Prince - Piano & a Microphone 1983 (2018)

Het is dus een medley op kant 1.
Prince zoals we hem kennen.

Het eerste postume album van Prince, als ik de expanded versie van Purple Rain niet mee tel.

Laat ik duidelijk zijn: het is mooi om nu te kunnen beginnen aan hopelijk al het het moois dat in de kluizen ligt, maar ik moet bekennen niet erg enthousiast gereageerd te hebben toen bekend werd dat het juist deze opnames zouden zijn die 'officieel' het eerste album na zijn dood zou gaan worden. Er is immers al een bootleg van en het zijn opnames van een tape en dat hebben ze niet helemaal kunnen wegpoetsen.

'Ja, maar dat is toch de charme ervan?!'. Zo kan je alles wel mooi praten natuurlijk, maar ik vind dat niet echt. Er ligt als het goed is nog zo veel moois op de planken wat de grote fans ook kennen, en ik zie veel daarvan toch liever verschijnen. Leuk hoor om er een mooi doosjes omheen te bouwen en een duur boekje erbij te doen (daar betaal je dan ook grif voor); ik blijf er een beetje een bijsmaakje aan over houden en dat was nu net waarop ik hoopte dat bij Prince niet zou gebeuren (ter vergelijk: van een andere held, Jimi Hendrix, verschenen toch echt een paar niet al te beste postume albums wat bij Prince niet nodig zou zijn gezien zijn enorme hoeveelheid nummers die nooit officieel het licht hebben gezien).

Maar goed, we moeten het doen met ruim een half uur Prince op piano uit een tijd dat zijn honger naar avontuur ongekend was.
En dan is en blijft het toch Prince. Zelfs een piano is al genoeg om zijn muzikale hart in alle glorie te doen laten pompen. De man ademt muziek. Je voelt het, zelfs met de ruis op de achtergrond. Het geeft zelfs een intieme sfeer.

Mooi? Jazeker. Ik als fan kan hier mee uit de voeten, maar ik twijfel eraan of dit voor de gemiddelde muziekliefhebber ook geldt. Eigenlijk ben ik dus vooral benieuwd naar de meningen uit die hoek.

Het is leuk om officieel wat nieuws van hem aan de collectie toe te voegen, maar als ik zelf zou mogen kiezen hoop ik nu toch echt op vinyl releases van albums die nooit op vinyl zijn verschenen of in beperkte oplage, ik hoop op mooie expanded releases zoals die van Purple Rain (en ja dan kunnen we uiteraard ook daar blijven twijfelen of de juiste nummers en versies zijn toegevoegd) en ik hoop gewoon op albums met nieuwe nummers, of ik ze als fan al ken of niet. En uiteraard zou het wel heel erg fijn zijn als er eindelijk eens wat meer live-albums verschijnen, want laten we eerlijk zijn: daar was hij op zijn best.

Piano & a Microphone 1983 is leuk, maar ergens knaagt er ook iets. Ik kan het niet helpen. Desondanks is het toch wel genieten en moet ik de minpunten gewoon terzijde schuiven en even lekker genieten. Laat ik dan ook even dromen over een mooie release van zijn Piano & Microphone tour vlak voor zijn overlijden. Dat moet toch mogelijk zijn?! Lijkt me ook een heel stuk interessanter.

Prince zingt natuurlijk fantastisch en speelt ook geweldig piano. Hij weet zijn muziek ook in deze 'thuissessie' intens neer te zetten. Geweldig om hem weer zo te horen. Prince speelt complete prachtige songs, zoals 17 Days wat funky en triest tegelijk (!) klinkt & de ronduit briljante gospelsong Mary Don't You Weep. Man, man, kippenvel hierbij. Maar daarnaast speelt hij tussendoor ook wat kortere demo-achtige nummers, zoals Purple Rain & Strange Relationship. Interessant voor een fan als ik, maar iets minder boeiend als de complete songs op dit album.

