Alice in Chains - Rainier Fog (2018)

The One You Know is maar slappe hap.

Best goed album, maar wel aan de wat tamme en ingetogen kant. Het songmateriaal is degelijk genoeg en er zijn enkele pareltjes aanwezig, maar het is een beetje een gevalletje been there, done that. Het geluid is dan wel weer op en top Alice In Chains, te herkennen uit duizenden. Het overheersende gevoel is dat men op safe speelt en geen risico's neemt.

Ik had deze keer minder moeite om me te laten overtuigen,na twee a drie draaibeurten vond ik het al een heerlijk album.En dat terwijl de losse singles me nu niet direct enthousiast maakte.
Maar misschien is dat juist de kracht van Alice in chains,op hun laatste drie albums weten ze van de songs een echte eenheid te maken waardoor de hele plaat op een soort ongrijpbare manier sterker wordt gemaakt.
Rainier Fog is wat lichter van toon dan zijn voorgangers maar aan de kwaliteit doet dat niet zoveel af.Vooral de opener,Drone en So Far Under zijn erg sterk maar de rest is nauwelijks minder.Heel soms ligt de eenvormigheid wat op de loer maar dat wordt snel te niet gedaan door een lekkere riff of fijne 'hook',iets wat bijna elke song op dit album wel bezit.
De zang is tegenwoordig niet het sterkste punt van de band maar toch kan ik,de vaak tweestemmige zang prima hebben.
Dat alles maakt van Rainier Fog toch weer een heel goed Alice in chains album waar waarschijnlijk weer lekker veel groei inzit en,hoe vaak je het ook hoort maar niet gaat vervelen.Iets waar de band de laatste tien jaar patent op lijkt te hebben.

In eerste instantie sluit ook deze van Alice In Chains aardig aan bij de albums met Layne Staley.
De zang zit aardig in het verlengde, maar het lijkt alsof de sound een heel stuk lichter is geworden.
Het dreigende is lang niet meer zo sterk aanwezig, ook het gevoel van pijn ervaar ik hier stukken minder.
Wat over blijft is een geslaagde rockplaat, waarbij er misschien wel bewust voor gekozen wordt om een iets wat gangbare weg in te slaan.
Aardig te vergelijken met Foo Fighter na Nirvana, ook daar had de eerste plaat nog best veel raakvlakken met Nirvana, en werd dat steeds minder.
Alice In Chains heeft er dan wat meer tijd voor nodig gehad, ik vond de vorige twee platen wel een prettig vervolg; een song als Check My Brain sloot goed aan bij de nummers van Staley.
Als Rainier Fog je goed bevalt, dan kun je hierna ook moeiteloos Meliora van Ghost draaien, vind ik zelf mooi hier op aan sluiten.