Uriah Heep - Living the Dream (2018)

Wat een top album van de band. Geen zwak moment te ontdekken op deze plaat.

Mijn review op Zware Metalen.

Petje af voor Uriah Heep. De band stevent af op het 50-jarig jubileum – met als enig overgebleven originele lid gitarist Mick Box – en weet na al die jaren nog steeds uitstekende muziek uit te brengen. In de jaren ’80 en ’90 wist de band weliswaar niet veel soeps uit te brengen, maar vanaf Wake The Sleeper uit 2008 levert de band elke drie à vier jaar weer prima werk af. Ook live laat de band nog steeds horen bestaansrecht te hebben.

Opener Grazed By Heaven boezemt het vertrouwen in dat het met Living The Dream ook wel goed zit. Alle typische Heep-elementen zijn weer aanwezig in deze uptempo rocker, zoals de volle Hammond-sound, de wahwah-solo’s van Mick Box en natuurlijk de meerstemmige refreinen. Maar het is vooral zanger Bernie Shaw – inmiddels samen met toetsenist Phil Lanzon ook alweer 30 jaar bij de band – die nog steeds weet te overtuigen.

Op het navolgende titelnummer wordt het tempo wat teruggevoerd, maar dit gaat niet ten koste van de energie. Het is één van de sterkste nummers van dit album en wordt gekenmerkt door de sterke meerstemmige zang en een pakkend refrein.

Zo vuurt de band de ene na de andere rocker op de luisteraar af, om halverwege even gas terug te nemen en ruimte te maken voor de 12-snarige akoestische gitaar op Water’s Flowing. Het epische en afwisselende It’s All Been Said begint stevig, om na een minuut onder begeleiding van piano en strijkers de ruimte te geven aan de stem van Shaw. Vervolgens schakelt de band weer naar de overdrive waarbij de gillende Hammond van Phil Lanzon de hoofdrol opeist om toe te werken naar een epische finale, die doet terugdenken aan het werk van de band in de jaren ’70. Dit is dan ook het beste nummer van de plaat. Met Goodbye To Innocence en Falling Under Your spell levert de band nog twee lekkere recht-toe-rechtaan-nummers af om met het meeslepende Dreams Of Yesteryear het album waardig af te sluiten.

Uriah Heep laat horen na al die jaren nog steeds relevant te zijn en het spelplezier is nog steeds hoorbaar. Dat deze band nog maar lang zo door mag gaan!

Ik hoor en lees lauter positiever berichten omtrent de nieuwe Heep. Heb nog niks gehoord maar mijn interesse is absoluut gewekt! Hun laatste paar albums (vanaf Wake the sleeper) zijn ongekend goed. Wat zeg ik; wat mij betreft zelfs het beste wat ze ooit hebben uitgebracht. Ik ken geen band met zo'n staat van dienst die na al die jaren nog complete albums uit brengt die er ook écht toe doen. Heep doet dat wel. Waarvoor hulde en respect!

Tja....Uriah Heep....jeugdsentiment voor mij. Als ik de opener hoor dan lijkt de tijd te hebben stil gestaan. Het orgeltje, die zang en gitaren.....Inmiddels heb ik een andere afslag genomen, maar leuk dat dit nog kan.

Ik geloof ook dat ik maar eens moet gaan luisteren.... wordt vervolgd

In jaren 80 was abominog top

Geen mij maar de albums met David Byron, de enige echte Uriah Heep zanger!

Beste wat ze ooit gemaakt hebben? Dus beter nog dan de albums met David Byron als zanger? ( want die toren er bij mij huizenhoog boven uit)

Jazeker! Die jaren 70 albums van Heep vind ik over het algemeen maar bar weinig aan. Zo hier en daar een goed nummer. Doe mij de laatste paar albums maar! Die schoppen behoorlijk kont vind ik.

Abominog was een opleving na een reeks matige albums, maar ken teveel zwakke nummers naar mijn mening. Dit in tegenstelling tot het recentere werk van de band.

Het vroege jaren '70-werk met Byron is echter ongeëvenaard, zoals Neal Peart terecht aanhaalt. Al zijn de latere albums met hem ook beduidend minder.

