Jason Isbell and The 400 Unit - Live from the Ryman (2018)

Een liveplaat zonder randje.

Jason Isbell live; dat is waar iedere americanaliefhebber direct voor naar de platenwinkel loopt. Ik ook, want alle keren dat ik hem live heb gezien was hij steengoed. Dit was dan ook een plaat die ik op de dag van de release gelijk heb opgezet.

De vraag die ik mezelf gelijk stelde, is waar hebben we hier eigenlijk mee te maken. Want hoewel Isbell's concerten nooit grossieren in lengte, is 13 songs wel heel erg kort. Wat speurwerk levert op dat het hier gaat om een verzameling tracks die zijn opgenomen tijdens zes verschillende concerten in 2017 in The Ryman, een kerkje te Nashville. Noem het een livecompilatie, of een greatest hits performed live.

Het gekozen materiaal voor de compilatie is een dwarsdoorsnede van solomateriaal vanaf het onovertroffen meesterwerk Southeastern, met een lichte nadruk op de meest recente plaat. De band van Isbell is compleet, inclusief zijn vrouw Amanda Shires op de fiddle en backing vocals.

De plaat kent een matige start. Hope the High Road is gewoon een matige song die het misschien aardig deed als eerste single van The Nashville Sound, maar overtuigt live amper. Gelukkig wordt daar direct het sterke 24 Frames tegenovergesteld, waarbij vooral de backing vocals van Shires van onschatbare waarde zijn. Wat is zij toch een belangrijke schakel in het geheel. White Man's World wordt met de attitude gespeeld die bij het nummer hoort; een mooi beschouwing van 'white privilege' gezongen door de man die recent nog werd neergezet als 'unhinged left'.

Dan het eerste echte kippenvelmoment: het prachtige Flagship. Isbell op de gitaar, Shires op de fiddle en backing vocals; het levert een adembenemende combinatie op. De tekst van het nummer leent zich ook perfect om het op deze manier uit te voeren.

Na een paar goede nummers is het volgende hoogtepunt op deze liveplaat het beste nummer uit de catalogus van Isbell, Elephant. Recent nog omschreven door Rolling Stone als 'cancer narrative', denk ik dat het nummer veel meer gaat over het omgaan met het naderende einde. Kanker slechts de aanstichter van dat naderende eind, maar het had ook een andere terminale ziekte kunnen zijn. Geconcentreerd, met de juiste bezieling, brengt Isbell het nummer ten gehore. Duidelijk een publiekslieveling, want het applaus na het nummer is het meest overweldigend op de plaat.

Storend is datzelfde publiek op het nummer Cover Me Up. Het begint een beetje een gimmick te worden om juist bij dit nummer te gaan joelen en schreeuwen als Isbell over sobriety zingt. Het is behoorlijk potsierlijk als iemand zich op het podium zich op zijn kwetsbaarst opstelt, er doorheen te gaan schreeuwen. Hoewel het een prachtige song is, hoop ik dan ook dat het na deze tour uit de livecatalogus wordt geschrapt.

Afsluiter If We Were Vampires heb ik tot nu toe alleen door Isbell solo gezongen zien worden. Dat past niet. Dit nummer moet als duet worden gezongen zoals op deze plaat. Wat alleen vreemd is, is dat de vocalen van Shires in het begin van de song wel heel erg op de achtergrond zijn gemixt. Gelukkig verbetert dit naar het einde toe.

Ondanks de hoogtepunten zoals benoemd, blijft dit een wat een vreemde livecompilatie. Vleesch nog visch. Het is mij niet duidelijk waarom er niet voor is gekozen om een volledige set van 1 van de 6 Rymanconcerten te pakken en die integraal uit te brengen. Misschien een rechtenkwestie vanwege de Petty covers, misschien omdat een compilatie beter verkoopt. Het maakt het geheel in ieder geval niet echt memorabel.

3,5*

Drie keer live gezien, blijft echt een mooie band.

Erg vlakke liveplaat, zelfs het intense Elephant weet niet te raken.

Gemiste kans dit album. Als je een liveplaat van Isbell wilt halen kan je beter je geld besteden aan Jason Isbell and The 400 Unit - Live from Alabama (2012) - MusicMeter.nl!

Sterk livealbum, wat stiekem ook als greatest hits compilatie van Isbell’s laatste 3 albums moet dienen. Dat is dan misschien ook het enige kritiekpunt, de meerwaarde ten opzichte van de versies op de studioalbums is bij veel nummers nihil. Wel een goed beginpunt voor mensen die Isbell en zijn band nog moeten ontdekken.

Goed live album van Jason Isbell, maar ik blijf toch vooral steken bij het idee dat het (voor mij) veel beter gekund had. Ik hou meer van zijn rustige nummers. Liefst in een zo kaal mogelijke instrumentatie. De nadruk op deze plaat ligt echter vooral op de nummers met een iets voller geluid.

Verder mis ik iets te veel persoonlijke favorieten en had het album ook zeker wat langer gekund. Eigenlijk heeft Maartenn in de openingspost alles wat ik over dit album kan zeggen al perfect verwoord. Ik sluit me dus volledig bij hem aan, maar waardeer de plaat ondanks de minpuntjes net een halfje hoger. Want hoewel het zeker beter gekund had, blijft het wel een zeer prettige verzameling live nummers van een rasartiest.

Favorieten: Flagship, Elephant, If We Were Vampires

4*