Black Honey - Black Honey (2018)

Pas de tweede beluistering, maar het valt goed ook als er hier en daar wel wat kleine irritatie's zijn. Zo ben ik geen fan van auto-tune en in de intro van Bad Friends wordt daar 'artistiek' mee gespeeld wat ik niet mooi vind. Ook aan het begin van de ballad-achtige Blue Romance doen ze dat maar iets subtieler. Ook in andere nummers hoor ik wat te veel effecten maar niet al te storend.

Het openingsnummer is het briljantje van dit album, ook als dit een gevalletjes is 'beter goed gekopieerd dan slecht verzonnen'. Luister maar naar Caroline Rose - Loner (2018). Nu quote Caroline Rose op haar buurt ook uit een rijk 50s / 60s Rock verleden dus zo'n schande is het niet.

Zes nummers ( I Only Hurt the Ones I Love, Dig, Midnight, Bad Friends, Hello Today, Into the Nightmare ) waren al als single verschenen dus het is grotendeels een feest der herkenning. Van de nieuwe nummers spreken het uptempo Hello Today en het ingetogen Baby me goed aan. Dit laatste nummer geeft de zangeres de kans om aan te tonen dat ze echt kan zingen zonder al te veel opsmuk. Ook als er na mijn smaak toch nog te veel effecten op haar stem worden los gelaten.

Visueel kiest de band steeds meer voor een revival van de Glam Rock stijl en nummers als Into the Nightmare zou gemakkelijk passen de Mud's / Slade's / The Rubettes uit die 70s dagen. Toch vind ik de muzikale stijl vaak genoeg eerder aansluiten bij de 50s en 60s. Maar Dig schuurt dan wat tegen Alternative Rock aan.

Afgezien van een paar langzamere nummers is het meest uptempo, kort en goed dansbaar. Nergens vernieuwend maar een heel fijn debuut van een feestband die een beetje meer dan dat kan zijn.