Bedankt, ik ga mij er (meer) in verdiepen!

De platen die de laatste jaren onder de naam Uriah Heep zijn uitgebracht hebben me keer op keer kunnen boeien. Living the Dream is daarbij het hoogtepunt van de serie. Het gaspedaal wordt af en toe flink ingedrukt, vette riffs; meer hoeft het niet te zijn wat mij betreft. Nét wat beter dan het album met dezelfde titel dat ik tegelijk met deze plaat aan het luisteren was (Slash - Living the Dream).

Dubbelpost verwijderd.

Nou ja, daar had ik dus werkelijk geen idee van. Ik ben een Heep-fan van het werk uit de jaren zeventig, maar Firefly is het laatste album dat ik in bezit heb. Ik herinner me dat ik Abominog nog wel aardig vond, maar latere jaren-tachtig albums (en ook de laatste met Byron trouwens) waren flinke zeperds, dus sindsdien heb ik ze afgeschreven.

Deze ben ik gaan beluisteren op basis van een tip van een goeie vriend, die letterlijk zei: 'de nieuwe Heep ga jij errug goed vinden.' De nieuwe Heep? Huh, bestaan die nog? Ja dus. Met Mick Box als enige overgebleven oerlid. Maar door de jaren heen is het bij Heep altijd al een komen en gaan van personeelsleden geweest, dus die verdere samenstelling maakt me niet zoveel uit. En dat Byron om geldige redenen niet meer terugkeert, daar ben in inmiddels ook wel aan gewend.

Maar goed, dit album staat dus als een huis, zo constateer ik na een paar luisterbeurten. Alsof de tijd heeft stilgestaan, zeker. Maar dit soort typische jaren zeventig hardrock (potig, maar niet té) wordt tegenwoordig vrijwel niet meer gemaakt, en zeker niet op deze manier. Sterke songs (met de titeltrack en It's all been said als uitschieters), een degelijke productie (kom daar tegenwoordig nog maar eens om in metal-land) en instrumentalisten die net dat beetje extra aan persoonlijkheid toevoegen. Bovendien blijkt Bernie Shaw een zanger te zijn die goed bij dit geluid past, ook al klinkt hij heel anders dan David Byron destijds.

Ik start voorzichtig met vier sterren, maar sluit niet uit dat de waardering nog een halfje omhoog gaat. En nu komt het: uit nieuwsgierigheid heb ik afgelopen weekend een paar andere recente albums beluisterd en nu pas wordt me duidelijk dat ze sinds Sea of light (1995) geen slechte plaat meer hebben afgeleverd. Dat wordt nog een aardige inhaalslag...

Mooi om te lezen gaucho! Prachtig dat je zo positief verrast kunt worden door een band die ja al (heel) lang geleden had afgeschreven. Veel plezier bij het herontdekken

Dank je, dat is nu al gelukt. Ik ben de afgelopen week echt wel op een Heep-trip geweest. De laatste zes studioplaten vrij intensief beluisterd en guess what: ik wil ze ook allemaal in fysieke vorm hebben. Inmiddels een aantal bestellingen uitstaan; viel nog niet mee, want een aantal titels blijken vervallen. Er zijn er inmiddels twee uit Rusland (!) naar me onderweg, want daar is UH door de jaren heen ongekend populair gebleven en die waren qua prijs nog het meest acceptabel. Het zijn geen Russische persingen, maar echte Frontiers-uitgaven, heb ik me door de Discogs-verkoper laten vertellen. We zullen zien...

Ik ben er om twee redenen enthousiast over. 1) UH is een oude liefde die ik echt helemaal uit het oog was verloren. Dan is het leuk om te ontdekken dat ze de laatste jaren - wat heet: sinds 1995 dus - weer prima muziek maken. En 2) Hoewel ze anders klinken dan in hun hoogtijdagen, maken ze heden ten dagen precies het soort hardrock waar ik van hou, een vorm die je niet zo vaak meer terughoort (voornamelijk op Frontiers-releases, heb ik de indruk): altijd melodieus, songs met kop en staart, vaak opgesierd met keyboardlijntjes en bij Heep nog steeds af en toe met een gierend orgel. Heavy, met potige riffs, maar niet tè. En al helemaal geen ondoordringbare muur van geluid, maar een lekker transparante productie waarin je de instrumenten goed kunt onderscheiden.

