Lonnie Donegan - Showcase (1956)

Het was niet de heupwiegende tieneridool Elvis Presley die halverwege de jaren '50 als eerste de Engelse muziekindustrie wakker schudde, maar een Schotse jazzinstrumentalist die al zeer snel bekend zou worden als de King of Skiffle. Deze Lonnie Donegan was al vanaf de vroegere jaren '50 actief in diverse jazzbands waarvan de Chris Barber's Jazz Band de meeste bekende was. Ten tijde van zijn lidmaatschap van de Ken Colyer's Jazzmen speelde Donegan samen met bandleden Ken Colyer en Chris Barber tijdens optredens "skiffle-breaks". Deze skiffle-breaks waren een idee van Ken Colyer's broer Bill en sloegen direct aan bij het publiek. Het duurde dan ook niet lang voordat Donegan zich compleet toelegde op het skiffle-werk en in 1955 een enorme hit scoorde met "Rock Island Line".

"Showcase" is het debuutalbum van Donegan als solo-artiest. Het album bevat covers van onder andere bluesgrootheden als Leadbelly ("I'm Alabammy Bound") en Leroy Carr ("How Long, How Long Blues") en countrylegende A.P. Carter ("Wabash Cannonball"). Donegan's karakteristieke folkblues stem doet bij tijd en wijle een zwarte blues shouter vermoeden en niet een blanke skiffle-speler uit Glasgow. In "Alabammy Bound" en de traditional "I Shall Not Be Moved" wordt zijn tenorstem perfect aangevuld door de basstem van gitarist Denny Wright. Tot 1962 was Donegan immens populair in het Verenigd Koninkrijk, maar door de opkomst van The Beatles en andere beatgroepen raakte hij al snel op de achtergrond.

Goede inleiding van L_T_B hierboven. Al die invloeden (folk, blues, country, en op I shall not be moved ook gospel) leveren een merkwaardige smeltkroes op, en hoewel Donegans commerciële succes inderdaad vanaf ongeveer 1962 voorbij was bleef zijn invloed feitelijk onverminderd voelbaar, want vanaf dat moment begonnen mensen als Alexis Korner, Cyril Davies en John Mayall (en in hun voetsporen de Stones, de Animals, de Yardbirds en Cream) eveneens grote Amerikaanse zwarte (blues)voorbeelden te imiteren en vervolgens naar Amerika terug te exporteren.
        Los van zijn historische belang vind ik Donegan ook nu nog leuk om naar te luisteren: zijn songkeuze is breed en afwisselend, zijn arrangementen zijn licht en strak, en zijn interesse in deze muziek is (of althans líjkt) oprecht. Boven alles is er zijn stem: die is misschien niet heel bijzonder, maar op de één of andere manier kan hij zowel het vrolijker werk als de zwaardere ballades met evenveel overtuiging brengen. Plaatafsluiter Frankie and Johnny is bepaald niet mijn favoriete folknummer (met dat suffe refrein vol "He was her man, but he done her wrong"-variaties), maar doordat Donegan in de loop van het nummer (en dus gedurende de ontwikkeling van het tamelijk gepassioneerde en gewelddadige verhaal) steeds intenser en gedrevener gaat zingen komen die 5½ minuten ook steeds meer tot leven. Mooi debuut.