Wytch Hazel - II: Sojourn (2018)

Prima album van deze Engelsen. Deze retro-rock wordt gekenmerkt door veel dubbele gitaarpartijen waardoor de gedachte aan bands als Wishbone Ash, Allman Brothers Band, Thin Lizzy en Iron Maiden nooit ver weg is. De nummers zitten prima in elkaar en het geluid van het album is erg goed verzorgd. Minpuntje is de zang - alhoewel niet slecht - wat onvast en krachteloos klinkt.

Deze plaat wordt al zachtjes genoemd als een van de beste heavy metalplaten van 2018. Dat geeft wat mij betreft vooral aan in wat voor erbarmelijke staat het genre is. Dit album straalt een erg degelijke saaiheid uit.

Helemaal mee eens RuudC. Het begin lijkt allemaal nog lekker maar al heel snel wordt het erg saai. Nergens een lekkere versnelling of wat felheid, allemaal gezapige nummertjes.

Wat kan er toch veel veranderen in een jaar zeg. Tot mij grote verbazing zie ik mijn vorige reactie hahaha. Ik vind het inmiddels een topalbum. Met beide benen in de NWOBHM en vanwege het (dus) dubbele gitaarwerk en de zang doet het me ook heel erg aan Audry Horne denken

Ik ben niet zo content met dit album. Tot nog toe hun minste.

en toch 4,5 ster?

Eeeeh ja, heb je zijn bericht uit februari 2020, pal daaronder gemist?

De laatste van Wytch Hazel mag er ook zijn, dit jaar verschenen. Ik vind ze overigens niet zozeer New wave of British heavy metal-geïnspireerd, maar juist de periode daarvoor. Jaren '70, Wishbone Ash, Thin Lizzy; vergelijk de hoes maar eens met die van Argus. Hardrock met Brits-/Iers geluid en eigen(tijdse) flair. Aparte eend in de bijt met die subtielere aanpak.