Deze laatste worp heeft bovendien hele lichte prog-touches: zoals ze bijvoorbeeld Rocks in the road, een in aanleg vrij simpele rocksong, oprekken tot acht minuten door een rustig middenstuk en vervolgens een nieuwe riff inzetten die uitmondt in een beukende, epische finale...ik vind het prachtig gedaan.

Het valt me wel op dat het enige overgebleven oerlid, Mick Box, niet heel veel variatie in zijn solo's aanbrengt. Dat is een klein minpuntje. Maar als een rock & roll-survivor als hij op zijn zeventigste nog met een plaat als deze komt aanzetten, neem ik mijn petje eerbiedig voor hem af.

Heerlijk album van de oude rockers!
Zo mogen ze nog wel even doorgaan. Zag ze op het eerste classic rock festival in Lichtenvoorde nog. Een van de weinige overgebleven rock dinosaurusen, oké nog een origineel lid mick box.....maar dacht dat bernie en Phil ook al meer dan 30 jaar bij de band. Ook niet gek, zijn genoeg bands die de 30 jaar niet eens halen haha ?. Dit album prachtig melodieus en ook een paar lekkere rockers erop. Zoals boven al gemeld, vanaf sea of Light (1995) geen slecht album afgeleverd!! Ben ook liefhebber van hun begin periode. Maar hou van beide periodes. Ze blijven sterke albums afleveren. Heb het album op vinyl prima kwaliteit en een mooie hoes. Topper van uriah heep. 4 punten!!

Kijk ik naar mijn kasten met vinylplaten en cd's, dan valt op hoe weinig ik heb van Uriah Heep: het album The Magician's Birthday uit 1972, Uriah Heep Live uit 1973 en de verzamelaar Gold uit 2004 wat een andere versie is van Remasters uit 2001. En ik denk aan een aantal van hun klassiekers waaronder Gypsy en Easy Livin' en ik krijg het gevoel dat Uriah Heep best veel populariteit genoot in hun gloriejaren, best wel gerespecteerd werd maar nooit de hoofdvogel afschoot en daardoor ook wel een (semi-)legendarische status verdiende.

In 2018 was het album Queen of Time van Amorphis mijn nummer één, Firepower van Judas Priest mijn nummer twee en deze Living the Dream mijn nummer drie, mijn mooiste verrassing allicht uit 2018. Wat is het hoofdkenmerk van een verrassing? Dat je het totaal niet verwacht natuurlijk, dat je nog kan worden overdonderd, op een positieve manier.

Mijn nummers één en twee van 2018 zijn Metal, druk, dreigend en van een totaal andere orde dan de speelse en frisse Rock van Uriah Heep, dat in 2019 zijn vijftigste (!!!) verjaardag viert met vele personeelswijzigingen maar ook met vaste waarde gitarist Mick Box die sinds 1969 de Wah-pedaal beroert tijdens zijn solo's.

Wat is zo verrukkelijk aan dit album? De gouden combinatie van goede nummers, goede muzikanten, een goed geluid en heel veel speelvreugde dat werkelijk uit de boxen knalt. Het album bevat ook een zaligmakende flow waarbij nergens een minder nummer op staat, integendeel, ik hoor een aantal geweldige krakers met Take Away My Soul, het lange maar spannende Rocks in the Road en Falling Under Your Spell. Het album heeft nog iets speciaals voor mij: die Hammond orgel dat ieder dreigend ochtendhumeur kan wegblazen. Het idioom “Living the Dream” kan je op verschillende manieren vertalen maar bevat telkens die positieve boodschap. Carpe Diem.

2018 was voor mij het jaar om verder te snoeien in die lange verlanglijst van mij, maar als groepen als Uriah Heep en andere dergelijke albums maken, dan wordt het inkorten van die verlanglijst een Sisyphus arbeid, enerzijds ambetant maar anderzijds is er altijd iets om naar uit te kijken. Positief blijven.

