Low - Trust (2002)

Low is een band die in de jaren '90 onder de oppervlakte al furore maakte met hun originele, trage, contemplatieve stijl. Op hun eerste album 'I could live in hope' (mijn andere favoriet) wordt de basis gelegd voor hun verdere carrière. Hun muziek is een typisch voorbeeld van 'less is more'. Met zo min mogelijke middelen een maximaal emotionele impact bereiken. 'Trust' is voor mij een nieuw hoogtepunt, een sfeervol, haast perfect album met zowel de typische, tergend trage (maar daardoor juist majestueuze) nummers ('Amazing grace', 'Candy girl', 'The lamb' en 'John Prine') als echte stevige gitaarnummers, maar dan wel met de Low-treatment ('Canada' en 'Last snowstorm of the year'). De samenzang van Alan Sparhawk en Mimi Parker is bovendien fantastisch. Kortom, geef hem een kans, et.

Ik heb Low leren kennen (of goed leren kennen) door The Great Destroyer. Het voor Low begrippen toch wat "sneller" en "steviger" album. De meeste van de low cd's die eerder zijn gemaakt kan ik redelijk goed waarderen. Maar met dit album lukt het toch niet. Paalhaas heeft het over "less is more". Maar dat geldt hier voor mij duidelijk niet....less blijft less. Het is een supertraag album, wat zelfs voor low begrippen niet op gang komt. Wat ook een nadeel is dat er niet een uitschieter bij zit..... een moment dat je even in beweging kunt komen. 2,5* is nog steeds een juist aantal stemmen.

Werkelijk een geweldig album dit! De 2e 4,5* die ik uitdeel vanavond. Sneller en steviger lees ik, waar, en wat mooi gedaan. Ik kan praktisch geen slecht nummer ontdekken hierop (ok, La La La Song is wel een beetje simpel, maar dat vergeef ik ze). Misschien binnenkort 2 Low-albums in mijn top 10? Het zou me niet verbazen. Wat me wel verbaast is het schandalig lage gemiddelde van dit album

4,5*