Nas - Nasir (2018)

Een paar weken en vele luisterbeurten verder moet ik helaas bekennen dat Nasir voor mij een aardige tegenvaller is. Op papier was dit een project om van te dromen: 2 legendes, een top rapper met één van de allerbeste albums allertijden, samen met een top producer. Allebei super getalenteerd. Zeker na het geweldige Daytona waren mijn verwachtingen hooggespannen.

Een slecht album is het niet geworden, maar de middelmaat ontstijgen doet ie ook niet. In plaats van een samenwerking lijken het 2 verschillende projecten die zijn samengevoegd. Het prekerige van Nas komt mij de neus uit en hoewel ik blijf hopen dat hij me nog eens zal verrassen, is dat sinds The Lost Tapes niet meer gebeurd. Ik zal een nieuw Nas album altijd toejuichen, maar er naar uitkijken zie ik voorlopig niet meer gebeuren. Ook de beats blijven niet hangen. De eerste keer dat ik Cops Shot The Kid hoorde veerde ik even op van mijn stoel... Slick Rick in ADHD-modus, hell yeah. Nu skip ik het nummer vrij snel door. Bonjour heeft een geslaagde beat, maar met de monotone flow van Nas wordt ook die naar een tijdje saai. De switch naar de originele sample in Adam & Eve is voor mij het enige echte hoogtepunt van het album.

Vermoedelijk ben ik dit album over een jaar compleet vergeten en zal ook geen enkel los nummer de revue passeren. Het enige wat me bij zal blijven is een Kanye die het marketing technisch heel slim aan heeft gepakt door flink veel lawaai te maken, wekenlang het gesprek van de dag te zijn, één top album heeft uitgebracht (Daytona), Kid Cudi weer terug op de kaart heeft gezet (Kids See Ghost; voor mij een Cudi Album ft Kanye achter de knoppen en gast vocals), een oké R&B/pop album (Ye) & een teleurstellend knip en plak project met Nas (Nasir). Teyana Taylor heb ik nog niet echt de kans gegeven om daar iets over te kunnen zeggen.

Een half puntje aftrek als gevolg en de woorden die bij mij blijven hangen: een gemiste kans.

Wat een dikke tegenvaller is dit album zeg.

Nas ken je toch van zijn messcherpe flow, maar hier hoor ik iemand die amper uit zijn eigen woorden komt. Alsof hij net de trap op is gerend en toen de nummers op is gaan nemen. Het is traag, stroperig. Kanye heeft er niet uit kunnen krijgen wat ik had gehoopt.

Daarnaast vind ik dat het thema racisme, wat hier specifiek wordt vertaald naar geweld tegen etnische minderheden en het starten met een achterstand vanwege je afkomst, veel te plat wordt gebracht door Nas. Als een tiener achter Twitter op een zolderkamer. Daarmee wil ik niets te kort doen aan het feit dat het inderdaad een realiteit is in het Amerika van Nas dat racisme helaas nog steeds aan de orde van de dag is, maar Nas brengt het veel te geforceerd, mede door de slappe lines.

Ook vind ik dat de beats van Kanye wat vlak zijn. Het lijkt een haastklus naar alle andere dingen waar hij op dat moment mee bezig was. Hier heb je een tape met wat beats, we komen drie dagen samen, fixen die shit en droppen die plaat.

2,0*

Nasir begint sterk maar zwakt op het einde af.

Not for Radio maar vooral White Label vind ik heerlijke nummers. Cops Shot the Kid vind ik over het algemeen ook prima al vind ik op momenten dat die Slick Rick-sample té prominent aanwezig is.
Bonjour kan er ook mee door maar is wat simpel. Everything is de zwakste schakel op deze LP. De beat is oké, de strofes van Nas zijn prima maar de valse zang van Kanye West en The-Dream die me maar zelden kan boeien verzieken dit nummer. Met een speelduur van 7:30min. gaat het ook te lang door.
Adam and Eve heeft ook een bijdrage van The-Dream maar is toch verrassend sterk. Simple Things is ook een goed nummer maar heb het altijd wel kleurloos gevonden, als dit nummer speelt ben ik eigenlijk al klaar met dit korte album.

Al bij al mag je toch meer verwachten van een project dat volledig geproduceerd is door Kanye West, maar slecht is het absoluut niet.

3,5*