Haken - Vector (2018)

Nee, het is niet te perfect. Als dat al zou kunnen. De band speelt zonder meer technisch knap, dus zit het met de begeleiding wel goed. Zelfs al word ik er soms wel 'n beetje nerveus van. Maar waar ik bij soortgelijke progressieve metal- of rock bands nog veel blijer van kan worden, is de combinatie zware gitaren en een zanger, die naast een krachtige heldere stem, ook nog de energie heeft om emoties over te brengen en dan het liefst zonder falsetstem. Bij Haken echter, heb ik het gevoel dat de zanger teveel z'n best moet doen. Dit is erg vermoeiend en het valt mij nu pas echt op. Wellicht komt dit doordat deze plaat een stukje steviger uitpakt dan zijn voorganger.

Mijn review op Zware Metalen.

Waar Dream Theater tot een jaar of tien geleden nog leidend was in de hedendaagse progressieve rock, staat er een nieuwe lichting band op die, geïnspireerd door Dream Theater, langzaamaan deze rol overnemen in het genre. Haken is wat mij betreft zeker een van deze bands. Waar men op het debuut Aquarius en opvolger Visions een nog sterk door Dream Theater geïnspireerd geluid laat horen, transformeert het geluid van de band vanaf The Mountain en krijgt Haken een eigen gezicht. Op Affinity wordt het geluid van de band verder ‘gemoderniseerd’ en in dat opzicht is Vector weer een logische stap in de ontwikkeling van de band.

Een blik op de tracklist en de speelduur van de nummers leert dat de mannen van Haken het op Vector – voor hun doen – bondig houden. In de vorm van Veil staat er weliswaar één nummer van twaalf minuten op het album, maar met 45 minuten is dit het kortste volwaardige album van de band.

Na het overbodige intro Clear begint The Good Doctor even vertrouwd, maar al snel valt op dat de accenten met geluidseffecten in de nummers in vergelijking met Affinity een grotere rol hebben gekregen. Het maakt dat het nummer – ondanks dat het vrij ‘to the point’ is – de luisteraar veel afwisseling biedt. Met het navolgende Puzzle Box is het ouderwets afwisseling troef waarbij het rustige middengedeelte doet denken aan Leprous op het laatste album, een gedachte die tijdens het beluisteren van dit album vaker opkomt.



Op Veil laat de band vervolgens horen nog steeds de kunst te verstaan van het zorgvuldig opbouwen van een episch prognummer waar invloeden van Dream Theater, Between The Buried And Me en Leprous tot een legering worden gemengd. Ondanks de langere speelduur van het nummer blijft de band de luisteraar continu boeien. Op het instrumentale Nil By Mouth klinkt Haken vervolgens weer als een Meshuggah-light.

Het hoogtepunt van dit album is Host, een nummer waarop de band een nieuwe kant van zich laat horen. Het wordt stemmig ingezet met begeleiding door een melancholisch klinkende trompet en vervolgens wordt de spanning stap voor stap zorgvuldig opgebouwd. Indrukwekkend wat Haken met dit nummer laat horen. Op het afsluitende A Cell Divides trekt de band vervolgens nog eens stevig van leer.

Vector is door zijn bondige karakter een heel ander album geworden dan zijn voorganger en veruit het hardste album uit de discografie van de band. Het duurde dan ook een aantal luisterbeurten alvorens de nummers op hun plek vielen. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dan het nieuwe Haken-album de luistertijd meer dan waard is.

Steviger en compacter dan de vorige paar albums, maar minstens zo goed. De wat hardere koers bevalt mij prima en resulteert in overwegend sterk songmateriaal. Ik volg de band reeds vanaf het begin, maar ik moet zeggen dat ik meer geniet van de meer recente albums. De avontuurlijke beginjaren waren best leuk, maar ik kon er niet echt wat mee. Inmiddels heeft Haken zich echter ontwikkeld tot een dijk van een progressieve rockband. En zo te horen is de rek er nog lang niet uit.