We vinden er nog twee op kant B van de LP. Dat zijn 2 nummers die nog niet waren uitgebracht. Cold Coffee & Cocaine doet mij wat aan zijn stijl op the Black Album denken: goed nummer is dat. Why the Butterflies is mooi, maar de tekst is wel erg eenvoudig en reperterend (mama...). Toch had ik deze pianosessie uit 1983 niet willen missen. Daarvoor is de kwaliteit gewoonweg te hoog en staat er teveel moois op. Er staat hier trouwens pop/funk bij, maar daar kan je ook soul/jazz aan toevoegen. Prince blijft een alleskunner. Ik ben benieuwd wat er nog meer vanachter de kluisdeuren van the Vault tevoorschijn gaat komen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prince - Piano & A Microphone 1983 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Obscuur pareltje van Prince uit de overvolle kluizen van de Paisley Park Studios
Sinds de trieste dood van Prince wordt er volop gespeculeerd over al het moois dat uit de kluizen van de Paisley Park Studios moet gaan komen. Vooralsnog valt de oogst helaas erg tegen, maar de eerste worp uit de archieven is een bijzondere. Prince zit achter de piano en is gewoon lekker aan het spelen. Af en toe komt er een flard van een hit voorbij, maar het genie uit Minneapolis neemt ook de tijd voor lange improvisaties. Het is er wat mij betreft een voor de echte fans en die zullen blij zijn met deze release. Een mooi en bijzonder inkijkje in het muzikale leven van een van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek.


In de eerste week van november 2015 gonsde het van de geruchten over een op handen zijnde Europese tour van Prince. Een datum in Parijs leek bevestigd en andere Europese steden zouden snel volgen. Het zou niet zomaar een tour worden, want tijdens de Piano & A Microphone Tour zou Prince niet met een band optreden, maar het doen met een vleugel en een microfoon.

Na de aanslagen in Parijs van 15 november ging er voorlopig een streep door de Europese tak van de tour en vertrok Prince naar Australië. In 2016 volgden nog een aantal Amerikaanse optredens, de laatste precies een week voor zijn trieste dood. In Europa moesten we het doen met een enkel filmpje dat aan de strenge controles van het Prince management wist te ontsnappen, maar heel lang waren deze filmpjes niet te zien.

Een paar maanden geleden werd de release van Piano & A Microphone aangekondigd, later omgedoopt tot Piano & A Microphone 1983. Een enigszins misleidende titel, want met de allerlaatste tour van Prince heeft het natuurlijk niets te maken. Piano & A Microphone 1983 bestaat uit opnames die in 1983 op een cassettebandje terecht kwamen. Waarschijnlijk nooit bedoeld om nog eens officieel uitgebracht te worden, maar vanwege de link met de allerlaatste concerten van een van de beste performers aller tijden waren de vergeten opnames van Prince achter zijn piano opeens waardevol.

Maakt dit Piano & A Microphone ook een interessante release? Het is lastig om hier een goed antwoord op te geven. Bij een breed publiek zal deze plaat waarschijnlijk niet aanslaan en de echte fans hadden een deel van de opnames al lang in huis. Blijft de Prince fan zonder verzamelwoede over en tot deze groep reken ik mezelf.

Ik heb Piano & A Microphone 1983 inmiddels een aantal keren beluisterd en vind het absoluut een fascinerende plaat. Op hetzelfde moment is het een plaat die ik waarschijnlijk niet heel veel ga beluisteren. Een groot deel van Piano & A Microphone 1983 bestaat uit lange piano improvisaties en klinken als een jamsessie. Prince speelt verrassend jazzy en voegt hier en daar wat vocalen toe, die weer verrassend soulvol klinken.

Zowel het pianospel als de vocalen klinken ondanks de matige geluidskwaliteit geweldig, maar ik hoor persoonlijk toch net wat liever de geniale popliedjes van het genie uit Minneapolis. Tegenover de lange improvisaties staan wat flarden van hits. Een minuutje Purple Rain, twee minuutjes Strange Relationship; het valt wat uit de toon tussen de lange improvisaties.

