Daniel Lanois - Acadie (1989)

Meerdere malen ben ik begonnen om hier een bericht over op te stellen, maar de ene keer probeerde ik te beschrijven hoe de instrumenten in elkaar grepen zodat ik steeds verder afdwaalde van de atmosferische indruk die dit album op mij maakt, de andere keer probeerde ik juist die sfeer te vangen maar verloor ik me in sensitivistische impressies alsof ik een verdwaalde Tachtiger was, en wanneer ik vergelijkingen ging trekken met andere platen of bands waarvan de muziek of de sound op een bepaalde manier appelleert aan diepliggende maar niet te duiden gevoelens (Underworld, New Musik, Astral weeks) kom ik terecht bij veronderstellingen die ik eerder bij Carl Gustav Jung dan bij MusicMeter zou moeten deponeren.
        Laat ik volstaan met te zeggen dat deze plaat het gelukkig niet alleen van de produktionele vaardigheden van Lanois, Eno en Malcolm Burn moet hebben, omdat de composities, de teksten, de instrumenten, de arrangementen en de zang evenzeer bijdragen aan de totaalindruk, maar dat aan de andere kant juist die produktie de muziek een absolute meerwaarde geeft. In feite kun je de produktie ook niet eens loszien van de muziek, want hoe zouden bijvoorbeeld de intro's van Fisherman's daughter en White mustang II klinken als er iemand anders achter de knoppen had gezeten?
        Er staat hierop voor mij geen enkel nummer waarop de aandacht wegvalt, maar de hoogtepunten zijn The maker en Ice. Van dat laatste nummer koester ik nog altijd een zeven-en-een-halve-minuut lange versie van het concert dat Lanois op 1 februari 1990 in Paradiso gaf en waarvan een deel door de radio werd uitgezonden.

sluit me aan bij de vele lof uitingen voor dit prachtige, sfeervolle debuut album van Daniel Lanois.
zomaar wat trefwoorden die mij te binnen schieten bij het beluisteren van de nummers:

1. Still Water - broeierig
2. The Maker - meeslepend
3. O Marie - lieflijk
4. Jolie Louise - melancholisch
5. Fisherman's Daughter - intens
6. White Mustang - magisch
7. Under a Stormy Sky - aanstekelijk
8. Where the Hawkwind Kills - dreigend, onheilspellend
9. Silium's Hill - ontroerend
10. Ice - mysterieus
11. St. Ann's Gold - verstild
12. Amazing Grace - atmosferisch

besef dat de trefwoorden voor deze 12 nummers inwisselbaar kunnen zijn.
"Acadie" biedt Muziekbeleving met de grote letter M met muziek die onder je huid kruipt.
luisteren is ondergaan.

Album werd geproduceerd door Daniel Lanois
Recorded in New Orleans, Louisiana
(additional recording: Brian Eno's Wilderness Studio, England & STS Studio, Ireland & Grant Avenue Studio, Canada)

All songs written by Daniel Lanois, except "St. Ann's Gold" (music DL, lyrics DL & Malcolm Burn), "White Mustang" (DL & Brian Eno), "Amazing Grace" (traditional)