To Nowhere scoorden goed; helaas de voor mij mooiste single van dit album; The Lady Don’t Mind minder.
Ondanks dit alles, was het einde al duidelijk in zicht.
We’re On A Road To Nowhere.