The Rolling Stones - Between the Buttons (1967)

Dit album vind ik toch een stuk minder dan de vorige en zeker dan het superieure After Math.

Ook nu geldt weer: koop de Engelse versie en vermijdt de mindere Amerikaanse!

Op die verbasterde versie hebben ze de hits Let's spend the night together en Ruby Tuesday geknald, maar dit gaat ten koste van Yesterday's papers en Please go home, die natuurlijk voor de verzamelaars veel interessanter zijn dan de wel bekende hits.

Deze behoort duidelijk tot de meer experimentele albums van The Rolling Stones. De beginselen van wat op Their Satanic Majesties Request uitgewerkt zou worden zijn hier al te horen. Ik vind Between the Buttons een heel sfeervolle Stonesplaat en tot nu toe de plaat waar Jagger het beste op zingt. De plaat bevat veel nummers die als basis een op mij kinderlijk overkomend melodietje hebben, dat meesterlijk uitgewerkt is, zoals bij Yesterday's Papers en Something Happened To Me Yesterday, maar dat je daardoor wel meer moet luisteren om het te waarderen. Daarnaast staan er ook nummers zijn die bij de eerste luisterbeurt al beresterk zijn (All Sold Out, Complicated). De meeste nummers bestaan uit eenvoudige melodietjes die veel herhaald worden. Bij sommige nummers is dat storend, maar bij sommigen juist niet. Aan deze plaat kleeft een cabareteske sfeer a la On With The Show (van het volgende album). Het is die sfeer die deze plaat zo bijzonder maakt. Vooral het einde is heel bijzonder: de plaat eindigt echt als een Monty Python-film.

Conclusie: geen topplaat, maar toch zeker wel een goed Stones-album (met enkele hele mooie nummers zoals She Smiled Sweetly). Een 3.5

Positief verrast door dit album, dat toch afwijkt van The Stones-norm.
Zoals al gezegd hier geen typisch blues of rock & roll-werk meer, maar vooral liedjes in het straatje van The Beatles en The Kinks en wat lichtelijk psychdelische tinten, mede bepaald door de bijdrages van multi-instrumentalist Brian Jones die hier nog in topvorm was (klokkenspel, orgels, piano).

Het album bevat ijzersterke rockers, zowel uptempo (Connection [punk avant la lettre], My Obsession, Please Go Home, Miss Amanda Jones) als mid-tempo (Cool, Calm & Collected, All Sold Out), tijdloze mid-tempo popliedjes als She Smiled Sweetly, Who's Been Sleeping Here, Complicated, en de Kinks-pastiche Something Happened To Me Yesterday, en de aandoenlijke ballad Backstreet Girl.

Het album toont dus een grote sprong wat betreft het songwriterswerk van de Stones, die hiermee bewezen tot de betere pop/rockgroepen van Engeland in de jaren 60 te behoren.

Vreemd. Ik had verwacht dat de scores nu wel omhoog zouden gaan, maar ik vind Between The Buttons eigenlijk wel erg gezapig terwijl ik juist had verwacht/gehoopt dat de band met de eigen songs weer iets meer ballen zou gaan tonen. Dat valt nu nog tegen. Niet dat het album een complete blamage, maar het doet me toch pijn om te constateren dat de barok-pop van zowel The Beatles als The Rolling Stones me niet heel veel doet. Cool, Calm, and Collected is wel tof en songs als Who's Been Sleeping Here en Complicated zijn ook echt tof. Afsluiter Something Happened To Me Yesterday met zijn blazers haalt helaas weer Beatles-herinneringen naar boven waar ik liever bij wegblijf. Een krappe 3.5, want nog steeds is het echt niet vervelend om naar te luisteren, maar het mag nog steeds spannender.

Tussenstand:
1. Aftermath
2. Between The Buttons
3. 12x5
4. Out Of Our Heads
5. The Rolling Stones No. 2
6. The Rolling Stones

Ook ik had andere verwachtingen van dit album. Er zijn momenten waarop ik de indruk heb dat de Stones vooral proberen The Beatles na te doen. De blues zijn ze hier in elk geval behoorlijk kwijt. Ik vind het ook een opvallend gitaar-arm album en dat doet het geheel ook niet goed. De songs vallen echt in het middenmoter circuit; geen hits, geen echte afknappers.

