Rod Stewart - Blood Red Roses (2018)

Blijft toch behoorlijk actief, die Rod. Met ook veel kwaliteit in zijn albums, daarmee weer helemaal opbloeiend.
Farewell lijkt een einde aan te kondigen, maar op het album Smiler (1974) had hij ook al een nummer met deze titel. Dus dat hoeft niets te zeggen.

Op spotify is alvast het nummer Didn't I terug te vinden.

Rod heeft in een interview bij de BBC verkondigt dat hij op deze leeftijd geen liedjes meer als Hot Legs wil schrijven. Zijn letterlijke woorden waren; Ik beeld me in dat ik albums voor een paar vrienden maak en deze plaat heeft die intimiteit.

Als Rod Stewart met nieuw werk komt is het eerste nummer vaak opgewekt en/of romantisch van aard. Met Blood Red Roses breekt hij met deze traditie, Didn't I gaat over de schade ( machteloos gevoel) die drugs kunnen veroorzaken vanuit het oogpunt van de ouders.

Nieuwsgierig geworden naar Bridget Cady, die op Blood Red Roses vocale bijdrages heeft op Didn't I en Cold Old London. Deze zangeres blijkt geboren en getogen te zijn in New York City en in een ver verleden nog in een groep ( Godva) met Alicia Keys te hebben gezeten. Zelf schrijft ze ook nummers en is Bridget volop bezig met een volwaardig album ( of die ook daadwerkelijk gaat verschijnen durf ik niet te zeggen). Pittige en prettige uitstraling!

Al berichten van een Europes tour artonna campaign?

Nee, bij mijn weten niet. Momenteel is Rod samen op tournee met Cyndi Lauper door Canada en Amerika, met plaatsen als New York City, Toronto en Pittsburgh. Hoor daar goede verhalen over, net als over eerste single Didn't I die bij de BBC 2 tot record of the week is verkozen. Blood Red Roses wordt sowieso een plaat met geschiedenis, het wordt zijn 30ste solo-album en in 1968 tekende hij zijn eerste platencontract, precies '50' jaar geleden dus.

Ben vooral content dat Rod sinds 2013 weer volop aan het schrijven is. Brighton Beach van Time is een juweel en van deze plaat kijk ik erg uit naar titels als; Farewell - Blood Red Roses - Grace - Julia en Cold Old London.

Twee weken voor het uitkomen van Blood Red Roses is het volkomen windstil ( zijn singles worden niet meer gedraaid ) in ons landje. In het openbaar en op een muzieksite als deze hoor ik nauwelijks een kik en kan dus ook niet wijzer worden van wat komen gaat. Dan maar overgestapt naar Engeland en Amerika, waar wel al veel aandacht is voor deze plaat en er regelmatig interviews met Rod of direct betrokkenen zijn. Uit die informatie maak ik op dat het een sterk persoonlijke en emotioneel geladen plaat wordt ( Farewell gaat bijvoorbeeld niet over zijn eigen afscheid, al zouden sommige dat mogelijk wel leuk ....hihi...vinden maar over een overleden jeugdvriend Ewan Dawson ). Ben door de interviews, plus beelden/ reeds verschenen nummers op Spotify en Youtube optimistisch over de kwaliteit van Blood Red Roses en misschien zijn er hier nog anderen die uit kijken naar deze plaat of er meer van willen weten....ik ga er eventjes niets meer over zeggen anders komt het toch weer over als 1-richtingsverkeer, voor de duidelijkheid geniet momenteel ook van album van Judy Blank en wacht met smart op de nieuwe van Riverside, die op dezelfde dag verschijnt als Blood Red Roses.

Wauw, gisterenavond voor het eerst de nummers Grace en Farewell gehoord en dat liegt er niet om. Zeer intense, emotionele nummers die de koers van Rod sinds zijn autobiografie bevestigen. Vanaf dan zijn de eigen geschreven liedjes duidelijk in de meerderheid tov de covers, hier is de verhouding 3 covers tegenover 10 zelf geschreven songs. Deze plaat zou zomaar de kwaliteit van Time kunnen overtreffen.

