Pop-Tops - Mamy Blue (1971)

Dit is een Spaans bandje (Los Pop-Tops) dat eind jaren 60 al een paar singletjes had gemaakt, onder andere Oh Lord, why Lord? (1968), schijnbaar het eerste nummer dat gebruik maakte van Pachelbels Canon in D majeur (maar zéker niet het laatste : Rain and tears van Aphrodite's Child, All together now van The Farm en nog vele andere). In 1971 scoorden ze echter een internationale hit met Mamy blue, met muziek geschreven door de Franse componist Hubert Giraud en Engelse tekst van Pop Tops-zanger Phil Trim (nummer 1 in tien Europese landen, in Nederland 13 weken in de top-40 met als hoogste positie nummer 3).
        Dit is het bijbehorende en gelijknamige album, uiteraard inclusief het titelnummer maar ook met voornoemd Oh Lord, why Lord?. En er valt niet zo gek veel op aan te merken, want de composities zijn melodieus en professioneel, en de nummers worden gespeeld door een ervaren groep muzikanten die goed aanvoelen waar strakheid en soberheid nodig zijn en welke passages wel wat extra loopjes en blazers kunnen gebruiken, dus het niveau van de begeleiding is zeker niet lager dan dat van een doorsnee Engelse sixties-band (of hun studiomuzikanten). Belangrijkste troef is Phil Trim, de (zwarte) Amerikaanse leadzanger, geboren in Trinidad & Tobago op 5-1-1940; niet alleen zorgen zijn Amerikaanse wortels ervoor dat hij godzijdank accentloos zingt, maar hij heeft ook een aangename en soepele stem die in het ijzersterke openingsnummer een vriendelijke en sympathieke melodie kan neerzetten maar bij Oh Lord, why Lord? en het titelnummer ook geen enkele moeite heeft met de benodigde melancholische ondertoon in zijn stem. Interessant om je af te vragen of hij in zijn thuisland of in Groot-Brittannië een serieuze carrière als "middengewicht"-soulzanger had kunnen opbouwen.
        Het enige waar je op dit album vraagtekens bij kunt plaatsen is het regelmatig terugkerende koor dat zowel qua omvang als qua techniek af en toe wat gospeltrekjes vertoont en daardoor de poppy composities dreigt te overschaduwen. Dat ik dat koor echter nauwelijks nog hoor (en dat het me sowieso al helemaal niet meer stoort) heeft alles te maken met hoe ik deze plaat heb leren kennen : mijn goede moeder neusde af en toe in de uitverkoopbakken van de V&D en viste daar op een gegeven moment deze plaat voor haar zoontje uit – voor slechts één gulden, want er zat geen buitenhoes meer omheen, alleen nog een papieren binnenhoes. Ik was op een leeftijd waarop ik alles draaide wat ik maar te pakken kon krijgen, dus tegen de tijd dat de jaren des onderscheids aanbraken had ik deze plaat al tientallen malen gedraaid, en de gewenning gaat er dan nooit meer uit, en de waardering al helemáál niet.
        Kortom, jeugdsentiment speelt een belangrijke rol bij hoe ik dit album beluister, maar ook los daarvan is dit best een leuke plaat, met lichte en luchtige popmuziek vol aardige melodieën en arrangementen en een prima leadzanger. Dit album plaat zal geen levens veranderen of smaakverschuivingen genereren, maar ik ben blij dat ik hem weer ben tegengekomen.
        De oorspronkelijke plaat bevat tien nummers, en bij de re-release uit 2008 werden als bonustracks toegevoegd de A- en B-kantjes van twee singles uit 1969 en 1971 plus de drie nummers van een EP uit 1968. Eén van die bonusnummers, Suzanne (ook wel bekend als Suzanne Suzanne), was in 1971 de opvolger van Mamy blue en bereikte warempel nog de 27ste plaats in de top-40 alvorens de Nederlandse platenkopers ontdekten wat een belachelijk nauwkeurige kopie van die eerdere grote hit dit eigenlijk was (tot en met de identieke "emotionele" interjecties van Trim tijdens het refrein).

Grappig dat je dit geschreven hebt. Ik heb een soortgelijke ervaring, maar dan op kleinere schaal. Letterlijk, want het singletje met die grote hit was een van de allereerste grammofoonplaatjes die binnen mijn bereik kwam. Herfst '71 moet ik acht jaar geweest zijn toen dit een grote hit was. En mama gaucho had toen kennelijk de ontluikende liefde voor muziek van haar jongste zoon al in de smiezen. Dat ik het een mooi, 'soulful' gezongen nummer vond was voor haar aanleiding om het singletje voor mij te kopen. Al vermoed ik dat ze het zelf ook wel kon waarderen.

