Jason Isbell and The 400 Unit - The Nashville Sound (2017)

Ja man, kan niet wachten tot hij met wat nieuws komt, al lijkt het er voorlopig nog niet op.

Bedoel het niet negatief hoor, maar ik heb Isbell altijd al een erg goede ballad schrijver gevonden en een zeer matige uptempo zanger. Zijn stem mist ook net dat stukje power om een sneller nummer geloofwaardig voor mij te doen klinken. Mede daarom staat hij voor mij ook niet in het linkerrijtje van de rootsartiesten, waar dus John Fullbright, Ryan Bingham, Chris Stalcup, Hood/Colley/Truckers, Matt Andersen en nog een paar wel staan. Nadeel is ook dat hij bij de Truckers heeft gezeten, waar nou eenmaal 2 songsmeden rondlopen die een paar tandjes beter zijn. Dan ga je automatisch toch vergelijken. En ja, ik zet 10 keer liever een album van de Truckers op dan van Isbell. Maar dat wil niet zeggen dat ik Isbell een prutser vind. Integendeel. Ik verheug me er zeer op om hem te zien tijdens Take Root.

Prima plaatje! Het raakt me nog niet zo veel als Something More Than Free, maar dan kan misschien nog wel komen...

Ik heb nu al zin in de Paradiso gig.

Inmiddels de deluxe versie van de lp in mijn bezit. Mooie uitklapbaar hoes, een uitgebreid boekwerk en het klinkt werkelijk fantastisch. Die bas.....man o man.....een streling voor het oor. Ik twijfel weer of ik dan toch weer naar Paradiso moet gaan.... Ik ws van plan niet te gaan omdat ik de vorige keer gezien heb. Verhoogd naar 5*

Ik ga voor de 3e keer heb er zin in. Gewoon doen

Lang geleden dat ik een nieuwe plaat zoveel luisterbeurten heb gegeven; niet omdat ik aan de plaat moest wennen, maar omdat ik er gewoon geen genoeg van krijg. Misschien wel zijn beste plaat tot nu toe. Prima in balans tussen rustig en rauw, muzikaal piekfijn in orde en zoals altijd weer een aantal prachtige lyrics. En live ook nog eens van het hoogste niveau; deze meneer heeft het complete pakket.

Ook ik kan de afwisseling erg waarderen. dat maakt het album voor mij beter dan Something More Than Free. Maar kan hij toch niet tippen aan Southeastern. Wél een hoge 'draaibaarheids-factor'

Als DBT liefhebber luister ik ook altijd naar de albums van Jason Isbell. Tot op heden kon ik nooit door heen komen, maar met dit album is dan toch gelukt. En hoe. Lekker evenwicht tussen rustig en steviger werk.

Ben nog niet helemaal overtuigd, pakt me minder meteen bij de lurven dan Southeastern.
Misschien komt het nog.

Mijn eerste kennismaking.... smaakt naar meer!

Ik heb lang gewacht met stemmen op deze plaat. De vorige platen van Isbell hadden namelijk een lange tijd nodig voordat ik echt de waarde ervan inzag. De waarde van deze plaat is in ieder geval een stuk minder dan de vorige soloplaten van Isbell.

Hope the Highroad was de logische eerste singel van deze plaat. Een catchy nummer, eenvoudig gitaarsolo, swingende toetsen. Een voor Isbell's doen stevige track. Niets mis mee. De 400 Unit staan weer op de hoes, dus er mag gerockt worden.

Wat vooral opvallend is, is dat nummer waar de 400 Unit ontbreken, Last of My Kind, Tupelo het mooie duet If We Were Vampires en Chaos and Clothes, wat mij betreft de sterkste nummers zijn. Isbell met een akoestische gitaar. Stille zaal. Ademloos luisteren.

Something to Love is een niemendalletje. Isbell onwaardig. Ik gun mijn dochter ook het allerbeste als ze opgroeit, maar de cheesy melodie en samenzang; ik vind het niets. Ik denk echter wel dat het dichtbij de 'Nashville Sound' komt waar de band op dit album naar gezocht word.

Over cheesy gesproken, in Whiteman's World zit ook zo'n cheesy zinnetje 'Under our roof lives a baby girl' waar Amanda Shires dan de backing vocal doet. Ja mensen, voor wie het nog niet wist: Amanda Shires is de moeder van Isbell's kindje.

De mindere puntjes daargelaten is dit toch een prima plaat geworden. Het haalt het alleen niet bij het niveau van Southeastern of Something More Than Free.

3,5*

Heb hem nu nog meer gedraaid. Er staan toch enkele doorsneenummers op. Het blijft een leuk album, maar toch een halfje eraf ...

Something More Than Free is een prachtig album, waar ik echt voor kan gaan zitten om te luisteren. Deze van Isbell is toch net wat minder en zit voor mij meer in de categorie: aangenaam zonder dat je er per se heel ingespannen naar hoeft te luisteren

Ik heb ook heel erg lang gewacht met stemmen en eerlijk gezegd ben ik er nog steeds niet helemaal uit.
Maar vier sterren is toch wel het minimum voor Jason Isbell's zoveelste prachtige Country/roots plaat.Vooral dankzij Anxiety,If We Were Vampires,Last of My Kind en White Man’s World want dat zijn toch wel de vier nummers die er voor mij uitspringen.
Verder valt me op dat zijn uptempo werk me langzaam maar zeker ook steeds beter gaat liggen.
Een vriend zei laatst tegen mij ; een album moet ook niet te goed zijn....begreep niet helemaal precies wat ie er mee bedoelde maar misschien is dat wel het geval met the Nashville sound en de reden dat ik hem zo vaak blijf draaien.
Gewoon en lekker,uitgebalanceerd Country/roots album met wat hoogtepunten,wat goede maar niet opzienbarende nummers,sterke ballads en wat fijn sneller werk,meer heeft een mens soms ook niet nodig.

De eerste helft van deze plaat is fenomenaal, hier haalt Isbell z’n hoogste niveau tot nu toe. In de 2e helft zitten wat mindere nummers. Het wordt nooit slecht, simpelweg omdat Isbell briljant is.

Dit jaar eindelijk maar eens serieus aandacht besteden aan Jason Isbell. Gezien mijn voorkeur voor Neil Young, Ryan Adams, Justin Townes Earle, Israel Nash, etc. moet dit in mijn straatje liggen en, afgaande op We Were Vampires en een eerste luisterbeurt is dat het geval.

Januari stond in het teken van Taylor Swift (gemiddeld ruim 5 uur per dag). Februari wordt denk ik de maand van Jason Isbell. Helaas net te laat voor zijn concert in Paradiso volgende week. Story of my life, Eras Tour ook al gemist.

Ik ben recent het oeuvre van Jason Isbell aan het ontdekken en dit album is na Southeastern mijn favoriete geworden. Veel persoonlijke sterke nummers.