Talking Heads - Little Creatures (1985)

Niet perfect maar Road to Nowhere is toch een erg lekker nummer 3.5*

erg lekkere plaat ( zeker niet de beste van TH , hehe) , maar aanstekelijk als de pest , And she was nog steeds een top single, de rest doet daar weinig voor onder...

dit is de laatste plaat die nog zeer goed was, voor ze in feite de mist ingingen, leuk, goedgespeeld, prachtige sinle en clip (the road) en ja toen kon het eigenlijk alleen maar bergafwaarts ....

Het mag dan misschien niet de beste Talking Heads plaat zijn. Voor mij persoonlijk is het wel een van de betere. Na Fear of Music en Stop Making Sense komt dit album voor mij, gedeeld met de klassieker Remain in Light.
Vreemd? Misschien. Maar soms is het ook wel leuk om wat af te wijken van de "algehele mening".

In eerste instantie vond ik dit, na het briljante Stop Making Sence, nogal een tegenvaller. Het leek een album vol nietszeggende niemendalletjes. Maar na enig doorzetten heeft het me toch gegrepen en nu vind ik het zelfs het beste reguliere TH-album.

And she was, the lady don't mind, stay up late en road to nowhere zijn briljante popsongs.

Na dit album werd het minder en gelukkig erkenden ze dat zelf ook en zijn ze (bijna) tijdig gestopt. Legendes moeten niet te lang duren.

And She Was is de perfecte popsong. Ook de rest is bijzonder fijn, vooral "Stay Up Late". De populariteit van "Road to Nowhere" begrijp ik dan weer niet helemaal.

Ik vond dit toch ook wel een van hun betere albums; samen met Stop Making Sense; misschien komt het wel door de periode dat dit album gemaakt werd.
Er woonde iemand in de buurt die helemaal Talking Heads Minded was, en dit dagelijks draaide.

The Lady Don't Mind vind ik het beste nummer van dit album.

Met terugwerkende kracht is het toch wel een aardige ontwikkeling die de TH's doormaakten. Van bijvoorbeeld het puntige, nerveuze Remain in Light via hun live-album Stop Making Sense (waar ze hun muziek in een nieuw jasje staken) tot albums als Little Creatures en later Naked. Knap om jezelf steeds te vernieuwen en toch herkenbaar te blijven. 3,5

Geen slecht album - zeker niet - maar het avontuurlijke en spannende van TH is er vanaf dit album wel af. Hier en daar is het allemaal erg luchtig, en er staan zelfs een aantal zeer matige songs op ('Give Me Back My Name' en 'Creatures Of Love'). Toch is het album me wel 3,5* waard door de overige nummers, die misschien wel luchtig zijn, maar ook erg aanstekelijk. Met name 'And She Was', 'Stay Up Late' en 'Walk It Down' maakt het album toch de moeite van het luisteren waard.

Eigenlijk is 'Road To Nowhere' best een avontuurlijk nummer. Toch wel een heel apart intro.
David Byrne kon zich vervolgens met zijn solo werk gaan uitleven; en of dat altijd goed uit viel??

Vaak wel, niet altijd.

Mooi album van een geweldige band.

Alweer een goede Headsplaat, wat was dit toch een zalig bandje!
And She Was, The Lady Don't MInd, Television Man en het onvermijdelijke (maar niet echt mijn favoriete) Road to Nowhere, altijd leuk om dit album nog eens boven te halen en opnieuw te genieten. Mooie naïve hoes ook, hé ?

****

....ook een plaat die eigenlijk voor de 4,5 in aanmerking komt......geweldige band met unieke eigen sound!
N.b.1: M.i. is het 'ABSOLUTE BULL' om te veronderstellen dat het vanaf deze plaat 'allemaal' minder werd.......
N.b.2: Vanaf deze plaat waren we idd allemaal wel 'gewend' aan de uniek sound van 'The Heads' en voor menigeen is 'gewend' al snel 'verwend' is het oordeel daarom niet geheel 'zuiver'meer te noemen.
N.b.3: Ik geef toe, David Byrne is 1 van de GROOTSTEN uit mijn muziekale historie: zijn muzikale ontwikkelingspad heb ik altijd met graagte gevolgd.....zijn release 'Belize Trpoical', een compilatie met Braziliaanse klassiekers (op het in NY-gevestigde Luaka Bop-label) opende voor mij de deuren naar het genre 'Wereld-muziek' in 1989....een verrijking van de ontwikkeling van de pop-muziek voor mij en denk voor de pop-muziek in het algemeen....
N.b.4: ook Ry Cooder met zijn Buena Viste Social club is om die reden m.i. te prijzen....maar ja die was dan wel 10 jaar later...
N.b. Vergeet ook niet wat Byrne in '81 afleverde, samen met Brian Eno, met 'My life In The Bush Of Ghosts' (recentelijk opnieuw uitgebracht)......m.a.w. deze man is m.i. altijd weer bezig 'zichzelf' uit te vinden en dat valt toch te prijzen!
N.b. 5: zijn solo-werk van de laatste jaren is misschien niet allemaal meer even subliem (en heb/ken ik ook niet allemaal), maar kan over het algemeen nog heel aardig de toets van de 'betere popmuziek' vlekkeloos doorstaan...

Lekkere plaat van de heads en ik heb een andere versie als hier boven staat want Lady do'nt mind heb ik ook in de langere uitvoering er op staan van ruim 5 minuten.