Fijne, enthousiasmerende bespreking, Sir Spamalot! Heeft me aangezet deze plaat alsnog te gaan beluisteren. Ik ben niet zo bekend met Uriah Heep, maar ken er wel het één en ander van, en weet natuurlijk wat de handelsmerken van deze band zijn. Ze klinken verrassend fris én scherp.

De oudjes hebben het in 2018 dus best indrukwekkend gedaan; ook Judas Priest en Saxon zijn met sterk nieuw werk op de proppen gekomen.

Toch eens een vraag, want zoals de heren hier klinken hoor ik ze graag! Ik las dat voorgaande albums(in de jaren 2000 dus) ook heavy zijn?? De oude Heep doet mij op een paar briljante nummers na namelijk minder dan dit, hier tonen de heren(in mijn optiek) meer muzikale ballen. Welke zijn nog meer aanraders? Album nu 2x gedraaid, review volgt nog. (En zoals het hoort, op het mooie vinyl!)

Vanaf Wake the sleeper (hun beste album ooit vind ik) kun je ze allemaal proberen. Liggen allemaal in lijn met dit album.

Heel toevallig via MM ontdekt. Zag deze liggen bij de platenboer en ja ik moet zeggen dat dit wel écht goed en vooral fris klinkt . Nooit gedacht.
Uriah Heep kende ik alleen van Easy Livin. Ik ga hier zeker nog werk van aanschaffen.


Een 4 *

Mijn advies aan Karma_To_Burn gaat nog ene stapje verder dan vielip: ik zou zeker ook Sea of light uit '95 beluisteren. Dat vind ik samen met Wake the sleeper en deze de top-3 van hun relatief recente output. Outsider en Into the wild mogen er ook zijn. Sonic origami is meer een AOR-plaat en dus wat minder heavy dan de rest, maar ook behoorlijk goed.

Dank u heren! Ga ik zeker checken.

Vandaag eindelijk eens gekocht omdat ik eindelijk eens de enkele cd versie zag liggen. Dus zonder overbodige bonusnummers en een dvd die je nooit bekijkt. Eigenlijk had ik de cd beter via internet besteld want dit album is te goed om een half jaar op te wachten. Al maakt dat ook weer niet zoveel uit met deze allesbehalve vernieuwende muziek. Gewoon ouderwets rocken godverdomme.

Een ontzettend vette plaat waar Mick Box flink de ruimte krijgt om van leer te trekken.
De nummers schurken hier en daar tegen de heavy metal aan (vergelijk: Sea of Light).

Ook kent deze plaat van die heerlijke Heep-achtige pseudo-progrockers, waar de band zo goed in is (lange melodieuze songs die lekker op een thema voortborduren).

De band laat hier luid en duidelijk horen nog zeer relevant te zijn en heeft met Bernie Shaw één van de betere oude rockzangers.

Ook een positieve noot is het (faux-)orgelgeluid van Lanzon. Weg zijn de flauwe synth en electrische pianotjes.

Ronkende orgels, rollende dubbelbassdrums en bulderende wahwah-solo's: Heep zoals Heep bedoeld is!

Absoluut een 5 sterren album . Live geven ze nog zoveel energie dat menig jongere band er nog een puntje aan kan zuigen . Weergaloos album

Goede zet van Guitar Player om zich in te schrijven om alleen maar deze plaat een 5* en Sea of Light een 4,5* te geven.

Ik ga deze nét geen 4,5* geven, daarmee doe ik de jaren 70-platen van deze grandioze band tekort mee. Maar jemig, wat is deze plaat toch goed (en dat is allemaal mijn persoonlijke mening).

Gezien jouw smaak (die ik hoop te kennen) zou je misschien Abominog en Head First ook eens op platendraaier moeten leggen.

Abominog heb ik ooit eens geprobeerd. Niet slecht inderdaad. Maar kan voor mij niet tippen aan de laatste albums die ze hebben uitgebracht. Head first ken ik niet. Zal ik eens opzoeken