Rod Stewart - Blood Red Roses (2018)

Dit album vertoeft in Engeland nu al bijna 3 maanden in de top 20 ( heeft op 1 gestaan ) en is daarmee ( zonder hitsingle) 1 van de best verkopende albums. Kan het ook niet verklaren waarom Time en Another Country hier nog wel een flink aantal stemmen opleverde en deze bij een schrale 7 ( voorlopig althans ) blijft hangen. Met de opmerking overdaad schaadt kan ik niet zoveel, bij andere artiesten op leeftijd wordt dit juist gezien als een fantastisch iets. Gelukkig lijkt Rod zich niets (meer) aan te trekken ( wil vooral intimiteit, oprechtheid en emotie in mijn liedjes) van (vooringenomen) kritieken en naast de volgende Europese tour in 2019 zie je steeds meer humor ( lees eens zijn autobiografie, die staat er vol van ) en sociaal getinte opnames van hem terug. Een prachtig voorbeeld is een video op Youtube van Sodastream met de titel It's time for a change! Hier kruipt Rod in de gedaante van een schildpad en het resultaat mag er zijn.

Bijzonder jammer dat It was a Very Good Year niet verder kwam dan een bonustrack....zo net voor het einde van 2018 alsnog alle eer voor deze indrukkende uitvoering.

Johnny and the Faithfull staan in het voorprogramma van zijn tour in Engeland. Voor de overige landen is geen voorprogramma bekend, hoop dat Rod van Blood Red Roses Honey Gold, Grace en Farewell op zijn setlist heeft. Zijn er mensen hier die over een week in Ziggo zijn ? Wie weet voor de laatste keer.

Rumblin' and Tumblin ook graag trouwens. Een nummer in de geest/spirit van Faces.

Vooral "Grace" is wel een tranentrekker, regelmatig gezongen op de tribune bij zijn club Celtic

Niet alleen Celtic fans omarmen dit nummer, ook in Ierland valt Grace in de smaak. Luister en kijk maar eens naar een prachtige versie live in Cork 2019 op Youtube.

Heb dit album een tijdje onberoerd gelaten en daarna weer eens beluisterd. Gevolg een halve ster minder; oorzaak vooral overdaad schaadt. Als Rod wat kritischer was geweest had hij de nummers 1,2, 7 en 8 weggelaten en was hij begonnen met Seperate Ways ( een heel fijn liedje wat op Youtube rondzingt en bij mijn weten nog nooit op plaat is verschenen ) en daarna had hij It Was a Very Good Year van bonus naar albumtrack mogen/moeten promoveren. Dan was dit serieus een top album in zijn ouevre geweest en waren Farewell ( over een overleden jeugdvriend ) - Grace en Honey Gold nog meer gaan glanzen.

Farewell is een hommage aan een overleden jeugdvriend. Zelf heeft zijn leven, na eerst keelkanker te hebben overwonnen, voor de tweede keer aan een dun draadje gehangen. Vorige week, tijdens een liefdadigheid concert met Kenny Jones en Ron Wood, vertelde hij pas een paar maanden schoon te zijn nadat in 2016 bij hem prostaat kanker was geconstateerd. Niemand en niets van de buitenwereld wist ervan en ook tijdens zijn recente concert op 12 mei heb ik niets geks of vreemds gezien. Reuze moedig om dan, tussen de behandelingen door, te blijven optreden en platen maken en ook in december gaan zijn reeds concerten gewoon door in plaatsen als Londen en Glasgow. Bovendien verschijnt er 22 november 'nieuw' werk met de titel; You're in My Heart: Rod Stewart with The Royal Philharmonic Orchestra. Zijn grootste hits krijgen dan nieuwe arrangementen, It Takes Two wordt een duet met Robbie Williams en 1 gloednieuw nummer Stop Loving Her Today. Ik hoop echt dat deze opnames niet richting Songbooks gaan, wel naar de invulling van Pure Love, een juweeltje en slotnummer op Time uit 2013.

De American Songbook albums kunnen mij gestolen worden. Zijn eerdere albums konden mij meer bekoren, maar sinds Time heb ik Rod Stewart weer opgepikt.

