Low - Trust (2002)

Als je het mij vraagt de beste plaat van 2002. Hoogtepunten: Amazing grace, Canada, The lamb, Last snowstorm of the year, Shots and ladders.

wat moet ik hierbij verwachten, Haasje?
ben benieuwd, maar...

Low is een band die in de jaren '90 onder de oppervlakte al furore maakte met hun originele, trage, contemplatieve stijl. Op hun eerste album 'I could live in hope' (mijn andere favoriet) wordt de basis gelegd voor hun verdere carrière. Hun muziek is een typisch voorbeeld van 'less is more'. Met zo min mogelijke middelen een maximaal emotionele impact bereiken. 'Trust' is voor mij een nieuw hoogtepunt, een sfeervol, haast perfect album met zowel de typische, tergend trage (maar daardoor juist majestueuze) nummers ('Amazing grace', 'Candy girl', 'The lamb' en 'John Prine') als echte stevige gitaarnummers, maar dan wel met de Low-treatment ('Canada' en 'Last snowstorm of the year'). De samenzang van Alan Sparhawk en Mimi Parker is bovendien fantastisch. Kortom, geef hem een kans, et.

ga hem direct scoren
laat je dan wel weten wat ik ervan vind

Sluit me echt graag bij Paalhaas aan.
Toch...Na drie jaar moet ik helaas ook constateren dat de traagheid van Low, inclusief de hemelse zang na drie kwartier niet meer bindt. In die zin vind ik (ook) Trust te veel van het goede.

Ik heb Low leren kennen (of goed leren kennen) door The Great Destroyer. Het voor Low begrippen toch wat "sneller" en "steviger" album. De meeste van de low cd's die eerder zijn gemaakt kan ik redelijk goed waarderen. Maar met dit album lukt het toch niet. Paalhaas heeft het over "less is more". Maar dat geldt hier voor mij duidelijk niet....less blijft less. Het is een supertraag album, wat zelfs voor low begrippen niet op gang komt. Wat ook een nadeel is dat er niet een uitschieter bij zit..... een moment dat je even in beweging kunt komen. 2,5* is nog steeds een juist aantal stemmen.

op deze low tref ik toch hun mooiste nummers

bij mijn crematie graag amazing grace als welkom, het zakken van de kist mag begeleid met shots and ladders

Maar eerst genieten van het leven.

En van Low...

Werkelijk een geweldig album dit! De 2e 4,5* die ik uitdeel vanavond. Sneller en steviger lees ik, waar, en wat mooi gedaan. Ik kan praktisch geen slecht nummer ontdekken hierop (ok, La La La Song is wel een beetje simpel, maar dat vergeef ik ze). Misschien binnenkort 2 Low-albums in mijn top 10? Het zou me niet verbazen. Wat me wel verbaast is het schandalig lage gemiddelde van dit album

4,5*

Grappig. Ik vind Amazing Grace een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord.


Heerlijk theatraal en daarmee inderdaad ook crematieproof .

low's slechtste plaat

eigenlijk geen echte uitschieters en een volgens mij lichtjes lelijke en vlakke productie

maar, zoals AMG schrijft: "a slightly disappointing Low album still has more going for it than most other releases"

bottomline

wie dit de beste plaat van low vind
1. kent het overige werk niet goed OF
2. heeft iets in zijn oren zitten OF
3. heeft slechte smaak

Wat een onzin zeg. Ik vind dit de op 1 na beste Low-plaat. En ik ken er nu 5 van Low. Uitschieters bijna alleen maar (op track 11 na). Heb je misschien ook nog een eigen mening? Je gebruikt wel lekker makkelijk quotes van andere sites

Misschien heb ik last van diagnose 2 of 3, maar ik vind dit ook een prachtig album. Behoort mijns inziens tot hun beste werk. Volgens mij is deze plaat door enkele 'critici' nogal onderschat...

Om dan ook maar een quote te gebruiken (Popmatters): "This is another great Low record: weighty and airy, compelling and quiet, eminently beautiful."

@musicfriek

ik heb zeker een eigen mening.

en ik volg low al sinds het begin, beste vriend

ik vind dit de slechtste low plaat vanwege
1. te lang
2. te weinig echte prachtmomenten
3. te veel saaie momenten
4. een voor lows doen te volle en drukke productie... een bijna saaie, voorspelbare productie....

je zegt dat je 5 van hun platen kent.

mag ik dan vragen welke 5?

Drums and Guns (veruit hun minste), The Great Destroyer, The Curtain Hits the Cast (maar nog niet beoordeeld vanwege te weinig luisterbeurten nog), deze en I Could Live in Hope (nummer 2 in mijn top 10 of all-time).

