Daniel Lanois - Acadie (1989)

Eerste soloalbum -tenzij ik me vergis- van de vooral als producer bekende supergetalenteerde Canadese Daniel Lanois..

En meteen een goed werkstuk! "Jolie Louise", "Still Water" ... juweeltjes zijn het...

Maar luister zeker ook naar de andere parels; zoals: "Under A Stormy Sky".. mijn absolute favouriet van deze plaat... maar zeker ook: "The Maker"...

Onlangs na lange tijd weer eens gedraaid en dat viel zeker niet tegen. Dit blijft toch een fascinerend album en ik vraag me nu eigenlijk af hoe het mogelijk is dat ik het zolang links heb laten liggen(?).

De muziek is eigenlijk niet te omschrijven, maar is adembenemend mooi. Eigen ideeen zijn vermengd met allerlei elementen uit de cultuur v/d Acadiers (bewoners v/e 17e eeuwse Franse kolonie in het NO van Canada). De nummers op dit album zijn dan ook afwisselend in het Frans en in het Engels.

Voorlopig nog slechts voorzichtig opgehoogd tot 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat dit op termijn meer gaat worden.

Mooi debuut van deze producer. Engelstalig afgewisseld met Frans. Stabiele over het algemeen rustige nummers. De mooite waard om vaker uit de kast getrokken te gaan worden.

Goed album van misschien wel de beste klankkunstenaar van de popmuziek. Zoals hij een plaat kan laten klinken, gewoon prachtig.

Het enige minpuntje vind ik het gebruik van Frans en Engels in dezelfde nummers. Hij had het beter kunnen splitsen.

Mijn favorieten zijn over het algemeen de wat rustigere nummers, hoewel de meer uptempo nummers nodig zijn om het album een betere flow geven.

De man achter Unforgetable Fire van U2 (samen met Eno weliswaar) Maar wat weet die canadees een sfeer opteroepen.

Gek genoeg zijn er niet veel mensen die Daniel Lanois kennen. Toch niet een van de minste producers (o.a. U2, Peter Gabriel, Neville Brothers, Emmylou Harris, Willie Nelson, Robbie Robertson en niet te vergeten Bob Dylan) met een uniek geluid; een geluid dat zowel op zijn producties als eigen platen terug te horen valt. Donker, dreigend, atmosferisch, filmisch en gelaagd en dat allemaal zo te horen in een vuurvaste echoput opgenomen.

Acadie (land van overvloed) is zijn eerste eigen plaat. Ik sloeg er indertijd stijl van achterover. Deze plaat presenteert een verzameling etherische melodieën, gezongen met een donkerhees wenkende stem en delicaat voorzien van een in engels / frans gedrenkte folk en gospelsaus. Ieder nummer heeft zijn eigen unieke sfeer, maar vormt tegelijkertijd de plaat mee tot één sterk bezielend geheel. De engelenstem van Aaron Neville zweeft hier en daar over de muzikale wateren, en de rimtesectie van U2 voorziet een aantal nummers van een subtiel hechtende ondergrond. Veel gebruik van synthesizer (o.a. Brian Eno, met wie Lanois ooit een duoplaat opnam en met wie hij U2 succesvol produceerde) maar ook veel natuurlijke instrumenten. Het zit elkaar totaal niet in de weg. Sfeer is hier het woord, dames en heren. Een al sluipend onder je huid kruipende sfeer. En waar gaat die sfeer nu helemaal over? Over Acadie. Hier maken we even een verantwoord historisch uitstapje, wat ook in muzikaal opzicht interessant is.

Acadie (of Acadïe) is een historisch gebied in het noordoosten van Amerika, dat beheerd werd door Frankrijk. De Fransen namen het land indertijd over van de Abenaki indianen. Toen in 1755 de Franse en Indiaanse oorlog uitbrak, brandden de Britten de huizen af van Acadiërs die nog niet trouw hadden gezworen aan de Britse koning. Diegenen die daarna nog weigerden werden verbannen. Veel verbannen Acadiërs kwamen uiteindelijk terecht in Louisiana, dat toen nog onder Frans bestuur stond. Ze vormden de kern van de Franstalige bewoners van Louisiana, die later Cajuns worden genoemd. De naam "Cajun" is een verbastering van het het Engelse woord voor Acadiër, "Acadian", en wordt zowel door Engels- als Franstaligen gebruikt. Niet voor niets zijn cajun invloeden dus goed terug te horen op deze plaat.