Ook zijn clips op Youtube bij de nummers Didn't I ( een moedig nummer over een zeer actueel thema ) en Look in her eyes ( een nummer in de stijl van She makes me happy ) zijn subtiel en smaakvol, dat is wel eens anders geweest. Einde van de week de nieuwe van Riverside en deze, kijk er bijzonder naar uit.

Stewart gaat volgend jaar door de UK touren

Keek er erg naar uit maar Look in Her Eyes valt toch erg tegen, juist de Rod die ik niet best vind in dat nummer.

Dit weekend het rijk alleen, de dames des huizes een weekend naar Londen gestuurd ( heeft zo soms zijn charmes hihi ). Alle tijd dus voor muziek; de nieuwe van Macy Gray, die van Riverside en deze van Rod. Nu driemaal voorbij laten komen en de nummers gaan zich voorzichtig nestelen. Het is vooral een oprechte, emotionele en beschouwende plaat geworden, met voorlopig Farewell - Grace en Honey Gold als favorieten.

Op dit moment zijn Farewell - Grace en Honey Gold mijn lievelingsnummers van Blood Red Roses, sterker nog als mijn gevoel mij niet in de steek laat kunnen deze songs wedijveren met het beste wat Rod Stewart ooit heeft uitgebracht.

De aandacht hier gaat misschien nog op gang komen ( ben reuze benieuwd hoe dit album valt bij muziekliefhebbers als Musician, Lucy M, Pmac, Awing, Permafrost, Twinpeaks, Bikkel 2, Lura, Wvv 89, Uppie en anderen). In Engeland is Blood Red Roses verkozen tot album van de week en kreeg ik een appje van mijn dochter dat er een heuse handtekening sessie plaatsvindt.

Farewell, Grace en Honey Gold en dat klinkt prima, muzikaal en tekstueel. Helaas meen ik ook veel auto-tune te horen op Rod's dunne stem. Het klinkt alsof zijn stem kunstmatig jonger is gemaakt, door met name de hoge frequentie's te benadrukken.

Verder is de sfeer vergelijkbaar met de meest recente van Paul Weller... maar dat komt omdat Paul daarop de overstap maakte naar Rod's genre's.

Naar ruim 10 luisterbeurten ben ik dit album meer en meer gaan waarderen. Het begin ( Look in her eyes en Hole in my heart blijft een oppervlakkig en weinig flitsend begin) maar daar staan werkelijk prachtige liedjes tegenover. Te beginnen met Farewell ( een ode aan een overleden jeugdvriend) , Didn't I ( over de gevolgen van drugsgebruik vanuit het perspectief van de ouders) , Grace ( een Iers protestlied, waarvan Rod de plaats des onheils zelf heeft bezocht om zich beter in dit nummer in te kunnen leven ), Julia ( over een onbereikbare jeugdliefde), Give me love ( met een hoog swing/soulgehalte), Cold Old London ( mijmeringen uit het verleden) en last but not least Honey Gold ( een nummer die zowel qua emotie, als muziek heel veel indruk maakt en alleen al het intro is bloedstollend mooi ).

Een heldere analyse leert dat Rod Stewart na een duizelingwekkend artistiek gat zijn zonden achter zich heeft gelaten en er nu duidelijke evolutie heeft plaatsgevonden. De zanger die voor een flink gedeelte leunde op het vertolken van andermans liedjes is het schrijven van eigen songs meer en meer als bijzonder aangenaam gaan beschouwen. Het beschouwende neemt een steeds grotere plek op zijn laatste 3 albums in en ik ben er reuze blij mee. Het levert prachtige songs op en Brighton Beach van Time en Farewell en Honey Gold van dit album zijn echte standaards/klassiekers; nummers die over 10 jaar nog fier overeind zullen staan. Jammer dat de aandacht ( al heeft hij dat in de jaren voor 2013 ook zelf op zich afgeroepen ) hier en in Nederland op dit moment minimaal is ( in tegenstelling tot Engeland en Amerika ) maar vertrouwen moet je winnen heb ik van iemand geleerd!

