Cuby+Blizzards - The Universal Masters Collection (2002)

Deze band lag zowel qua tijd als qua genre altijd nèt een beetje voorbij mijn muzikale horizon, met uitzondering van het singletje Another day, another road (met op de achterkant Feeling like a suitcase) dat zich toentertijd opeens tussen de Dizzy Man's Band en The Sweet in mijn verzameling bleek te bevinden, en Appleknockers flophouse dat soms via de radio viel te beluisteren. Dan is MusicMeter weer eens nuttig om te lezen dat deze compilatie een ruimhartige (want 76 minuten lange) en goede selectie met idem geluid voor een betaalbare prijs behelst, en een pluim bovendien voor de durf om te beginnen met de twee bekendste singles plus wat zo ongeveer iedereen het prijsnummer van Groeten uit Grollo vindt, Somebody will know someday, met het risico dat daarna de rest van het materiaal op deze CD alleen maar kan tegenvallen.
        En dat is dan ook de waarde van zo'n compilatie, want ik moet op alle loftuitingen meteen laten volgen dat het hier wat mij en mijn collectie betreft vermoedelijk ook wel bij blijft. Tegenover dat uitstekende openingstrio en bijvoorbeeld het fraaie Window of my eyes (hun grootste hit) staan namelijk ook diverse nummers die nogal gewoontjes zijn (Just for fun, Goin' home, Night train) en die soms ook veel te lang doorgaan, zoals de vier nummers tussen tracks 12 tot en met 16 die samen bijna 24 minuten duren. Wat dat betreft spreekt het ook boekdelen dat ikzelf als favorieten naast Somebody will know someday juist Seasons come and seasons go, Thursday night en de perfecte afsluiter Sometimes heb aangekruist, mooie zware dramatische nummers met veel popinvloeden waarop Muskee met zijn beste Gary Brooker-stem excelleert, en niet de "pure" bluesnummers waar deze groep zijn reputatie aan ontleent.
        Eerlijk is eerlijk, de band doet z'n best om zoveel mogelijk variatie aan te brengen, bijvoorbeeld door het afwisselende gebruik van akoestische gitaar, sax, klavecimbel, fluit en een jazz-arrangement inclusief bassolo (op Sonny Boy Williamsons Help me), maar al met al hoor ik toch te weinig nummers waarvoor ik echt warm loop, zodat bijvoorbeeld ook de cover van The sky is crying te weinig toevoegt aan het origineel van Elmore James. Het klinkt allemaal stevig en overtuigend en straalt veel energie uit, maar als zelfs een compilatie van hoogtepunten zoveel materiaal bevat dat in mijn oren nogal doorsnee klinkt is dit voor mij persoonlijk precies genoeg.