Inmiddels zijn we aanbeland in 1967. Het jaar waarin acts als The Beatles (die winnen de competitie met de Stones nu met gemak), The Doors, Jefferson Airplane, Cream, Jimi Hendrix met fenomenaal werk op de proppen komen. In dat licht valt The Rolling Stones wel behoorlijk tegen. De andere bands gaan echt voor hun eigen ding en hier luister ik naar een wat gemakzuchtige poprockplaat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Aftermath
3. The Rolling Stones
4. The Rolling Stones No. 2
5. Out Of Our Heads
6. Between The Buttons

Met Between The Buttons komen we bij het eerste Stones album waar ik het predicaat "niet goed" op zou willen plakken (December's Children buiten beschouwing gelaten, want dat zie ik meer als een verzamelalbum). Er staan wel enkele mooie nummers op, maar als geheel schieten de heren Stones hier te ver door in de flower power die destijds erg populair was. Het is mij allemaal veel te vrolijk en hippie-achtig. Hierdoor heeft het album de tand des tijd ook niet erg goed weten te doorstaan. Ik draai het maar weinig en als ik aan de Stones denk komt dit album alleen naar boven vanwege de iconische hoesfoto, gemaakt door Gered Mankowitz (die ook de hoesfoto voor December's Children heeft gemaakt). De hoesfoto geeft de staat waarin de Stones op dat moment verkeerden aardig weer. Vermoeid door het zware tourschema en de steeds grotere hoeveelheden drank en drugs die daaraan te pas kwamen. Brian Jones die achter Mick en Keith staat, z'n gezicht in z'n kraag verstopt en naar beneden kijkt als teken van zijn afnemende invloed in de groep, die hij nota bene zelf had opgericht.
Nummers als She Smiled Sweetly, Cool Calm And Collected en Something Happenend To Me Yesterday, ik kan er niks mee. De rocknummers zoals All Sold Out, Complicated en Please Go Home zijn redelijk op z'n best. Dit is niet zoals ik de Stones wil horen. Sterker nog, als er geen Rolling Stones op de hoes had gestaan had ik hier maximaal 1x naar geluisterd.
Natuurlijk valt er nog wel het één en ander te genieten. Back Street Girl is een mooie ballad en Connection is een lekkere rocker, waarop we voor het eerst Keith op gedeelde lead met Mick horen. Verder zijn het vooral de singles uit deze periode die klassiekers zijn geworden, namelijk Let's Spend The Night Together en Ruby Tuesday. Vooral dat laatste nummer reken ik tot het beste dat de Stones ooit opgenomen hebben. Dus ze konden het nog wel, alleen laten ze dat op dit album niet horen. Overigens staan deze twee nummers wel op de US versie van dit album. Voor de algehele kwaliteit van het album maakt dat overigens weinig uit. Zie voor een verdere toelichting de US versie van dit album.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Out Of Our Heads US: 4*
4. The Rolling Stones Now!: 3,5*
5. 12 X 5: 3,5*
6. The Rolling Stones No. 2: 3*
7. Between The Buttons: 2,5*
8. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Dit is natuurlijk geen licht verteerbare pop, wat ik hierboven lees. Dit is vrij relaxte rock muziek vol met allerlei mooie instrumentale details. Lekker op de zondagmorgen merk ik. En je moet 'm inderdaad wat vaker draaien, want ik begon ooit ook op 3* maar inmiddels is dit fijne album aardig gegroeid bij mij.

Het zijn soms haast verhalende songs die Mick Jagger uitstekend zingt. Simpel zijn de nummers niet als je bijvoorbeeld al op alle instrumenten gaat letten die gebruikt worden. Ze zitten knap in elkaar. Na een paar keer draaien openbaart zich zo een mooi sixties album. Er staat ook geen minder nummer op. Ook niet een echt opvallend goed nummer, want de singles Let's Spend the Night Together en vooral Ruby Tuesday staan alleen op de USA versie. Maar genoeg moois dus om van te genieten.