The Rolling Stones - 12 X 5 [US] (1964)

Vanaf dit album begint de cd ellende!
Dit is het Amerikaanse 2e Stones album en heeft slechts 4(!) nummers gemeen met het oorspronkelijke Engelse album kortweg getiteld Nr2.

Het is een verbasterd album bestaande uit EP tracks en b-kantjes.

Het probleem is dat de platenmaatschappij in al z'n wijsheid vond dat de Amerikaanse markt anders was en dus ook andere songs moest krijgen dan Europa, echter met het uitkomen vd cd's is men deze afwijkende lijn gaan volgen en 't als de enige juiste gaan zien!

Aardig album maar het Engelse is suprieur aan dit allegaartje! Gelukkig staan er nog genoeg goede nummers op om het toch nog te kunnen waarderen!

3 sterren

Net als het debuut is dit een zeer constant album. Het bevat wat meer tragere R&B ballads. Leuke voorbeelden hiervan vind ik 'Confessin' the Blues', 'Time Is on My Side' en 'Congratulations'. Maar het ontbreekt miss een beetje aan songs met meer tempo zoals 'Route 66' en 'Carol', waardoor ik het iets minder vindt dan het debuut.

Het tweede album van the Stones in the USA is een rock 'n roll en R&B feest, waarbij zeker de B van Blues ook mooi op te horen is. Zeker op side one van de plaat met het fraaie Confessin' the Blues, hun prachtige eigen interpretatie van Time Is On My Side en hun eigen Good Times, Bad Times. Die geweldige kant 1, begonnen met de lekkere Chuck Berry cover Around and Around wordt afgesloten met de erg fijne hit It's All Over Now.

De band en consorten spelen ook hier al erg sterk. Dat is bijvoorbeeld te horen op het korte instrumentale 2120 South Michigan Avenue, met trouwens een erg fijn orgeltje. En dat Jagger een mooie opvallende zangstem heeft, hoor je op het eigenlijk wat saaie Under The Boardwalk, wat daardoor toch heel aardig klinkt. Het orgeltje is terug op de Wilson Pickett cover If You Need Me: weer geweldig gezongen door Jagger. Als je dan tot slot Susie Q krijgt, dan weet je dat dit echt al een heel fijn plaatjes was en ook nu nog zeker meer dan de moeite waard is.

PS: dit was mijn 1000-ste review hier op Musicmeter.

Een duidelijke stap voorwaarts ten opzichte van het debuut. De keuze voor covers vind ik beter en de eigen songs mogen er ook wezen. Bovenal klinkt het zo goed dat het inmiddels al prettig luisteren is. Confessin' The Blues en It's All Over Now zijn absoluut oorwurmen. The Rolling Stones komt hier met een heel fijn bluesgeluid, waarbij je lekker achterover kan leunen en genieten. Slechts een half jaar na het debuut is er weinig veranderd, maar tegelijkertijd ook weer heel veel.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones

Kennelijk miste ik er eentje, ik dacht namelijk dat we alleen de UK releases zouden doen, maar ik had het fout. Goed, nu is dit in het geval van 12x5 nog geeneens zo'n ramp, aangezien ik hem beter trek dan de eerdere twee Stones-albums die ik heb gehoord. Met I Used To Love Her ook meteen het eerste nummer dat ik van de classic rock zenders herken. Nog steeds een cover, maar wel een uitvoering die lekker vurig en opzwepend is. Het eigen materiaal is matig (Congratulations) tot redelijk (Grown Up Wrong), maar goed is het zeker nog niet. De Susie Q uitvoering is slechts ietsjes beter dan die van The Rolling Stones No. 2. Nog steeds geen album waar ik van geniet, maar het is alsnog beter dan wat ik voorheen heb gehoord.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones No. 2
3. The Rolling Stones