Klopt: ik heb hem op LP en later vervangen op CD. Op de cd-versie is die mix erbij gezet. Ik heb hem hier dus ook maar gelijk aangepast

In 2006 is er blijkbaar nog een andere versie van uitgekomen.

Op de cd staan nà track 9 nog drie bonustracks;

10. Road To Nowhere (Early Version)
11. And She Was (Early Version)
12. Television Man (Extended Mix).

Bovendien zit er ook een dvd-versie bij van het album, waar heel het album in Surround Sound op dvd-spelers kan afgespeeld worden en waar ook 2 clips op staan, nl. van And She Was en van Road To Nowhere;
"Riissue Produced for release by Talking Heads with Andy Zax" staat er nog bij vermeld.

Maar het blijft dus wel een lekker album, dat had ik al eerder verteld.

Klopt, alle albums van Talking Heads zijn opnieuw op CD uitgebracht met een paar bonustracks en een DVD-versie met surround sound.

ja, de talking heads koe wordt goed uitgemolken , toch een van de betere

superplaat!! Vind trouwens Naked ook geweldig

Ik vind het zelfs hun beste nummer zeker met bijbehorende videoclip. David Byrne gaat zo lekker los met zijn stem in dit nummer, durf het zelfs geniaal te noemen

Misschien maar 's herluisteren dan... Geef mij toch maar Listening Wind ofzo.

Na Heaven is het ook mijn favoriet.

Lekker Talking Heads-album waarvan de muziek even vrolijk is als de hoes. "And She Was", "Television Man" en vooral "Road to Nowhere" vind ik toppers, dat laatste nummer vind ik gewoon heerlijk vanwege het unieke ritme en die accordeon, prachtige clip ook.

Vrolijk, dat wel, maar niet voor een hele plaat. Zwak broertje in de Talking Heads-discografie, vind ik.

Lichtvoetigere Talking Heads plaat en daarmee 1 van hun toegankelijkere albums.
De groep is hier duidelijk te bewonderen als een band die luchtige popmuziek fabriceert.
Je zou het in vergelijking met het eerdere werk een niemendalletje kunnen noemen , maar dat is toch iets te makkelijk.
Een David Byrne is heel duidelijk een man die composorisch niet op zijn lauweren rust. Dat dit dan resulteert in een opgewekte plaat mag geen struikelblok zijn.
Er staan gewoon een aantal pakkende songs op die goed inelkaar steken en lekker klinken.
Favorieten wat mij betreft; And She Was, Creatures Of Love, The Lady Don't Mind , Television Man en het karakterstieke Road To Nowhere. Lekkere eightiesplaat.

Voor Road to Nowhere drie sterren i.p.v. twee, dat is echt een geniaal nummer. De rest van het album is maar matig vergeleken met de eerdere albums van de Talking Heads.

Stiekem vond ik de plaat na de eerste keer luisteren niks. Maar ik ben eraan gewend geraakt.
Terzake.
Leuke plaat. Amusant. Niet meesterlijk, maar dat hoeft ook niet. Met als favoriet Road to Nowhere...

LITTLE CREATURES 1985

Ik heb hem vorige week nog eens gespeeld.
Mijn allereerste Talking Heads plaat ... pop met country inslag.
Bijna niet te vergelijken met hun pakweg eerste vier albums.

Dit is een zomers album vind ik.

And She Was ... moest God gedacht hebben toen hij eindelijk klaar was
met die rib van Adam. Een hit uit het boekje ... zoals REM later ook kon.

Give Me Back My Name is a weeping song.
God knows where David Byrne is singing about.

Creatures of Love ... over die (b)engels van baby's.
Vanuit een huifkar ingespeeld, lijkt het wel. Country Heads.

The Lady Don't Mind speelt subtiel met een zuiders ritme.
En een meezinger van een refrein ... u-oh here we go again ...

Perfect World vond ik als puber één van de betere nummers.
Vandaag is het verworden tot een romantische albumtrack.

Stay up Late laat de peuter in Byrne zelf aan het woord.
Een song die er nauwelijks één is met een venijnig refrein.

Walk It Down neemt ons weer naar de rivier (Take Me to the River).
Zo'n soul samenzang met gospel inslag ... maar minder beklijvend nu.

Television Man vind ik naast de drie singles het beste nummer.
Maatschappijkritiek uit Davids mond heeft altijd iets surrealistisch: Television Head.

Road to Nowhere is een klassieker natuurlijk.
Allen samen op weg naar het niets. Godot en Nietsche in één lied.

Heel fijn om nog eens te horen. Een gezonde popplaat van Talking Heads.
De semi-soundtrack True Stories bracht nog meer swingende pop.
Heel clever ingespeeld allemaal, maar niet zo charmant als deze.
Op Naked bracht de groep wat daarna wereldmuziek zou heten.

Ik vind het merkwaardig.
De platen voor Remain in Light zijn minder mijn ding: te druk vaak.
De platen na Remain in Light vind ik onweerstaanbaar catchy.
Merkwaardig dus dat ik vooral voor hun laatste platen val.

Ik stuitte toevallig vandaag op de Single van Road to Nowhere op 7".

Natuurlijk ken ik dat nummer al, maar Television Man stond hier ook op. Ik heb nooit echt zin gehad in het 'nieuwere' werk van Talking Heads, maar ik ga ze zeker zoeken bij mijn platenboer

Blijft geweldig, die Byrne.

(om maar niet te spreken over gewéldige artwork van de single en het album )