Ik ken een heleboel van Low, en vind dit een van hun beste platen... Als jij de dingen wilt vinden die je hierboven noemt mag dat, maar ga geen dingen zeggen als


Want dat is gewoon pure onzin.. ik ga jou toch ook niet zeggen dat je die bananen uit je oren moet halen omdat je Tristeza ( ) 4,5* geeft.

Voor mij heeft deze net dat beetje meer gevoel en eenvoud dan de gemiddelde Low-plaat

@ the scientist: ik heb de indruk dat jij om één of andere reden Tristeza


all right, dan mis je dus

Secret name en Things We Lost In the Fire

jij mist dus gvd de twee beste low-platen ooit?

enne, luister nog maar eens naar Drums and Guns: een ongelooflijk kale en minimale plaat van een ongeoorloofde schoonheid. Hoe je trust beter kan vinden dan Drums & Guns, dat gaat er bij mij dus echt niet in....

als ik uit deze drie moet kiezen, dan de laatste.
maar weet wel dat ik trots ben op mijn eigen wansmaak !

@khonnor: Tja, geloof het maar, Drums and Guns vind ik echt hun minste tot nu toe, die is mij iets TE minimaal.. En die 2 die je noemt zal ik zeker ooit nog eens beluisteren, bedankt dat je ze zo vriendelijk aanraadt

ok, ik zal het even uitleggen voor de meneer

deze plaat kan ik niet in één ruk uitluisteren. er staan minstens 4 of 5 nummers op waar ze zeker 2 à 3 minuten hadden kunnen afknippen...

dat gevoel heb ik niet bij andere low platen

Dat ik Tristeza wat?

... maar even samengevat, je mag aan commentaar leveren wat je wilt, je mag het de slechtste plaat ooit gemaakt vinden, maar om mensen die dit wel goed vinden meteen een slechte smaak of dingen in hun oren toe te dichten slaat natuurlijk nergens op, dat is niet waarop er op Musicmeter gediscussieerd wordt

@khonnor: Ik had geen uitleg nodig, it only makes things worse.

De serieuze kwalificatie 'te lang' in samenhang met Low is gewoon erg grappig.
Ik bedoel, als je haast hebt dan moet je natuurlijk geen Low draaien. Daar hebben we The Prodigy toch voor ?

effe zin afmaken. Dat je Tristeza zowiezo een zeikgroep vindt. Dat bewijst mi dat je gewoon nooit deftig naar hun Spine and Sensory hebt geluisterd. 1.0 voor dat album is gewoon gek. Je kan het een 2 of een 2.5 geven, omdat je niet houdt van bestudeerde ingetogen postrock, maar met die 1.0 bewijs je gewoon dat je de "pointe" van dat album en de artistieke intenties van tristeza niet doorhebt.
En dat je geen oor hebt voor de geweldig mooie meodieën op die cd...

wat mijn opmerkingen en julie reactie erop betreft heb ik maar één concludie: allemaal redelijk rap op de teentjes getrapt.... leuk eigenlijk hoor.

low drijft op minimalisme en herhaling, maar op trust worden die voor één keer niet gekoppeld aan een mooie heldere productie die de details (heel belangrijk als je songs zowiezo al niet al te veel veranderingen bieden) goed tot uiting laat komen, staan echt wel een aantal low-onwaardige songs en worden een paar ideetjhes gewoon veel te lang gerekt (toegegeven, de productie verkloot gewoon veel - ik denk echt dat veel van die lange songs baat zouden hebben bij een productie die opener en helderder en mooier klinkt - nu is het allemaal zo vlak, groezelig en grijs waardoor die lange songs bijna ondraaglijk worden)

Daar was je toch op uit ?

een beetje wel ja

forum hier is soms een klein beetje kleurloos, en een heftig discussietje nu en dan is toch eens leuk.

Hier reageer ik bij Spine & Sensory van Tristeza wel op.


Een pittige discussie kan, maar dan wel over de muziek en dan niet op de man gaan spelen.


Das jouw mening, betere productie of niet, dat laat ik in het midden, de nummers vind ik in ieder geval gewoon beter dan op veel van hun andere werk... en kom alsjeblieft niet aan met 'Ja maar ik ken alle low-platen dus ik weet het beter dan jij.'.. ik hoop dat je zelf ook inziet hoe kansloos dat argument zou zijn.

Ik heb 'm nog eens even opgezet, maar op mijn Densen set met Amhion speakers klinkt Amazing Grace wat mij betreft helder en gedetailleerd genoeg