Prince - Piano & a Microphone 1983 (2018)

Het was al aangekondigd dat de erven van de komende tijd veel postuum zouden uit gaan brengen. Dit is de volgende in de postume serie.

Mary dont You Weep klinkt al mooi.

Zijn dit demos?

Zijn rehearsals, nooit bedoeld voor release.
Met al dat moois op de plank een wat ongelukkig gekozen release.
De titel slaat op zijn laatste tour en kan dus eigenlijk ook niet aan deze opnames uit 1983 hangen.

Wel blij dat er weer een release is, maar het had beter gekund.

Intimate moments heet de bootleg die hier al jaren circuleert onder de fans.

Elke officiele release is welkom, maar voor de harde kern is dit zeker geen verrassende fijne nieuwe release. Zeker omdat de opname die circuleert niet veel anders is qua kwaliteit dan deze zal zijn.
Tevens zal dit niet een plaat zijn die door het grote publiek wordt opgepakt, dus ze pissen hier redelijk naast de pot wat mij betreft.

Er komt een cd, LP en cd/LP box uit. Duurt nog even (september)

Fijn dat er wat gebeurt, maar wat Funky Bookie zegt, de titel is wat misleidend. Had ook liever een show van 2015 gehad.

Zelfde gevoelens hier: de titel is raar gekozen gezien zijn laatste tour, en dit lijkt me niet erg geschikt voor het grote publiek. Een kort album ook (35 minuten) en aangezien ik voor de deluxe versie ga dan toch best een stevige prijs.

Leuk hoor, rehearsals, maar ik loop er ook niet enorm warm voor. Ik had op wat anders gehoopt (er zijn nog zoveel prachtige nummers die nooit uitgebracht zijn).

Vocaal gezien hoor je op deze opnames wel een heel goede Prince. Misschien toch goed dat dit ook eens in de openbaarheid wordt gegooid

Hier ook een dubbel gevoel. Enerzijds blij, heb dan ook de dure deluxe editie besteld. Maar in dit tempo is de kluis over 100 jaar nog niet leeg...

Alleen deze track laat al horen waarom ik de man zo enorm waardeer. Wat hij er hier in zijn uppie uitgooit is toch zo lekker.. en hier was ie nog zo jong.. helaas komt meteen de realiteit weer naar boven, nooit meer....

Toch kan je wel goed horen dat t van een oude tape komt, want helemaal zuiver klinken doet het niet.

Mary Don't You Weep klonk fraai bij de aftiteling van de film BlacKkKlansman van Spike Lee.

De eerste luisterbeurt gehad: de bekende bootleg is niet veel slechter.

De tape ruis is nog steedz goed hoorbaar. Aan de ene kant geeft dat heel mooi de intieme sfeer weer van de opname aan de andere kant is dat meteen ook een reden waarom het grote publiek dit niet gaat kopen of waarderen.
Het is echt een privé opname. Bij het begin van international lover hoor je m zelfs (licht) zijn neus ophalen...

Wat je te horen krijgt is een Prince die zich lekker uitleeft op de piano..en zelfs dan geeft hij alles,ook al is er geen publiek. Zijj vocalen zijn zoals altijd prachtig en het maakt het gevoel van dit missen wel groter.

Speciale aandacht voor cold coffee and cocaine. De humor van de man in de persoon van de pimp hier geniet ik altijd van.

Een mooie release, een kijkje in de keuken van Prince, maar wel voor de die hard fans.


4.sterren voor nu.

Heb je de deluxe versie lennon?

Die staat in bestelling en verwacht ik morgen.

Heb nu alleen een MP3

Ik ben voor de 'gewone' LP gegaan. 18 euro meer voor een boekje van 12 pagina's en een cd erbij... of zit er nog iets bij de deluxe versie?

Niet dat ik weet...

Oké bedankt. Dan vind ik alleen de LP prima. Ben benieuwd!

Ik weet het niet zeker hè... kan even geen "unboxing" video vinden. Maar ik vond de enkele cd in weer zo'n kartonnen hoesje te mager.

Ik heb wel de deluxe versie besteld (met de nodige twijfel, maar ben bang dat ik later spijt krijg omdat dit een hebbeding is en meer niet.... eigenlijk zit ik helemaal niet zo op deze release te wachten).

Het is dus een medley op kant 1.
Prince zoals we hem kennen.

Eem medley zou ik dat niet willen noemen. Purple Rain is nog in de steigers..

Het eerste postume album van Prince, als ik de expanded versie van Purple Rain niet mee tel.

Laat ik duidelijk zijn: het is mooi om nu te kunnen beginnen aan hopelijk al het het moois dat in de kluizen ligt, maar ik moet bekennen niet erg enthousiast gereageerd te hebben toen bekend werd dat het juist deze opnames zouden zijn die 'officieel' het eerste album na zijn dood zou gaan worden. Er is immers al een bootleg van en het zijn opnames van een tape en dat hebben ze niet helemaal kunnen wegpoetsen.

'Ja, maar dat is toch de charme ervan?!'. Zo kan je alles wel mooi praten natuurlijk, maar ik vind dat niet echt. Er ligt als het goed is nog zo veel moois op de planken wat de grote fans ook kennen, en ik zie veel daarvan toch liever verschijnen. Leuk hoor om er een mooi doosjes omheen te bouwen en een duur boekje erbij te doen (daar betaal je dan ook grif voor); ik blijf er een beetje een bijsmaakje aan over houden en dat was nu net waarop ik hoopte dat bij Prince niet zou gebeuren (ter vergelijk: van een andere held, Jimi Hendrix, verschenen toch echt een paar niet al te beste postume albums wat bij Prince niet nodig zou zijn gezien zijn enorme hoeveelheid nummers die nooit officieel het licht hebben gezien).

