Uriah Heep - Living the Dream (2018)

Mijn review op Zware Metalen.

Petje af voor Uriah Heep. De band stevent af op het 50-jarig jubileum – met als enig overgebleven originele lid gitarist Mick Box – en weet na al die jaren nog steeds uitstekende muziek uit te brengen. In de jaren ’80 en ’90 wist de band weliswaar niet veel soeps uit te brengen, maar vanaf Wake The Sleeper uit 2008 levert de band elke drie à vier jaar weer prima werk af. Ook live laat de band nog steeds horen bestaansrecht te hebben.

Opener Grazed By Heaven boezemt het vertrouwen in dat het met Living The Dream ook wel goed zit. Alle typische Heep-elementen zijn weer aanwezig in deze uptempo rocker, zoals de volle Hammond-sound, de wahwah-solo’s van Mick Box en natuurlijk de meerstemmige refreinen. Maar het is vooral zanger Bernie Shaw – inmiddels samen met toetsenist Phil Lanzon ook alweer 30 jaar bij de band – die nog steeds weet te overtuigen.

Op het navolgende titelnummer wordt het tempo wat teruggevoerd, maar dit gaat niet ten koste van de energie. Het is één van de sterkste nummers van dit album en wordt gekenmerkt door de sterke meerstemmige zang en een pakkend refrein.

Zo vuurt de band de ene na de andere rocker op de luisteraar af, om halverwege even gas terug te nemen en ruimte te maken voor de 12-snarige akoestische gitaar op Water’s Flowing. Het epische en afwisselende It’s All Been Said begint stevig, om na een minuut onder begeleiding van piano en strijkers de ruimte te geven aan de stem van Shaw. Vervolgens schakelt de band weer naar de overdrive waarbij de gillende Hammond van Phil Lanzon de hoofdrol opeist om toe te werken naar een epische finale, die doet terugdenken aan het werk van de band in de jaren ’70. Dit is dan ook het beste nummer van de plaat. Met Goodbye To Innocence en Falling Under Your spell levert de band nog twee lekkere recht-toe-rechtaan-nummers af om met het meeslepende Dreams Of Yesteryear het album waardig af te sluiten.

Uriah Heep laat horen na al die jaren nog steeds relevant te zijn en het spelplezier is nog steeds hoorbaar. Dat deze band nog maar lang zo door mag gaan!

Kijk ik naar mijn kasten met vinylplaten en cd's, dan valt op hoe weinig ik heb van Uriah Heep: het album The Magician's Birthday uit 1972, Uriah Heep Live uit 1973 en de verzamelaar Gold uit 2004 wat een andere versie is van Remasters uit 2001. En ik denk aan een aantal van hun klassiekers waaronder Gypsy en Easy Livin' en ik krijg het gevoel dat Uriah Heep best veel populariteit genoot in hun gloriejaren, best wel gerespecteerd werd maar nooit de hoofdvogel afschoot en daardoor ook wel een (semi-)legendarische status verdiende.

In 2018 was het album Queen of Time van Amorphis mijn nummer één, Firepower van Judas Priest mijn nummer twee en deze Living the Dream mijn nummer drie, mijn mooiste verrassing allicht uit 2018. Wat is het hoofdkenmerk van een verrassing? Dat je het totaal niet verwacht natuurlijk, dat je nog kan worden overdonderd, op een positieve manier.

Mijn nummers één en twee van 2018 zijn Metal, druk, dreigend en van een totaal andere orde dan de speelse en frisse Rock van Uriah Heep, dat in 2019 zijn vijftigste (!!!) verjaardag viert met vele personeelswijzigingen maar ook met vaste waarde gitarist Mick Box die sinds 1969 de Wah-pedaal beroert tijdens zijn solo's.

Wat is zo verrukkelijk aan dit album? De gouden combinatie van goede nummers, goede muzikanten, een goed geluid en heel veel speelvreugde dat werkelijk uit de boxen knalt. Het album bevat ook een zaligmakende flow waarbij nergens een minder nummer op staat, integendeel, ik hoor een aantal geweldige krakers met Take Away My Soul, het lange maar spannende Rocks in the Road en Falling Under Your Spell. Het album heeft nog iets speciaals voor mij: die Hammond orgel dat ieder dreigend ochtendhumeur kan wegblazen. Het idioom “Living the Dream” kan je op verschillende manieren vertalen maar bevat telkens die positieve boodschap. Carpe Diem.

2018 was voor mij het jaar om verder te snoeien in die lange verlanglijst van mij, maar als groepen als Uriah Heep en andere dergelijke albums maken, dan wordt het inkorten van die verlanglijst een Sisyphus arbeid, enerzijds ambetant maar anderzijds is er altijd iets om naar uit te kijken. Positief blijven.

Absoluut een 5 sterren album . Live geven ze nog zoveel energie dat menig jongere band er nog een puntje aan kan zuigen . Weergaloos album

Inmiddels na meerdere luisterbeurten van 3 naar 4 gegaan, genoeg heerlijke (hard)rock nummers op dit album en veel classic Heep in een net iets nieuwer jasje.

Favorieten op dit moment: Grazed by Heaven, Knocking at My Door & It's All Been Said.