Een flesje wijn zal dit weekend zeker zijn open gebroken in huize Penny en Rod Stewart. Blood Red Roses is immers op nummer 1 in de Engelse top 100 albumlijst binnen gedenderd en dat is na Time ( Another Country bleef steken op 2 ) al de tweede maal in korte tijd. Het drieluik; Time, Another Country en Blood Red Roses maakt bijzondere gevoelens los overzee. Het grootste compliment kwam misschien wel van Tom Waits, 1 van de grootste singer-songwriters aller tijden, waar Rod meer dan eens covers van opnam met voor mij 'Picture in a frame' als hoogtepunt. Deze onnavolgbare man liet los dat hij best wel Farewell en Honey Gold had willen schrijven en vooral de zin; Put a sign on the door you're untouchable ( van Honey Gold ) hem enorm intrigeert.

Wat een heerlijk album van mijn jeugdheld. de eerste 2 nummers zullen je nog niet omverblazen maar het gitaarloopje in hole in my heart is dan weer wel fantastisch. daarna echter is het tijd voor de gordels EN de zakdoek want bij farewell en didn`t I loopt de emotie langs de muren. Rod legt zijn hele ziel en zaligheid in deze pareltjes en weet dat eigenlijk het hele album vol te houden. een absolute topper in de lange carriere van deze troubadour. want dat is natuurlijk wel zo. Rod is in de laatste fase van zijn carriere zeker op de laatste 3 albums verworden van de rocker die hij ooit was tot meer een singer/songwriter. mag de pret niet drukken deze laatste 3 albums behoren tot het beste wat hij ooit uitbracht.

Ten tijden voor en van het verschijnen van Time was er hier een levendige discussie over dat album, bij Another Country werd dat al ietsjes minder en nu Blood Red Roses al twee weken het licht heeft gezien lijkt het allemaal minimaal te worden. Speelt het grote aanbod van nieuwe platen hier een rol in of het feit dat Rod Stewart zoals hierboven al benoemd zich steeds meer openbaart als singer-songwriter? De 'nieuwe koers' heeft in elk geval mijn zegen en naar eigen zeggen zijn er al (concrete) plannen voor een nieuw album en sowieso een Britse en waarschijnlijk Europese tour in 2019. Aan inspiratie geen gebrek en dat is wel eens anders geweest.

Bij mij is dat duidelijk het grote aanbod aan nieuwe albums, die ik zowel fysiek als digitaal aangeleverd krijg.

Ik sluit mij daar bij aan, het ontbreekt echt enorm aan tijd om alles wat ik wil horen te horen en eigenlijk staat het mij ook meer en meer tegen een cd te kopen en er dan niet voldoende de aandacht te kunnen geven die het hoort te hebben.

Daarbij speelt ook een rol, dat Stewart (gelukkig) "back on track" lijkt, staat zijn deskundigheid verder niet ter discussie en klinkt zijn album als vanouds. Ik ben allang blij, dat Stewart veel modieuze trekjes die hij lang meende te moeten presenteren, alsmede het niveau "songbook" achter zich heeft gelaten. Zoals ook weer blijkt uit dit nieuwe album.

Terug naar "business as usual" is één ding, het halen van een hoog niveau echt geweldig, vooral als dat een slechte periode kan afsluiten. Dat is ook zeker nieuwswaardig, als het het eerste album na een hele lange tijd is. Ik ben persoonlijk ook in mijn nopjes met het stemgeluid van Stewart, dat eveneens weer helemaal terug lijkt, net als zijn vermogen (weer) degelijke songs te schrijven. Wat hij volgens eigen zeggen lange tijd niet meer heeft gekund.

Maar in zo'n korte tijd meerdere albums van dit fenomeen maakt het automatisch gelijk minder spectaculair dan het eerste album en het leidt tot eenzelfde soort van inflatie als waar bij David Crosby sprake van is.

Crosby realiseerde zich dat hij feitelijk wel erg weinig albums (solo) had gemaakt, vier of iets dergelijks in de afgelopen 50 jaar. Te weinig voor zijn fans. Drank, drugs, de gevangenis en ruzies. Een solo album van David Crosby was dan ook redelijk bijzonder. Inmiddels heeft hij er de afgelopen vijf jaar vier uitgebracht. Kwalitatief niets van te zeggen, behalve dan dat het tempo van verschijnen niet meer is bij te houden en de aankoop van de cd minimaal op zich laat wachten.

