Michael Romeo - War of the Worlds // Pt. 1 (2018)

Michael Romeo brengt naast Symphony X een solo album uit dat klinkt als Symphony X. En toch klinkt het fris in mijn oren. Het ontbreken van Russell Allen lijkt een onvermijdelijk minpunt. De onbekende zanger Rick Castellano heeft echter een fantastische stem, en eigenlijk vind ik hem beter dan Allen. Al is het maar omdat hij niet overdreven en over de top zingt, en gewoon doet wat de songs nodig hebben. Verder is de muziek wat je van Romeo verwacht: moddervette riffs, dikke grooves, en heersende zangmelodieën. Ook lijkt Michael Romeo in de standaard Symphony X formule wat meer cinematische elementen te hebben toegevoegd, waardoor de anderzijds vrij obligate prog epic 'Believe' enorm eruit springt als het hoogtepunt van het album. Ook leuk is het met dubstep flirtende nummer 'F*cking Robots', wat echt een stuk leuker klinkt dan je zou denken. Wel is het een beetje een gimmick, dus ik ben blij dat het nummer niet heel lang duurt.

Favorieten: 'Fear the Unknown', 'Black', en 'Believe'.

Ik kan niet anders zeggen dat dit inderdaad een erg fijne plaat is als je van snelle ritmes, bombast en Symphony X houdt. Dat terwijl ik eerlijk gezegd met enige terughoudendheid en scepsis aan de eerste luisterbeurt begon, merk ik dat met elke luisterbeurt de waardering nog groeit.
Let wel, vernieuwend is het allemaal zeker niet. Maar als je kan genieten van dergelijke muziek, is deze plaat een zekere aanrader, omdat de instrumentale beheersing, de composities, de productie en de zang gewoon weg dik in orde zijn!

Ja, die zanger heeft een heerlijke stem zeg. Prima album.

Na lovende woorden op zwaremetalen.com maar eens gaan checken. Eerste indruk is wel lekker, hoewel ik niet zo van de (symfonische) power-metal ben vind ik het wel lekker klinken.

Verdienstelijk solo-album van de gitarist van Symphony X. Een beetje progressief, een beetje power-metal, overwegend lekker. Het gitaarwerk is in ieder geval om de vingers bij af te likken en de Star Wars-achtige bombast is een leuke aanvulling. De zang van Rick Castellano is niet helemaal mijn ding, maar hij presteert goed genoeg. Het songmateriaal is overwegend de moeite waard, met hier en daar een kleine uitglijder. Het lange Believe is bijvoorbeeld aan de zeikerige kant.

Het eerste nummer dat ik hoorde (Fear the unknown) klonk absoluut lekker. De Symphony X invloeden zijn in overvloede aanwezig. Maar dat lijkt me niet meer dan logisch. Heb de rest van het album nog niet geluisterd. Zal ik binnenkort eens doen. Ik hoop echt dat dit niet een voorbode is van het einde van Symphony X. Maar mocht het zo zijn dan heeft Romeo met deze zanger en dit materiaal wel iets in handen om op voort te kunnen borduren.

Heb het album nu een keer of 5 gehoord, wat een parel zeg! Nu ken ik van Symphony X alleen ‘V the New Mythology Suite’ dus kan ik het vergelijk met S-X niet maken. Ik kan wel genieten van de prachtig uitgebalanceerde powermetal met heerlijke gitaar/keyboard solo’s. Juist de vocalen spreken mij erg aan. Alleen de gortdroge drumsound vind ik een heel klein beetje jammer. Naarmate de plaat vorderd vind ik hem wel wat van zijn eigen stijl verliezen, ik vind hem met name de tweede helft verdacht veel op Dream Theater lijken (de songopbouw en de zanglijnen met name). ik dacht dat dat aan mij lag, maar mijn vrouw (geen metal kenner/volgster, wel DT liefhebster) vroeg of ik de nieuwe DT plaat had gekocht. Los van dat een van de hoogte punten van het jaar tot nu toe om te beginnen 4,5*

Zo enthousiast ben ik er nog niet van. Ik ben gek op Symphony X maar vergeleken daarbij is dit wel een beetje surrogaat. Het zit leuk in elkaar en ik kan er ook best naar luisteren, maar ik vind het ook wel wat zielloos allemaal.

Dat was het volgende dat ik wou typen na mijn laatste zin in het stukje hierboven. Maar ik dacht dat is me iets te voorbarig aangezien ik nog maar 1 nummer gehoord heb. Maar er bekruipt me wel iets van; mocht Romeo hiermee verder gaan dan zal het altijd een 'kloon zijn van'. Ligt ook voor de hand aangezien het qua stijl niet heel erg afwijkt van hetgeen Symphony X doet. Maar dat zal het lot in bijna alle gevallen zijn ben ik bang...of hij moet het qua stijl over een heel andere boeg gaan gooien. Maar dat zie ik 'm niet doen...