Pusha T - Daytona (2018)

De eerste worp in de reeks van mini-albums van GOOD weet me tot nu toe het meest te overtuigen. Pusha T bewijst andermaal dat hij bij de beste rappers van deze tijd hoort. Vind het wel een leuk concept verder met die wekelijks uitgebrachte albums, maar wat had ik graag nog een paar nummers van hetzelfde niveau erbij gehad. Dan was ik helemaal blij geweest. Favoriete nummers tot dusver zijn Hard Piano (met zoals vanouds een erg fijne Rick Ross-feature en What Would Meek Do (heerlijke beat). Overigens ook een compliment voor Kanye West, want dit zijn weer erg lekkere producties. Dat ze samen nog meer moois mogen maken in de toekomst

4 ster

Dit is gewoon 5 sterren. Kan wel moeilijk gaan doen, maar ik zie geen verbeterpunten.

Onder de indruk van de kwaliteit van dit album. Pusha en Kanye vullen elkaar goed aan, het ruwe ongepolijste geluid van de producties brengen het beste naar boven in Pusha.

What Would Meek Do

Ik kende de muziek van Pusha T eigenlijk niet zo heel goed, dus DAYTONA is mijn eerste echte kennismaking met de beste man. En ik ben behoorlijk enthousiast. Elk nummer op deze EP is raak en scoort een ruime voldoende. Als je dan ook nog uitschieters als Hard Piano, Infrared en - vooral - Santoria hebt, dan krijgt dit album verdiend een keihoog cijfer. Ik ga zijn eerdere albums zeker beluisteren.

Had Pusha T sowieso al heel erg hoog zitten maar de man bewijst het weer; hij is momenteel één van de allerbesten. Keiharde beats van Kanye erbij en je hebt sowieso al 4.5 sterren binnen wat mij betreft.
Wat een album..

Oké, oké, dit is wel gaaf:

https://www.youtube.com/watch?v=lhqqYmAjHj8

Hard, hard, hard dit. If you know you know

Woooow, wat komt Hard Piano opeens keihard binnen zeg. En ja, dat komt grotendeels door Ricky Rozay. #MaybachMusic

Paar minpuntjes: 1ste beat is cringey, 1ste verse ook, boy. Celebrity drama op laatste 2 tracks. Pusha T is wat afgevlakt door de jaren heen heb ik het idee, krijg hier een beetje een disconnected multimiljonair van middelbare leeftijd vibe af en toe. Luister naar een willekeurige track van Hell Hath No Fury en je begrijpt wat ik bedoel.
Voor de rest een strak plaatje, ze hebben er denk ik heel goed aan gedaan om het zo kort te houden.

Ik was een jaar of twee geleden gestopt met hiphop-platen. Je wordt ouder en zo...

Dit album kreeg echter zo'n goede waardering dat ik het toch weer wilde proberen. Toch vielen mij de 'fucks' en 'bitches' weer enorm op. Vroeger had ik daar minder last van. Zijn er hier meer mensen die ouder worden en dit niet meer kunnen handelen?

Nee ik heb gaandeweg mijn moraal steeds meer overboord gegooit qua scheldwoorden. Ik vind dat grofgebekte juist wel lekker regelmatig. Ach ik luister gewoon op gevoel en waar ik op dat moment zin in heb. Goede muziek komt toch altijd wel bovendrijven ongeacht de aanwezigheid van een x aantal 'fucks en bitches'.

De producties op deze plaat vind ik zo hard he, damn. Die Kanye toch. Pusha T vind ik altijd maar kort vermakelijk, dus de tijdsduur van dit album werkt eigenlijk in zn voordeel, maar met deze kwaliteit producties had het nog best wat langer mogen duren.

3 op 3!

Bij King Push: The Prelude haalde ik al aan dat King Push wel beter lijkt te worden per album... maar dit overtreft toch weer alle verwachtingen!

Het mag dan wel niet het beloofde King Push zijn, maar Daytona is een magnifieke vervanging.

Ben de laatste jaren sowieso voorstander van korte projecten. Zo heeft de artiest de kans om een meer gefocust project samen te stellen en is er veel minder ruimte voor fouten en fillers.
Met 20 minuten gespreid over 7 nummers toont de gastheer hoe het moet.

Pusha T klinkt weer geweldig op alle 7 nummers. Push blijft naar mijn mening één van de beste en interessantste rappers in onze cultuur.
Hij is meester in het gevaarlijk klinken op een beat, subliem aangevuld met zijn "YUCK"-adlib.

Kanye mag dan op bijna alle vlakken het spoor helemaal kwijt zijn maar muzikaal blijft hij een genie en één van de grote producers op de aarde. Ook komt hij als rapper goed naar voren op What Would Meek Do?

Pusha T heeft een grandioos 2018 achter de rug. Niet alleen levert hij wederom een meesterwerk af met dit album, ook met The Story of Adidon heeft hij 1 van de hardste disstracks allertijden uitgebracht... naar mijn mening.

Hét album van 2018!

4,5*

Halfje verhoogd, dit blijft toch één van de beste albums uit 2018. Het bevat maar zeven nummers, maar dat zijn stuk voor stuk pareltjes. Less is more. Geen minpunten, enkel pluspunten. Chapeau. Ook live kwam dit zeer goed over. Pusha is een held (net als Kanye natuurlijk).

Santeria blijft mijn favoriet.

Vanaf de dag van de release voelde dit als een instant classic aan voor mij. 5 sterren blijven staan. Kort maar perfect. Ik ben een groot fan van Pusha T's old school flow die ik op een bepaalde manier toch fris blijft klinken. Hij spit met zoveel overtuiging. Met continu die ad libs als YUGH en WHOOOO! waarbij je hem bij wijze van spreken zelf een stank face ziet trekken tijdens zijn eigen verses. En terecht.

“When Ye’s back choppin’ , the cars and the women come with options”

Pusha bewijst wat mij betreft met dit album definitief dat hij tot het elitekorps der lyricists behoort. Zijn monotone sound werkt ook beter op een kort album. Kanye, hoewel compleet van de pot gerukt, was zo onder de indruk van Push z’n rhymebook, dat hij zowaar weer een vlaag van genialiteit toont met deze beats, waardoor het geheel naar grote hoogte stijgt. Dit is zo rauw, ongepolijst en scherpzinnig. Het is nog maar zelden dat een moderne hiphop plaat me kan raken, maar deze doet het.

En die coverfoto (hotelkamer van Whitney Houston) maakt het helemaal af. Confronterend. De andere kant van money & fame.

Man wat blijft dit hard! Enige goede Kanye moment de afgelopen 10 jaar

kuchyeezuskuch