Acadie gaat echter ook nog over iets anders. In spiritueel opzicht symboliseert het 'Het Beloofde Land' waar de arme mensen van Louisiana naar verlangden als het leven niet meebewoog. Het thema van de plaat is dus niet voor niets pijn, hoop, genade en verlossing. Nergens wordt dat beter uitgedrukt als in het nummer 'The Maker' (een uiterst geloofwaardig nummer over de relatie met de Schepper met een van de best groovende baspartijen ooit) en in de afsluiter Amazing Grace, die hier een zodanig prachtig onaards klinkende behandeling krijgt dat een heleboel andere bestaande versies, en dat zijn er nogal wat, volslagen worden uitgegumd. En dat wil wat zeggen.

Acadie raakt dus aan archetypische verlangens die we allemaal kunnen herkennen. Het verlangen naar een betere wereld, tijdens het leven maar ook na de dood. Het ervaren van pijn en de hoop op verlossing van diezelfde pijn. Acadie biedt troost. Aan de gelovigen én de ongelovigen. Aan de naïevelingen en de cynici. Acadie is een Soulplaat, zonder dat hij swingend en wel in dat genre valt. Een plaat met Grote Thema's, voor de Grote Momenten in het leven, en dat zonder pretentieus te zijn.

Kunst op een zilveren schijfje. En veel meer dan een aantal liedjes. Geen serieuze platenkast zou zonder mogen.

Eersteling van deze Canadese wizzkid, songwriter, arrangeur, producer, manusje van alles.

Hier staan ontzettend mooie en integere dingen op, maar mijn favorieten blijven toch The Maker, Under a Stormy Sky en Jolie Louise. Dàt laatste was ook één van mijn vader zaliger's alltime favourites!

Prima plaat en ik ga het eens opnieuw beluisteren en genieten zoals die eerste keer!
4.5 sterren ****1/2

In '89 was ik danig onder de indruk van deze plaat......18 jaar later is het een 'blijver'..........four stars!

Amazing grace beluisterd in een Wadia cd-speler, via 2 Bryston mono-blokken en door 2 Martin Logan prodigy speakers was voor mij de mooiste luisterervaring ooit. Als je je ogen dicht hebt lijkt de hemel open te gaan halverwege dit nummer!

Ook maar eens aan het draaien deze plaat uit de eind jaren 80.
Inderdaad hartstikke goed en draai hem eigenlijk te weing, maar ja als je er veel hebt kom je er ook niet altijd aan toe.

the maker, still water maar ook de rest is eigenlijk mooi.

Deze cd blijft vanaf de eerst keer boeien. Geen enkel zwak nummer. Gewoon een juweel, zoals Lanois een gigant is. Bovendien komt er binnenkort een re-release uit van Acadie aangevuld met onbekend matriaal. Dat staat op de site van Red Floor Record. Gewoon kopen dus!!!!

Heb dit album nu aantal malen geprobeerd te draaien, maar vind het vooralsnog erg saai The Maker is op zich wel mooi, maar o zo eentonig. De rest kan mijn aandacht niet vasthouden helaas.

Jolie Louise is door Rowwen Heze en Boh Foi Toch bewerkt.
Orgineel blijft het mooiste.

Zodra Elliott Smith op mijn pc hier is uitgespeeld, draai ik deze formidabele plaat nog eens van Daniel Lanois; Ik vond het een overdonderende klank, erg sfeervol, vaak zweverig.
Deze plaat doet me ongewild ook telkens terugdenken aan mijn in '93 jong overleden vader. Mijn vader die niet erg voor popmuziek te porren was, maar van Jolie Louise en Under A Stormy Sky hield hij wèl.
Daarom alleen al is dit voor mij een bijzondere plaat. Ik ben deze artiest ook daana nog blijven volgen, ik vind het een supertalent zoals er niet te veel rondlopen.
Als producer heeft hij zeker ook zijn sterren verdiend, maar ik vind hem nog het beste gewoon als zanger en gitarist.
Prima tijdloos schijfje, en tijdloos is hier echt wel op zijn plaats.
Goh, ik zie dat deze plaat binnenkort ook al 20 jaar lang bestaat, wat vliegt de tijd!

Hoi Father. ik heb aan deze cd ook een hele speciale, nostalgische herinnering en daar geeft deze cd ook de ruimt voor. Ik herken sommige dingen, die je in je reaktie zegt. Het is een hele "aparte" cd , die mij niet los laat

Het doet plezier om nog een fervente fan van deze schitterende sfeervolle plaat hier te vinden!
Merry X-Mas!

Hoi Father. ken jij die nieuwste Lanois met Eno,begin 2008, GEWELDIG!!! (DVD+cd)

Vooral bekent geworden door zijn werk met U2 en Bob Dylan, hij weet voor deze artiesten een geheel eigen sfeer neer te zetten zonder dat het iets afdoet aan de eigenheid. Vreemd dat ik de platen van de artiest Daniel Lanois zo anoniem als wat vind, bovendien spreekt zijn stem mij, op zijn zachts gezet niet aan. De nummers vind ik helemaal niet diepgaand eerder gemaakt en melig.

prachtige 4 sterren plaat , cajun , folk , sfeervol , mooie stel , prachtig getokkel en op de achtergrond de invloed van eno , heel goed !