Vreemd genoeg - dat realiseerde ik me pas jaren later - was het niet de gangbare Nederlandse Pink Elephant-versie, maar een (West-) Duitse persing op het Finger/Bellaphon-label, met een buitengewoon groot perforatiegat in de rechter bovenhoek. Dat laatste deed mij later vermoeden dat ze het ding uit de uitverkoopbakken had gevist, al was mijn moeder niet een platenkoopster die op dat soort dingen lette.

Maar zie: vanmorgen trof ik voor twee kwartjes een nagenoeg perfect exemplaar van dezelfde versie aan op een pleinmarkt. Voor twee eurokwartjes kon ik 'm niet laten liggen. Wat me direct opviel was dat die single in alle opzichten identiek was aan het kleinood van ruim 50 jaar geleden. Dit exemplaar was namelijk eveneens voorzien van een groot perforatiegat in de rechterbovenhoek. En de twee varianten van deze persing die ik op Discogs aantref, blijken dat óók te hebben.

Een mysterie is geboren. En mysteries roepen vragen op, daar zijn het mysteries voor. Zoals: waren alle Duitse persingen uit die tijd voorzien van zo'n gat? En zo ja, waarom dan? Ik kende vroeger platenwinkels die kleine perforatiegaatjes in single-hoesjes aanbrachten zodra ze uit de top 40 of tipparade waren gekukeld en in de afprijsbakken terecht kwam. Maar dit gat is extreem groot. Online vind ik er niks over. En de kans dat een MuMe-collega van dezelfde generatie me te hulp schiet, acht ik ook niet heel groot. Maar wie weet is er iemand die het kan verklaren...

Afijn, terug naar de muziek. Want ook voor mij wordt de kwaliteit van dit kleinood - in mijn geval het singletje dus - in hoge mate bepaald door de nostalgisch-emotionele waarde. Wikipedia leert mij, zoals BoyOnHeavenHill ook al aangeeft, dat dit nummer een enorme hit was in Europa. De van oorsprong Franstalige compositie leidde tot tal vn covers in allerlei talen, die vaak hoog in de Europese hitparades belandden. Zelfs in d VS en Zuid-Amerika sloegen 'lokale' versies van het nummer aan. Maar overall lijkt deze versie van The Pop Tops het meest succesvol te zijn geweest.

Ik snap wel een beetje waarom. Het is een direct herkenbaar en meezingbaar nummer, met name door de vele herhalingen van het gospelachtige koor, al zijn die dan wel weer perfect gedoseerd. Maar inderdaad, de perfect Engels zingende leadzanger, gezegend met een timbre waarin echte emotie doorklinkt, maakt dat het een wereldwijd appeal heeft.

Nu het singletje weer op de draaitafel ligt, vind ik het weliswaar nog steeds een mooi nummer, maar het gaat juist door die herhalingen ook vrij snel vervelen. Daar had ik in 1971 kennelijk geen last van, want ik heb het tot in den treure afgespeeld op het minuscule Telefunken pick-upje dat ik van een familielid had gekregen (met een mono-speaker in de stofkap, de oudere garde herkent dat fenomeen wellicht).

Van dit album ken ik verder niets, behalve de B-kant van die single: het evenmin onaardige Road to Freedom. Opvolger Suzanne Suzanne schijnt inderdaad de onderste regionen van de Nederlandse top 40 nog te hebben gehaald. Ik herinner het mij niet, maar ben het met Boy eens dat dat wel een heel opzichtige herhaling van die grote hit is. We trapten er kennelijk niet massaal in.

Voor de Pop Tops was dit het enige internationale wapenfeit, al zie ik dat ze best veel singles hebben gemaakt die het in hun thuisland goed tot redelijk hebben gedaan. Bij ons blijven ze toch vooral een one hit wonder (vooruit, anderhalf). En vergeten bovendien, want het valt me op dat dit nummer op geen enkele verzamel-CD voorkomt die ik in huis heb. En dat zijn er toch aardig wat. Kennelijk over het hoofd gezien door alle samenstellers.

Dat gold niet voor het eerste singletje dat ik enkele maanden later van mijn eigen zakgeld aanschafte: How do you do van Mouth & MacNeal, jawel!