Ook het bijzondere is er een beetje van af, derhalve is het dus niet goed of het deugt niet. Als je uitsluitend fan bent van Crosby of van Stewart zijn het mooie tijden. Voor wie van muziek in het algemeen houdt is het een klein drama.

Dan nog gezwegen over de diehard fans die om de paar dagen er de aandacht op vestigen dat er maar niet op wordt gereageerd.....

Na een beoordeling zou ik, ik vergeet het nog helemaal, Rod willen meegeven vooral ook kritisch te blijven inzake songkeuze. Time vond ik 5 sterren, de vorige 4,5 en deze gaat naar 4. Nog steeds goed maar ik krijg bij een paar tracks, zoals Rest of my Life, wel skipneigingen. Het extreme verschil bij de extra tracks tussen het geweldige drama in It was a very good year (nota bene een Sinatra klassieker) en de niemandallige afsluiter I don't wanna get married is ook om je haren uit je hoofd te trekken.

En dan kun je maar beter 1 goed album in 5 jaar maken.

Heb Time best een tijdje intensief voorbij laten komen. En wat mij betreft best een geinige plaat. Maar ook zeker niet meer dan dat. Daarna is die vrijwel nooit meer uit de kast gehaald. Bij de volgende en deze plaat blijkt dat ik geen behoefte voel om erin te duiken. Komt overigens niet door het grote aanbod. Blijkbaar vind ik Stewart eenvoudigweg niet meer interessant genoeg.

De man die beginjaren 70 door Rod op heel veel moois werd getrakteerd ( Iggy Pop was trouwens dol op The Faces maar dat terzijde) verkondigt nu best een beetje stoer dat hij Stewart niet meer interessant vindt. Op zich helemaal niks mis mee, mensen en meningen mogen wat mij betreft met alle egards veranderen. Alleen jammer dat je toch een aantal prachtige nummers aan je voorbij laat gaan, die weliswaar met iets meer eigentijdse tinten, niet onder doen voor de door jouw bewierookte platen uit zijn beginjaren. Op deze plaat vormen Farewell - Didn't I - Grace - Julia - Rollin and Tumblin - Honey Gold en Cold Old London een imposant 7-tal. De Farewell van Smiler wordt hier absoluut overtroffen door de Farewell van zijn jeugdvriend/maat Ewan Dawson. Proost op het leven en wie weet krijgt Farewell nog een diepere betekenis!

Ik concludeer enkel en alleen maar dat mijn interesse in de huidige Rod er vrijwel niet meer is. En dat zeg ik zonder 0,0 % stoer te zijn.

Julia, Rollin & Tumblin' en dus It was a very good year zijn mijn beste tracks hier.
Rod's cover van It was a very good year geeft mooi weer, hoe zijn Songbook albums ook hadden kunnen klinken. Maar dat dus niet deden op deze manier.

Wie is de geheimzinnige dame die op Honey Gold zo vurig door Rod wordt bezongen. Niemand weet het vooralsnog, al wordt er heel voorzichtig Joanna Lumley gefluisterd. Blijft een machtig mooi liedje voor mij, net als Grace en Farewell...drie liedjes die voor eeuwig in mijn hersenen pannetje blijven gegrift.

Het Parool meldt vandaag dat Rod Stewart 12 mei 2019 wederom Ziggo als onderdeel van een Europese tour aandoet. Met liedjes van Blood Red Roses en klassiekers. Mooi vooruitzicht en hoop daar weer mijn Schotse vrienden te ontmoeten.

Kaartverkoop start morgen; hoop op de volgende nummers; Handbags and Gladrags - Maggie May - Reason to Believe - I'd rather Go Blind - I don't want to talk about it - The first cut is the deepest - Passion ( 7 liedjes die veelvuldig op zijn setlist voorkomen ) en bovenal op The Killing of Georgie - Mandolin Wind - In a broken dream - Brighton Beach - Grace - Honey Gold en Farewell !