Toen ik Piano & A Microphone 1983 wat op de achtergrond liet voortkabbelen vond ik het maar een hoop gepiel, maar als je met wat meer aandacht luistert, is het toch weer genieten van Prince. De man stond in 1983 nog aan het begin van zijn carrière, maar het talent druipt er van af.

Het blijft doodzonde dat de Piano & A Microphone tour Europa nooit heeft gehaald en deze plaat maakt dat niet helemaal of zelfs helemaal niet goed. Met een beetje fantasie kun je echter wel bedenken hoe het geklonken zou hebben in 2015, wat een extra dimensie toevoegt aan deze ruwe demo’s uit de kluizen van de Paisley Park Studios. En nu snel een mooie release van een van zijn allerlaatste concerten, want ook daar moet flink wat materiaal van zijn. Open de kluizen van de Paisley Park Studios. Erwin Zijleman

Als Princefan hoor ik te beginnen met zeuren. Wie heeft er nu behoefte aan een opname die al jarenlang in dezelfde kwaliteit circuleert. Bij het opengaan van The Vault had ik gehoopt op meer gedurfd materiaal en zeker niet deze opname die bedoeld was voor privé gebruik. The Estate geeft aan dat ze het bewust als eerste release hebben gekozen vanwege het feit dat Prince eindigde met een piano en een microfoon.
Wat wel mooi is aan de release is de vormgeving, vooral bij de deluxe versie. Leuke inzichten van Jill en Lisa die echt een aanvulling zijn. Verder is het leuk om Prince te horen experimenteren met nieuwe nummers en met arrangementen. Zijn vocale kwaliteiten worden vluit benut en ook zijn onderbelichte talent op de piano is heel goed hoorbaar hier. De nummers dan.

17 Days
De bekende b-side van 1999 in een hele fijne intieme versie. Prince die met 3 aanwijzingen de juiste stemming creëert en daarna volledig los gaat. Dit nummer zal altijd fantastisch blijven.

Purple Rain
Uiteindelijk bekend geworden als gitaargedreven power ballad, maar doet het hier in een kleine uitvoering ook heel aardig. Prince is hier volgens mij aan het spelen met het nummer, mogelijk voor tijdens shows.

A Case of You
Een coupletje en refreintje van het Joni Mitchell nummer dat Prince heel vaak gebruikt heeft. Op pano is dit nummer op zijn best, zoals vele jaren later ook op ONA goed te horen is.

Mary Don't You Weep
Het hoogtepunt van dit album Prince trekt vocaal alle registers open in deze emotionele vertolking. Enkele snippers van Strange Relationship zijn een leuke toevoeging.

Strange Relationship
Een vroege versie van het nummer dat uiteindelijk op SOTT zou belanden. Ik heb dit altijd een fijn nummer gevonden, maar Prince laat horen dat dit nummer ook in een uitgeklede vorm uitstekend overeid blijft.

International Lover
Spielerei op de piano. Vooral grappig gedaan en ik denk leuk voor de fans. Haalt het niet bij de definitieve versie, maar het is heerlijk om Prince met zijn materiaal te horen spelen.

Wednesday
Kelin, lief liedje dat niet echt beklijft.

Cold Coffee & Cocaine
Prince in Jamie Starr-modus. Dan is het vooral de humor die altijd weer fantastisch is. Enkele regels tekst en lekker jammen op piano. Meer van dit is altijd welkom.

Why the Butterflies
Dit nummer bevalt me heel goed. Het is m.i. een hele vroege versie van dit nummer. Ik word eg nieuwsgierig of hier ook nog een meer definitieve versie van gaat opduiken.

Al met al leek dit een release voor de fnas, maar hoor ik toch ook veel casual Prince liefhebbers veel waardering uitspreken. Het is ook oprecht heel fijn om naar te luisteren, maar ik hoop wel dat volgende releases van The Estate wat avontuurlijker zijn.