Cher - Dancing Queen (2018)

Ik vind Cher leuk, ik vind deze nummers van ABBA leuk, maar wat mij enorm stoort is hoe belabberd dit album geproduceerd is. Het klinkt net als een amateuristisch zolderkamerproject; ze had betere producers moeten inhuren. Madonna's "Confessions on a Dance Floor" album uit 2005 klinkt bijvoorbeeld zelfs vandaag de dag nog relevant en fris, terwijl dit album heel oubollig overkomt (ik gebruik "Confessions on a Dance Floor" als referentiekader omdat ik inschat dat dit album ongeveer zo had moeten klinken). Gemiste kans wat mij betreft.

Deze cd al een week hier in huis, maar afgelopen middag pas opgezet.

Als vroegere Cher fan wil ik nu eenmaal compleet blijven, maar ik had hier zo geen zin in.
Abba is al geen favoriet van mij, maar die nummers zijn op zich gewoon goed en slim gemaakt en vragen niet om nog eens te worden gecoverd.
Luisterend wordt die mening alleen nog maar sterker.

Tuurlijk het is best aardig gedaan, maar vooral: Why?
Zit hier echt iemand op te wachten?

Waarom hier naar luisteren, wanneer je ook de originele uitvoeringen kunt horen (en daar heb ik al geen behoefte aan)?

Haar vorige cd heb ik anderhalve keer beluisterd, namelijk toen ik hem uit het folie had gehaald, deze zal ook niet meer snel in de speler verdwijnen, vrees ik. Jammer...

Een vijfje, ofwel 2,5 ster, maar waarschijnlijk is dat al te veel.

Ik vrees dat dit net de hippe versies anno 2018 zijn, naar commerciële normen dan...

In de vroege jaren 70 al een Greatest Hits verzamelaar hebben en zo om de tien jaar een album hebben met (nuja) nieuwe dingen en verkoopcijfers waar vele artiesten alleen maar kunnen van dromen. Ook wanneer je over de 70 bent. Je moet 't maar doen.

Dit album heb ik nog niet beluisterd. Het spreekt mij nu niet meteen aan.

Na het lezen van enkele lovende kritieken, waaronder deze in Rolling Stone, ga ik het ceedeetje toch maar eens kopen.

"The pop icon turns Seventies classics into modern club bangers and brings out the dark burden of their late-career divorce songs."

ABBA en Cher passen als gegoten bij elkaar. De dansnummers subtiel updaten en de ballads wat extra drama geven, meer is niet nodig. Minder ook niet. En daar knelt het schoentje. De productie valt namelijk tegen. Hopelijk komt dat in orde bij de opvolger. Intussen draai ik het prachtige One of Us nog eens.

75/100

In de sportschool worden van dit album meerdere nummers achtereen gedraaid - met Gimme! (3*) werd ik bij het intro alleen de eerste keer nog op het verkeerde been gezet. Gaandeweg merkte ik dat dit voor mij tenminste niet de ideale soundtrack voor een work-out is en dat wellicht mede omdat aan de body van Cher heel wat outgeworked dan wel gepimpt is. Agentha en Frida zijn tenminste nog gedistingeerd oud geworden.