In eerste instantie was ik niet van plan dit US only album mee te nemen in mijn Stones marathon, maar omdat lennert en RuudC 12X5 wel besproken hebben doe ik dat ook.
Vanwege de nummers op dit album die in de Chess studio's zijn opgenomen is dit toch wel een essentieel album in discografie van de Stones. In 1964 was het namelijk nog ongebruikelijk voor Britse bands om in Amerika opnames te maken. Bovendien namen de Stones voor het eerst muziek op met mensen die de muziek die zij speelden echt begrepen en wisten welke sound ze nodig hadden. De Chess studio's zijn natuurlijk bekend van de grote bluesmannen die de Stones als hun inspiratiebronnen zagen. Voor de sound betekende het een enorme upgrade. Het verschil in opnamekwaliteit tussen de Chess nummers en de nummers die in Engeland zijn opgenomen is aanzienlijk. De Chess nummers zijn zowel in opnamekwaliteit als kwaliteit van de nummers zelf superieur en hierdoor ontstaat er een album dat op kant A (op Good Times Bad Times na allemaal Chess nummers) beter is dan het debuut.
Maar helaas haalt kant B het niveau toch wel naar beneden. 2120 South Michigan Avenue en If You Need Me zijn daar de enige Chess nummers en de overige nummers op kant B vallen vooral door de geluidskwaliteit toch wel uit de toon. Los daarvan vind ik die nummers gewoon minder goed. Dat zorgt voor een plaat die niet als een geheel klinkt en dat was op het debuut wel het geval. Als kant B even goed was geweest als kant A had ik dit album beter gevonden als het debuut. Nu waardeer ik het toch minder en kom ik op 3,5 ster uit.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. 12 X 5: 3,5*

Hieronder mijn review zoals eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rondzwemmend in de muzikale wateren van 1964, stuit je als muziekliefhebber op een artefact van niet te onderschatten waarde: 12 x 5, het album van de Britse formatie The Rolling Stones, bestemd voor de Amerikaanse levensader van de popcultuur. In die dagen waren de Stones niet enkel een band; ze waren architecten van de tegenbeweging, het smeden van de Britse invasie in de Amerikaanse muzieksfeer.

Het beginstuk van dit album, Around and Around, is een onversneden stuk rock & roll, doorspekt met de kenmerkende snauw van Mick Jagger. Een opener die niet alleen je aandacht trekt maar deze ook onverbiddelijk vasthoudt. Vervolgens leidt Confessin' the Blues je door een landschap van pure nostalgie, terwijl Empty Heart je verwelkomt met zijn rafelige randen en de betoverende tonen van de mondharmonica.

Time Is on My Side dient vervolgens als een sereen moment van reflectie, een getuigenis van een van de eerste hitsingles die zelfs vandaag de dag nog immer verrukkelijk klinkt. De transitie naar Good Times, Bad Times markeert een terugkeer naar de rauwe, ongefilterde emotie van de blues.

Het narratief vervolgt met It’s All Over Now, opnieuw een treffende hit die je meevoert op golven van heerlijke bluesrock, waarna 2120 South Michigan Avenue je trakteert op een memorabele gitaarsolo, een zeldzame delicatesse in de muzikale keuken van de Stones.

De interpretatie van Under the Boardwalk, een nummer oorspronkelijk verheerlijkt door de Drifters, voegt een nieuwe dimensie toe aan het album, terwijl Congratulations een intiemer, pop-georiënteerd facet van de band onthult. Grown up Wrong balanceert de schaal met zijn robuuste rocksamenstelling, waar de gitaar weer ruim baan krijgt.

Wanneer If You Need Me door de speakers weerklinkt, word ik meegezogen in een meeslepend rockavontuur. Tot slot sluit Susie Q, een eerbetoon aan Dale Hawkins' klassieker, het album af en laat een smaak van nostalgie en verwondering achter.

Ter conclusie, 12 x 5 van The Rolling Stones is niet slechts een album; het is een chronologische expeditie door de vroege dagen van rock & roll, een schatkist gevuld met muzikale juwelen die zowel de ziel beroeren als de geest inspireren.