Daniel Lanois - Acadie (1989)

In dat geval zou ik Barry Manilow aanraden of Paul de Leeuw

--edit-

Nog even een toevoeging - waarom ik dit een fijn album vind:

Acadie - verwijst naar Cajun (Acadien) - de smeltkroes van meerdere culturen en dat hoor je terug in de muziek. Aan de ene kant het rustgevende, aan de andere de andere kant het dreigende - denk aan een zomeravond - het is echt warm - waarin donkere wolken zich samenpakken en je voelt dat het binnen de kortste keren gaat onweren.

In de cajun-muziek - veelal jolig met een melancholieke ondertoon - wordt veelvuldig gebruik gemaakt van accordeon en trekzak en die hoor je hoor ook - Jolie Louise bijv.

De productie is erg fraai uitgevoerd en eigenlijk verdient deze muziek om echt te gaan zitten, achterover leunen en op je in laten werken, om te onthaasten.

Dit Terje Rypdal - Odyssey (1975) - MusicMeter.nl inmiddels bijna 50 jaar oud is nog zo'n onthaastalbum. Prachtig gitaarwerk: ideale soundtrack voor een film noir; werk van Burial trouwens ook, maar da's een ander hoofdstuk

sluit me aan bij de vele lof uitingen voor dit prachtige, sfeervolle debuut album van Daniel Lanois.
zomaar wat trefwoorden die mij te binnen schieten bij het beluisteren van de nummers:

1. Still Water - broeierig
2. The Maker - meeslepend
3. O Marie - lieflijk
4. Jolie Louise - melancholisch
5. Fisherman's Daughter - intens
6. White Mustang - magisch
7. Under a Stormy Sky - aanstekelijk
8. Where the Hawkwind Kills - dreigend, onheilspellend
9. Silium's Hill - ontroerend
10. Ice - mysterieus
11. St. Ann's Gold - verstild
12. Amazing Grace - atmosferisch

besef dat de trefwoorden voor deze 12 nummers inwisselbaar kunnen zijn.
"Acadie" biedt Muziekbeleving met de grote letter M met muziek die onder je huid kruipt.
luisteren is ondergaan.

Album werd geproduceerd door Daniel Lanois
Recorded in New Orleans, Louisiana
(additional recording: Brian Eno's Wilderness Studio, England & STS Studio, Ireland & Grant Avenue Studio, Canada)

All songs written by Daniel Lanois, except "St. Ann's Gold" (music DL, lyrics DL & Malcolm Burn), "White Mustang" (DL & Brian Eno), "Amazing Grace" (traditional)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Daniel Lanois - Acadie (1989) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Daniel Lanois - Acadie (1989)
Daniel Lanois is vooral bekend als producer, maar zijn eerste soloalbum uit 1989 mag er ook zijn, want ook Acadie heeft de mooie en unieke sfeer die ook het productiewerk van de Canadese muzikant en producer kenmerkt

Toen Daniel Lanois in 1989 zijn soloalbum Acadie uitbracht was hij een van de meest gevraagde producers van het moment. Die status dankte hij aan een stapeltje inmiddels tot klassiekers uitgegroeide albums. Zijn eigen albums zijn veel minder bekend, maar het in 1989 verschenen debuutalbum Acadie is misschien wel een van de mooiste producties van de Canadese producer. Acadie is een prachtig klinkend album, maar op zijn solodebuut laat Daniel Lanois horen dat hij ook aansprekende songs kan schrijven en vertolken en bovendien een getalenteerd gitarist is. Ik vind het nog altijd het beste soloalbum van Daniel Lanois en het past wat mij betreft tussen zijn grote producties uit die tijd.

De naam van de Canadese muzikant Daniel Lanois komt op deze website vaak voorbij. Ik besprak een aantal van zijn albums en ook als producer wordt hij een enkele keer genoemd. In de meeste gevallen noem ik de naam van Daniel Lanois echter als een album de sfeer van zijn legendarische producties heeft en dat gebeurt nogal eens.

Voor een grote muzikant en legendarisch producer is het cv van de Canadese muzikant eigenlijk redelijk beperkt. Hij maakte sinds het einde van de jaren 80 ongeveer tien albums, die lang niet allemaal in brede kring werden opgepikt, en ook het aantal albums dat hij produceerde is niet overdreven groot. Het dozijn onbetwiste klassiekers dat hij produceerde stamt bovendien uit een inmiddels redelijk ver verleden.

Ook het laatste album dat ik van Daniel Lanois oppikte, het overigens uitstekende Heavy Sun, is alweer vijf jaar oud. Naast Heavy Sun reken ik Shine uit 2003 tot mijn favoriete albums van Daniel Lanois, maar als ik mijn favoriete album moet kiezen, kom ik uit bij Acadie uit 1989.

Daniel Lanois was in de vijf jaar die vooraf gingen aan zij debuutalbum een veelgevraagd producer geworden. Hij begon in 1983 met het album van de Canadese band Martha & The Muffins, die ik alleen ken van hun single Echo Beach, maar via albums van onder andere Jon Hassell, Harold Budd en Brian Eno versterkte Daniel Lanois zijn reputatie.