1 van mijn favoriete platen aller tijden. De mystieke sfeer, de mooie melodieen. Moeilijk te verklaren eigenlijk, maar het is het geheel van muziek, melodie, tekst, stem. Alles is perfect op elkaar afgestemd. Dat mag je van een topproducer ook verwachten. Ik had daarom ook erg veel van zijn opvolger For the Beauty of Wynonna verwacht, maar dat werd helemaal 3 keer niks en daarna heb ik hem eigenlijk nooit meer gehoord. Acadie is echter een parel in de muziekhistorie.

The Maker is nog eens op voortreffelijke wijze gecoverd door The Tea Party.... evenals overigens The Messenger van Daniel Lanois - For the Beauty of Wynona (1993)

Prachtige plaat! Weet iemand of dit nog ergens te krijgen is? Mijn vaste cdhandelaars hebben 'm niet...

Via internet is (bijna) alles te krijgen: Daniel Lanois - Acadie

Ken je dat gevoel van een natte spijkerbroek in school terwijl je net een regenbui hebt getrotseerd en de Franse les begint? En de juf kijkt jou aan?

Dat broeierig gevoel. Dat voel je in iedere porie bij Acadie. Ongemakkelijk klam en treffend.

Treffend beschreven Etta, ik word er klam van.
Broeierig is idd de juiste beschrijving.
Broeierige plaat voor broeierige dagen.
Ik wil zomer !!!!

Werkelijk geen idee waar mensen af en toe zitten met hun hoofd en de associaties: we schrijven 28 januari 2017 en we hebben net de eerste fikse vlaag winter achter de rug. Van de week stond in het NRC (wetenschap) een kort, helder geschreven artikel wat er gebeurt als onze eigen midvoor overvallen wordt door kou/water: hij krimpt. Voeg daarbij de stramheid van een spijkerbroek ("blue jeans") en het effect lijkt me duidelijk: broeierig, ammehoela.

Vak genoeg in blue jeans naar de openbare school gepedaleerd (herfst, winter) aan de andere kant van de stad om te gedachte op te vatten dat blue jeans gewoon zo heten omdat je je er met dat soort weer "blue" in voelt: triest, klote - nix broeierig, niemals klam. Overigens gaat het dragen van blue jeans met rits - zie Turks Fruit - ook wel met andere euvels gepaard.

Muzikaal kan je dit album hiermee linken The Neville Brothers - Yellow Moon (1989) - wel de spijkerbroek thuislaten

Hee joh, Mjuman, voor iedere vorm of mate van talent kan hier een podium getimmerd worden. Daar maak jij immers ook gebruik van

Mjuman

Het wordt vanzelf wel weer lente - even volhouden. Vond overigens de associatie van EttaJamesBrown helemaal niet zo gek. En overigens heten deze broeken zo omdat ze een blauwe kleur hebben. En wat vind jij verder van het album, of lees ik niet goed tussen de regels door? Zal het binnenkort weer eens een luisterbeurt geven, want ik heb goede herrineringen aan dit sfeervolle album.

Dit is een fijn album, imho, samen met "Wynona" het beste dat Lanois solo heeft gemaakt; beter dan Daniel Lanois - Here Is What Is (2008) (te veel gebabbel tussendoor).

"Broeierig" is geen verkeerde typering. Wat opviel was de koppeling van "broeierig" aan het natte denim (serge de nimes). Spijkerbroek en broeierig is een link die ik niet zo snel zou leggen. Maar goed, one man's meat is another man's poison.

Muziek van Neville Brothers - Yellow Moon is geproduceerd door Lanois - ademt zelfde sfeer. Moest ook meteen denken aan de clip van Robbie Robertson - Somewhere Down the Crazy River die in New Orleans is gedraaid; ook mysterieus - nb: tegen alle adviezen in is een bekende van me ooit alleen naar New Orleans gegaan (ook naar de buurt van de clip) en werd prompt geript.

Het bijzondere aan Lanois vind ik dat zijn bijdragen op albums van anderen - daartoe reken ik ook zijn productiewerk - vaak meer effect hebben dan zijn solowerk; net alsof hij zijn reputatie niet alleen kan torsen

Ben ik het wel mee eens Mjuman.
Lanois mist denk ik een beetje de attitute van een artiest op zichzelf staand.
Hij heeft een stem, maar niet echt uitgesproken.
Produktietechnisch en muzikaal is hij echter wel herkenbaar.
Yellow Moon en flarden van het Robbie Robertson album hebben idd overduidelijk het Lanoisgeluid.
Op de U2 albums dan weer wat minder, maar dat is dan ook samen met Eno gedaan.