Prince - Piano & a Microphone 1983 (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prince - Piano & A Microphone 1983 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Obscuur pareltje van Prince uit de overvolle kluizen van de Paisley Park Studios
Sinds de trieste dood van Prince wordt er volop gespeculeerd over al het moois dat uit de kluizen van de Paisley Park Studios moet gaan komen. Vooralsnog valt de oogst helaas erg tegen, maar de eerste worp uit de archieven is een bijzondere. Prince zit achter de piano en is gewoon lekker aan het spelen. Af en toe komt er een flard van een hit voorbij, maar het genie uit Minneapolis neemt ook de tijd voor lange improvisaties. Het is er wat mij betreft een voor de echte fans en die zullen blij zijn met deze release. Een mooi en bijzonder inkijkje in het muzikale leven van een van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek.


In de eerste week van november 2015 gonsde het van de geruchten over een op handen zijnde Europese tour van Prince. Een datum in Parijs leek bevestigd en andere Europese steden zouden snel volgen. Het zou niet zomaar een tour worden, want tijdens de Piano & A Microphone Tour zou Prince niet met een band optreden, maar het doen met een vleugel en een microfoon.

Na de aanslagen in Parijs van 15 november ging er voorlopig een streep door de Europese tak van de tour en vertrok Prince naar Australië. In 2016 volgden nog een aantal Amerikaanse optredens, de laatste precies een week voor zijn trieste dood. In Europa moesten we het doen met een enkel filmpje dat aan de strenge controles van het Prince management wist te ontsnappen, maar heel lang waren deze filmpjes niet te zien.

Een paar maanden geleden werd de release van Piano & A Microphone aangekondigd, later omgedoopt tot Piano & A Microphone 1983. Een enigszins misleidende titel, want met de allerlaatste tour van Prince heeft het natuurlijk niets te maken. Piano & A Microphone 1983 bestaat uit opnames die in 1983 op een cassettebandje terecht kwamen. Waarschijnlijk nooit bedoeld om nog eens officieel uitgebracht te worden, maar vanwege de link met de allerlaatste concerten van een van de beste performers aller tijden waren de vergeten opnames van Prince achter zijn piano opeens waardevol.

Maakt dit Piano & A Microphone ook een interessante release? Het is lastig om hier een goed antwoord op te geven. Bij een breed publiek zal deze plaat waarschijnlijk niet aanslaan en de echte fans hadden een deel van de opnames al lang in huis. Blijft de Prince fan zonder verzamelwoede over en tot deze groep reken ik mezelf.

Ik heb Piano & A Microphone 1983 inmiddels een aantal keren beluisterd en vind het absoluut een fascinerende plaat. Op hetzelfde moment is het een plaat die ik waarschijnlijk niet heel veel ga beluisteren. Een groot deel van Piano & A Microphone 1983 bestaat uit lange piano improvisaties en klinken als een jamsessie. Prince speelt verrassend jazzy en voegt hier en daar wat vocalen toe, die weer verrassend soulvol klinken.

Zowel het pianospel als de vocalen klinken ondanks de matige geluidskwaliteit geweldig, maar ik hoor persoonlijk toch net wat liever de geniale popliedjes van het genie uit Minneapolis. Tegenover de lange improvisaties staan wat flarden van hits. Een minuutje Purple Rain, twee minuutjes Strange Relationship; het valt wat uit de toon tussen de lange improvisaties.

Toen ik Piano & A Microphone 1983 wat op de achtergrond liet voortkabbelen vond ik het maar een hoop gepiel, maar als je met wat meer aandacht luistert, is het toch weer genieten van Prince. De man stond in 1983 nog aan het begin van zijn carrière, maar het talent druipt er van af.

Het blijft doodzonde dat de Piano & A Microphone tour Europa nooit heeft gehaald en deze plaat maakt dat niet helemaal of zelfs helemaal niet goed. Met een beetje fantasie kun je echter wel bedenken hoe het geklonken zou hebben in 2015, wat een extra dimensie toevoegt aan deze ruwe demo’s uit de kluizen van de Paisley Park Studios. En nu snel een mooie release van een van zijn allerlaatste concerten, want ook daar moet flink wat materiaal van zijn. Open de kluizen van de Paisley Park Studios. Erwin Zijleman

Er zijn berichten over de cd van de deluxe versie die t niet doet... ik heb dat probleem ook. Iemand hier ook last van?

Edit: in een oudere speelt ie alsof het enorme schade heeft. In een nieuwe doet hij t wel.

Ik luister nooit meer naar cd's, maar heb het nu toch even gecontroleerd. Geen problemen hier (ik draai het via een blu-ray speler).

Bij de gewone LP krijg je ook de grote foto, maar dan als extra hoes. De audiofiele 180 gr. LP zit in een 'protected sleeve'. Ik heb het boekje op internet gezien en ben blij dat ik hier geen 18 euro meer voor heb betaald. Ik raad dus juist aan om de 'gewone' versie van de LP te kopen, juist ook als je de less-is-more aanpak kan waarderen.