Brian Eno vroeg hem voor de productie van The Unforgettable Fire van U2, waarna een fraai stapeltje albums met onder andere So van Peter Gabriel, The Joshua Tree van U2, het titelloze album van Robbie Robertson, Oh Mercy van Bob Dylan en Yellow Moon van The Neville Brothers volgde.

Op al deze albums hoor je dat Daniel Lanois begon in de ambient hoek, want al zijn albums hebben een bijzonder geluid en een al even bijzondere sfeer. Het is een sfeer die ook is te horen op het in 1989 verschenen solodebuut van Daniel Lanois, Acadie.

Daniel Lanois had U2 een flinke boost gegeven en mede hierom is de ritmesectie van de Ierse band te horen op het debuutalbum van de Canadese muzikant. Ook Brian Eno, Aaron Neville en rechterhand Malcom Burn zijn te horen op Acadie, dat in 1989 kon rekenen op uitstekende recensies.

Ook op Acadie hoor je het bijzondere geluid dat zo karakteristiek zou worden voor Daniel Lanois. Het is het geluid dat is te horen op de albums die hij voor Acadie maakte, maar je hoort het misschien nog wel beter op wat mij betreft zijn beste productie, Wrecking Ball van Emylou Harris.

Op Acadie laat Daniel Lanois niet alleen horen dat hij een uitstekende producer is, maar ook een geweldige gitarist en een competente zanger en songwriter. Ik luister nog wel met enige regelmaat naar de producties van Daniel Lanois, maar eigenlijk maar zelden naar zijn albums. Acadie blijft echter een uitstekend album en het is een album dat echt fantastisch klinkt.

Het geluid op het album is nog altijd de blauwdruk voor het unieke Daniel Lanois geluid, maar songs als Still Water, The Maker en Where the Hawkwind Kills blijven prachtsongs en ook sfeervolle en door Brian Eno beïnvloede tracks als White Mustang II blijven na al die al jaren makkelijk overeind., net als het prachtige, door Aaron Neville gezongen, Amazing Grace.

Daniel Lanois geeft ook een eigen en Canadese draai aan zijn soloalbum door een deel van de songs in het Frans te zingen. Op Spotify staat inmiddels een flink uitgebreide versie van het album, die laat horen dat Daniel Lanois bij het opnemen van zijn solodebuut niet over inspiratie te klagen had. Uiteindelijk toch redelijk onmisbaar dit eerste album van de Canadese muzikant. Erwin Zijleman

Zonder lang nadenken sluit ik me aan bij het hoge stem-gemiddelde voor dit album. Want dit is zonder meer een goed album, en passend in de wending die rond 1989 gaande was in de muziekwereld en daarbuiten.

Daniel Lanois is voor mij vooral de producer, muzikaal tapijtwever, geluidsjager, die beschikt over een goed werkende reverb- en vervormingstechniek en daar zijn instrumenten op loslaat. Zeer effectief bij o.a U2, zoals duidelijk blijkt uit Where the Hawkwind Kills.
Even verdienstelijk liet hij zijn methode los op o.a. Bob Dylan en twee jaar eerder Robbie Robertson.

Atmosferisch is misschien een vriendelijker omschrijving dan galmend, wat een wat negatieve bijklank heeft. Lang niet alles op dit album is zo te typeren. Folk en Cajun nemen ook hun authentieke plaats in en klinken juist heel nabij en direct. Maar in Ice bijvoorbeeld lijken de instrumenten bijna opgelost in het beproefde echobad, of ook weer aardiger 'ambient atmosphere' genoemd.

Het mooie van dit alles is dan toch maar dat Lanois zijn effecten voornamelijk akoestisch tot stand brengt, afgezien van een enkele keyboard en een synth in St. Ann's Gold. De electronica beperkt zich verder tot de opnametechniek, precisiewerk in de studio, met onorthodoxe maatregelen. Een uniek geluid.

En dat was op dat moment wel een verademing na jaren van computerdrums, lelijke samples en ander casio-gejengel. De echte muziek mocht weer, met opvallend puur akoestisch de nummers O Marie en Jolie Louise in typisch Canadese Cajun-stijl.

Het album werd opgenomen in New Orleans, maar ook in Brian Eno’s Wilderness Studio in Woodbridge, Suffolk, de STS Studio in Dublin en in de Grant Avenue Studio, Canada. De mastering tenslotte door Greg Calbi van Sterling Sound, New York. Toch wel een album waaraan flink gesleuteld is.

Helder en dynamisch klinkt de CD, waarop het album tegelijk met de vinylplaat uitkwam. Acadie verscheen 26 september 1989, precies twee weken na Oh Mercy, het album dat Lanois in hetzelfde jaar met Bob Dylan had opgenomen. Een jaar vol belofte.

Zowel voor Dylan als Lanois bleek het na deze albums lastig de lijn succesvol voort te zetten. Een hernieuwde samenwerking met Dylan was er bij het album Time out of Mind in 1997. Een album waarbij de productiestijl van Lanois m.i. een te dominante factor werd.