Heb nu Blood Red Roses opstaan, niet alles vind ik top. Hij wisselt gedateerde discostampers Give Me Love met geforceerde jaren '50 nummers zoals Best Of My Life. Maar alleen voor pareltjes als Farewell, Grace, Honey Gold en Cold Old London ben ik blij dat ik het album in bezit heb. Uiteraard geldt ook voor mij "ieder het zijne"

Ik zou hem toch graag weer eens live aan het werk willen zien, echter de prijzen van zijn concerten rijzen de pan uit, helaas. . .

Ik ben het helemaal eens met je eerste 6 regels Lontanovicolo, er staan inderdaad prut nummers op dit album, maar ook parels van grote klasse, zie ook mijn berichtje van 23 juni 2019. Wat betreft dat de prijzen van zijn concerten de pan uit rijzen ben ik het niet mee je eens. Je hebt tegenwoordig wel van die speciale pakketten en die zijn absoluut prijzig en onzinnig. Voor een goede plek, met goed zicht op het podium en de omgeving betalen wij voor kaartjes van Rod rond de 75 euro ( alles erop en eraan). Je kan zeggen dat is best veel geld, als ik het vergelijk met andere bekende artiesten dan is hij daarin een middenklasser en zeker zijn laatste concerten in Ziggo waren van allure, waren oprecht met een heel warm contact en interactie met het publiek. Geld is uiteindelijk maar een papieren iets. fijne herinneringen, nog dagen kunnen nagenieten en nieuwe vrienden zijn onbetaalbaar.

Over live gesproken; volgende week mag Rod Stewart de Brit Awards afsluiten en volgens Kenny Jones gebeurt dat met de nog in leven zijnde bandleden van The Faces. Mooie verrassing!

Hmmm deze afgelopen week op de kop getikt. Ik hou van het oude werk van Rod, ook van zijn wat cheesy jaren 80 nummers. In mijn optiek heeft Rod de ultieme blues rock stem. Dat komt hier niet echt goed uit de verf, dat komt naar mijn mening door het overgeproduceerde instrumentarium en de wat foute keuze om op sommige nummers wat domme beats te zetten. Een soort krampachtige keuze om hem wat jonger te laten klinken? Dat is in de jaren 80 ook een paar keer goed mis gegaan. Schoenmaker hou je bij je leest. Laat Rod gewoon een lekkere bluesrock plaat maken, hij heeft talent genoeg en ook maten die hem hier prima bij kunnen helpen.

Gisterenavond weer eens voorbij laten komen en ja mocht ik iets, niet dus, te zeggen hebben dan had ik hier gekozen voor; 3, 4, 6, 9, 10, 11, 12, 13 en van bonustrack It was a very Good Year een albumtrack maken. Dan heb je een fantastisch album, met de parels erop die Lontanovicolo aangaf.

Opvallend veel eigen liedjes en een aantal hele fraaie op dit album, sowieso vanaf album Time 2013. Op 1. Time, op 2. Blood Red Roses, op 3. Another Country en op 4. The Tears of Hercules. Daarom maar eens een album gemaakt met mijn favoriete liedjes van Rod van 2013 tot 2023. Ik kom dan tot 16 hele fijne, integere, doorleefde en vaak erg emotionele, autobiografische songs; Can't stop me Now - It's Over - Brighton Beach - Picture in a Frame - Pure Love - Another Country - Way back Home - Batman Superman Spiderman - Farewell - Julia - Honey Gold - Cold Old London - Grace - The Tears of Hercules - Hold On en Touchline. Mijn tip, zet deze zelf ook achter elkaar en luister eens op een herfstavond. Intens en puur genieten.

In grote lijnen weinig reacties op het album. En ja 1 en 2 zijn vlak, 7 en 8 niet mijn smaak en liever niet op deze plaat gehad ( veel liever dus de bonustrack It was a Very Good Year)), maar daar staan een hele rits heerlijke nummers, pareltjes tegenover. Rod Stewart is zelf liefhebber van Bob Dylan en Tom Waits. Ben reuze benieuwd wat de reacties waren geweest als hun Farewell en Honey Gold hadden geschreven. Dit zijn toch enorm doorbeleefde, toegewijde, erg emotionele en fraaie liedjes, of heb ik helemaal foute oren ? Voor wat het waard is, bovengenoemde nummers vormen voor mij tezamen met Brighton Beach en Touchline een juwelen kwartet, al die 4 liedjes behoren mede tot het beste wat deze Schotse troubadour ooit op de wereld heeft geslingerd.