Hier ben ik het toch niet helemaal mee eens, maar dat kan ook door mijn dwangmatige verzameldrang komen.

Geniet van de deluxe versie!

Dwangmatige verzameldrang. Check

Ik vink het ook af en dus was gisterenavond het moment dat ik mijn deluxe LP een luisterbeurt gaf. Een mooie verzorgde uitgave waar anderzijds natuurlijk ook veel meer uit te halen viel. Maar goed, daar is al genoeg over gezegd. Laten we het hebben over waar het eigenlijk om gaat; de muziek.

De ruis van de cassette tape stoort mij persoonlijk allerminst. En ook het materiaal zelf is natuurlijk erg fijn. Als je de ogen sluit krijg je het idee of je even mee mag kijken terwijl Prince, soms met hoorbaar plezier, even los mag gaan in improvisaties op de piano. Een heerlijkheid.

Toch is het wat teleurstellend dat er voor dit materiaal is gekozen als eerste postume release. Er ligt nog zo belachelijk veel op de planken. Studio opnames zijn dan natuurlijk toch veel interessanter, of een mooie Blu-ray release met een fijn audiospoor.

Toch hebben al zo belachelijk veel bootlegs met studio opnames en rehearsals als deze het levenslicht gezien. Ik zou bijna denken dat die 'vault' van de kleine meneer uit Minneapolis weinig beveiliging kende. Ik vrees dan ook dat er veel materiaal zal zijn voor de mensen die zich houden aan wat er in de gewone muziekwinkels is komen te liggen, maar dit voor mensen die ook hun weg naar bootlegs wisten en weten toch wat tegen zal vallen. De toekomst zal het leren.

Als Princefan hoor ik te beginnen met zeuren. Wie heeft er nu behoefte aan een opname die al jarenlang in dezelfde kwaliteit circuleert. Bij het opengaan van The Vault had ik gehoopt op meer gedurfd materiaal en zeker niet deze opname die bedoeld was voor privé gebruik. The Estate geeft aan dat ze het bewust als eerste release hebben gekozen vanwege het feit dat Prince eindigde met een piano en een microfoon.
Wat wel mooi is aan de release is de vormgeving, vooral bij de deluxe versie. Leuke inzichten van Jill en Lisa die echt een aanvulling zijn. Verder is het leuk om Prince te horen experimenteren met nieuwe nummers en met arrangementen. Zijn vocale kwaliteiten worden vluit benut en ook zijn onderbelichte talent op de piano is heel goed hoorbaar hier. De nummers dan.

17 Days
De bekende b-side van 1999 in een hele fijne intieme versie. Prince die met 3 aanwijzingen de juiste stemming creëert en daarna volledig los gaat. Dit nummer zal altijd fantastisch blijven.

Purple Rain
Uiteindelijk bekend geworden als gitaargedreven power ballad, maar doet het hier in een kleine uitvoering ook heel aardig. Prince is hier volgens mij aan het spelen met het nummer, mogelijk voor tijdens shows.

A Case of You
Een coupletje en refreintje van het Joni Mitchell nummer dat Prince heel vaak gebruikt heeft. Op pano is dit nummer op zijn best, zoals vele jaren later ook op ONA goed te horen is.

Mary Don't You Weep
Het hoogtepunt van dit album Prince trekt vocaal alle registers open in deze emotionele vertolking. Enkele snippers van Strange Relationship zijn een leuke toevoeging.

Strange Relationship
Een vroege versie van het nummer dat uiteindelijk op SOTT zou belanden. Ik heb dit altijd een fijn nummer gevonden, maar Prince laat horen dat dit nummer ook in een uitgeklede vorm uitstekend overeid blijft.

International Lover
Spielerei op de piano. Vooral grappig gedaan en ik denk leuk voor de fans. Haalt het niet bij de definitieve versie, maar het is heerlijk om Prince met zijn materiaal te horen spelen.

Wednesday
Kelin, lief liedje dat niet echt beklijft.

Cold Coffee & Cocaine
Prince in Jamie Starr-modus. Dan is het vooral de humor die altijd weer fantastisch is. Enkele regels tekst en lekker jammen op piano. Meer van dit is altijd welkom.

Why the Butterflies
Dit nummer bevalt me heel goed. Het is m.i. een hele vroege versie van dit nummer. Ik word eg nieuwsgierig of hier ook nog een meer definitieve versie van gaat opduiken.

Al met al leek dit een release voor de fnas, maar hoor ik toch ook veel casual Prince liefhebbers veel waardering uitspreken. Het is ook oprecht heel fijn om naar te luisteren, maar ik hoop wel dat volgende releases van The Estate wat avontuurlijker zijn.

tsk tsk tsk.... pssst, When doves cry.....

Au