Phosphorescent - C'Est la Vie (2018)

Langzaam maar heel zeker werd de populariteit van de Amerikaanse singer-songwriter Matthew Houck steeds groter, net als de zalen waarin hij optrad. En in de tussentijd werd zijn muziek steeds ingewikkelder, ambitieuzer en meer gearrangeerd.

Zijn laatste en fraaie studioalbum uit 2013, Muchacho, zorgde uiteindelijk voor de echte, grote doorbraak. Echt productief was hij niet dit decennium, slechts een studio- en een live album. Wellicht dat de ontboezeming in het berustende en ingetogen These Rocks op zijn zevende studioalbum C’est La Vie de reden van die lage productiviteit is. Hij zingt daar de regel : “I was drunk for a decade” gevolgd door “These rocks, they are heavy”.

Gelukkig is de muziek minder zwaarmoedig. Het album opent en eindigt met een instrumentaal nummer. Het meanderende slotakkoord Black Waves / Silver Moon is duidelijk beïnvloed door Pink Floyd. Het statige en ook weer berustende C’est La Vie No. 2 blijft direct hangen.

Meest vrolijke liedje is New Birth in New England, dat muzikaal teruggrijpt naar de jaren tachtig. Toch dragen de meeste songs weer de onmiskenbare Phosphorescent signatuur, al was het alleen maar vanwege zijn wat aparte, ietwat hoge, herkenbare stem.

Het persbericht rept over “Lieve liedjes, soms bezeten en knettergek, dan weer boot-stomping en bij vlagen heel erg meditatief. Experimenteel en traditioneel tegelijk.”. Dat dekt de lading behoorlijk goed. Houck is het liedjes schrijven duidelijk nog niet verleerd.

'Muchacho' was mijn favoriete album van 2013. Phosphorescent, of Matthew Houck, wist daar voor het eerst de Americana zoals wij die van hem gewend waren te overstijgen. Er was op dat moment geen andere plaat die zo klonk als 'Muchacho'.

Toen werd het stil, de immer droevige Houck was ineens familie man geworden. Ontsnapte aan de sleur in New York City en zakte af naar het zuiden van de States om zich in Nashville te vestigen.
Op deze 'C'est La Vie' keert Houck terug naar zijn 'standaardformule', hij opend en sluit het album met vocale intermezzos zoals hij dat op menig album hier voor ook deed. Tussen volgen wat uptempo nummers en wat slependere nummers die op een unieke wijze een geheel vormen.

Toch is er een kleine kanttekening. Ergens, ondanks dat het goed klinkt, voelt dit toch wel heel easy en een beetje als Phosphorescent-light. Het zal me dan ook niks verbazen als Houck hiermee op festivals kan staan en grote groepen mensen aantrekt. Die trend was natuurlijk met Muchacho al een beetje ingezet maar draaide hij eigenhandig de nek om door 5 jaar niks van zich te laten horen. Liefhebbers van de laatste War On Drugs, Okkervil River, de laatste Jonathan Wilson en misschien zelfs wel een beetje de laatste twee Ryan Adams platen, zal dit prima smaken.

Het droevige geeft deels weg voor vrolijkheid en komt er zelfs autotune aan te pas, wat niet per se storend is maar ook niet nodig is. De lichte herhaling van zetten en de lichtere; lees vrolijkere toon (waarvoor ik nou niet direct een album van Phosphorescent opleg) doen mij besluiten dit album drieëneenhalve ster te geven.

Heren, dat is geen Autotune, zoiets heet een vocoder, zo eentje die Neil Young gebruikte op Trans.

Enfin, na vijf jaar verstoken te zijn geweest van nieuw materiaal en een live album als zoethoudertje in de tussentijd is dan eindelijk een nieuw album daar.

De bookends werken fantastisch, wederom valt een vergelijking te maken met Neil Young (Tonight's the Night, Rust Never Sleeps en Freedom) en geeft het geheel een cyclisch gevoel, je zou bijna kunnen spreken van een conceptalbum. Qua stijl doet dit denken aan de eerste twee albums.

Met C'est la Vie 2 borduurt hij qua stijl voort op Muchaco, waarna het een stuk lichtvoetiger wordt met New Born in New England dat dan weer doet denken aan Here's to Taking it Easy. In het vervolg wisselen licht en duister elkaar wat af, met persoonlijke hoogtepunten als Christmas Down Under (voel daar zo nu en dan een Roger Waters vibe), Around the Horn en Black Waves, Silver Moon.

Geslaagd album; hij is het niet verleerd. 4,5*