Maar goed, we moeten het doen met ruim een half uur Prince op piano uit een tijd dat zijn honger naar avontuur ongekend was.
En dan is en blijft het toch Prince. Zelfs een piano is al genoeg om zijn muzikale hart in alle glorie te doen laten pompen. De man ademt muziek. Je voelt het, zelfs met de ruis op de achtergrond. Het geeft zelfs een intieme sfeer.

Mooi? Jazeker. Ik als fan kan hier mee uit de voeten, maar ik twijfel eraan of dit voor de gemiddelde muziekliefhebber ook geldt. Eigenlijk ben ik dus vooral benieuwd naar de meningen uit die hoek.

Het is leuk om officieel wat nieuws van hem aan de collectie toe te voegen, maar als ik zelf zou mogen kiezen hoop ik nu toch echt op vinyl releases van albums die nooit op vinyl zijn verschenen of in beperkte oplage, ik hoop op mooie expanded releases zoals die van Purple Rain (en ja dan kunnen we uiteraard ook daar blijven twijfelen of de juiste nummers en versies zijn toegevoegd) en ik hoop gewoon op albums met nieuwe nummers, of ik ze als fan al ken of niet. En uiteraard zou het wel heel erg fijn zijn als er eindelijk eens wat meer live-albums verschijnen, want laten we eerlijk zijn: daar was hij op zijn best.

Piano & a Microphone 1983 is leuk, maar ergens knaagt er ook iets. Ik kan het niet helpen. Desondanks is het toch wel genieten en moet ik de minpunten gewoon terzijde schuiven en even lekker genieten. Laat ik dan ook even dromen over een mooie release van zijn Piano & Microphone tour vlak voor zijn overlijden. Dat moet toch mogelijk zijn?! Lijkt me ook een heel stuk interessanter.

Jammer dat de versie van Purple Rain hierop zo kort is, Prince z'n stem is hier fantastisch: ligt breekbaar maar zo herkenbaar.

Cold Coffee & Cocaine doet mij persoonlijk bitter weinig, een beetje honky tonk piano met Prince die maar wat doet.

Geen slecht release, wel wat aan de dure kant.

Essentiële aankoop? Niet echt, het voelt eerder aan als een bonus disc die bij de gemiddelde boxsets zit (ik weet natuurlijk niet hoe het zit met het boek (?) dat bij de duurdere versie zit, persoonlijk is dit niet altijd een meerwaarde vind ik)

Ik vind de deluxe versie behoorlijk tegenvallen. Een hoop nieuwe foto's ammehoela: drie keer dezelfde foto gebruiken als extra losse foto, in het zeer dunne boekje nog eens plaatsen en als kartonnen binnenkant. En de cd die met veel bombarie een plekje heeft gekregen in een dikke inlay vind ik aardig overdreven.

Achteraf gezien had ik het bij de gewone versie kunnen houden. Het enorme prijsverschil is het wat mij betreft absoluut niet waard.

Als bootleg fantastisch, maar als officiële release toch echt een gevalletje geldklopperij.

Een gevalletje geldklopperij gaat wat ver. Het blijven goede & bijzondere opnames. Ik heb de gewone LP op audiofiel vinyl 180 gram voor 23 euro thuis gestuurd gekregen. Dat is het mij wel waard.

Prince zingt natuurlijk fantastisch en speelt ook geweldig piano. Hij weet zijn muziek ook in deze 'thuissessie' intens neer te zetten. Geweldig om hem weer zo te horen. Prince speelt complete prachtige songs, zoals 17 Days wat funky en triest tegelijk (!) klinkt & de ronduit briljante gospelsong Mary Don't You Weep. Man, man, kippenvel hierbij. Maar daarnaast speelt hij tussendoor ook wat kortere demo-achtige nummers, zoals Purple Rain & Strange Relationship. Interessant voor een fan als ik, maar iets minder boeiend als de complete songs op dit album.

We vinden er nog twee op kant B van de LP. Dat zijn 2 nummers die nog niet waren uitgebracht. Cold Coffee & Cocaine doet mij wat aan zijn stijl op the Black Album denken: goed nummer is dat. Why the Butterflies is mooi, maar de tekst is wel erg eenvoudig en reperterend (mama...). Toch had ik deze pianosessie uit 1983 niet willen missen. Daarvoor is de kwaliteit gewoonweg te hoog en staat er teveel moois op. Er staat hier trouwens pop/funk bij, maar daar kan je ook soul/jazz aan toevoegen. Prince blijft een alleskunner. Ik ben benieuwd wat er nog meer vanachter de kluisdeuren van the Vault tevoorschijn gaat komen.

Vond het eerst ook wat tegenvallen maar begin inmiddels de less-is-more aanpak wel te waarderen. De uitstraling past heel mooi bij de inhoud. Toch blij dat ik de Limited Edition DeLuxe Set (!) heb aangeschaft.

Ik had vooraf al mijn bedenkingen, maar was een beetje bang dat ik achteraf spijt zou gaan krijgen. Dus de tijd gaat het leren. De inhoud is voor mij als fan muzikaal verder natuurlijk prima, al had ik andere keuzes gemaakt qua songmateriaal en als je dan een deluxe box uitbrengt naast gewone versies en daar grof voor laat betalen geef zo'n box dan echt meerwaarde (is nu vrij karig).

Het is jammer dat Prince niet iets heeft nagelaten hoe hij het zou willen hebben. Hij was nooit met het verleden bezig dus dan wordt het lastig.