Cher - Dancing Queen (2018)

Zoals ik al eerder opmerkte: de gay bars zullen wel helemaal uit hun dak gaan de komende weken. Als ik zag hoe er reikhalzend naar uitgekeken werd in die hoek. Stel je toch voor: Cher die een ABBAATJE doet. Veel gays zullen nu gelukkig kunnen sterven.

Deze gay weet het zo net nog niet. Sowieso is het gevaarlijk om met een cover-album te komen, maar als je dan ook nog eens ABBA gaat coveren dan moet je oppassen bij mij. Die nummers zijn perfect en daar moet je eigenlijk niet aan gaan zitten sleutelen.
Okay, Madonna gebruikte in haar Hung Up heel sterk een sample uit Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight). Dat pakte goed uit. Het is dan ook niet vreemd dat Cher best dicht in de buurt probeert te komen van die versie. Maar die vocoder... poeh, dat kennen we nu wel.
The A*Teens brachten ooit ook hun versie van ABBA-nummers en deden dat gericht op een jonger publiek met een voor die tijd hip sausje. Velen gruwden ervan, ik kon het nog wel handelen omdat de benadering net even anders was.

En nu dan Cher die met tien klassiekers op de proppen komt. Ik moet toegeven niet zoveel met haar stemgeluid te hebben, maar juist hier valt me dat nog meer op; wat zingt dat mens soms akelig zeg. Ze blijft redelijk dicht bij de originelen en dan mis ik de frisse stemmen van Frida en Agnetha. Het moderne sausje dat ze eroverheen gooien is echt zo modern niet meer, ietwat beschimmeld zelfs, en dan kun je je afvragen wat dit album eigenlijk nog toevoegt aan haar discografie (ik ga me niet eens afvragen of het wat toevoegt aan de ABBA-versies want dat antwoord lijkt me wel duidelijk).

Misschien ben ik op dit punt niet gay genoeg. Misschien heb ik ABBA te hoog zitten (en geloof me: dat was in mijn tienerjaren niet zo) of misschien is dit gewoon niet zo heel sterk.
Ja, Dancing Queen is een gezellige verzameling ABBA nummers. Een avondje uit naar de coverband Björn Again is ook heel leuk, maar blijf toch maar van ABBA af lieve Cher. Vergeet niet wat extra glitters op je jurkje te plakken, doe wat extra veren erbij en de gaybars en festivals liggen plat voor je. Ik blijf dan thuis als je het niet erg vindt.

Taylor waagt zich er wijselijk niet aan om veel aan de opzet van de nummers te veranderen, de muziek blijft verrassend dicht aanleunen tegen het originele materiaal. Hij brengt de productie wel op geslaagde wijze naar 2018 en laat de muziek op precies de juiste plekken wat voller klinken. Cher doet vocaal ook geen gekke dingen en volgt netjes de invulling van Agnetha en Anni-Frid op, uiteraard met wat kenmerkende maar spaarzame vocodervervorming. Prima plaat.

Ze is inmiddels 72 (20 mei 1946) en brengt met deze ABBA hommage haar 26e album uit. “DANCING QUEEN” bevat 10 klassiekers van het Zweedse viertal die door de Amerikaanse redelijk vertolkt worden. Alle songs blijven dicht bij de originele uitvoeringen, waardoor de vraag opkomt wat de relevantie van dit album is. Het album gaat van start met dé ABBA song, ‘DANCING QUEEN”. Instrumentaal is het vrijwel identiek aan het origineel, de zang is behoorlijk. In “GIMME GIMME GIMME (a man after midnight)” komt helaas die vocoder (stemvervormer) weer voorbij, die we van haar nineties superhit “BELIEVE” kennen. Ik vind het totaal niet passen in dit nummer. “THE NAME OF THE GAME” is weer okay, muzikaal iets aangepast, al is het minimaal. “S.O.S.” hoort wat mij betreft in de ABBA top 10 allertijden en het is goed dat Cher voor dit nummer gekozen heeft. Ze blijft ook hier dicht bij het origineel, al komt de stemvervormer ook hier weer even terug…jammer. “WATERLOO” heeft iets ander geluid dan het origineel. Met kleine aanpassingen in het arrangement is dit tot nu toe het eerste nummer dat een eigen aanpak heeft gekregen. “MAMMA MIA” blijft weer dicht bij het origineel dat in 1975 een hit was. Wat ik hier mis is de power in de samenzang en ook hier komt de verdomde stemvervormer weer in voor. De ballad “CHIQUITITA” was voor ABBA in 1979 de vierde nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40 en Cher probeert de sfeer van het origineel goed neer te zetten. Haar zang in vergelijking met Agnetha, die het origineel zong, zorgt ervoor dat het liedje niet die emotionele lading krijgt, daarvoor is Cher vocaal niet goed genoeg. “FERNANDO” is op dit album geproduceerd door ABBA componist en toetsenist Benny Anderson. Het nummer blijft heel dicht bij het origineel, de stem van Frida, die het origineel zong, wordt redelijk goed door Cher neergezet. “THE WINNER TAKES IT ALL”, tophit in 1980, wordt in de originele uitvoering door Agnetha gezongen. De blonde zangeres heeft een traan in haar stem, waarmee ze dat nummer naar een niveau, dat door Cher niet te halen is. Het nummer heeft ook niet het “kippenvel gevoel” dat het origineel voor mij wel heeft. Ze doet haar best, maar meer dan redelijk is het niet. “ONE OF US” staat in mijn ABBA top 10 (naast onder meer “EAGLE”, “KNOWING ME KNOWING YOU”, “THE DAY BEFORE YOU CAME”, “THE VISITORS” en “LAY ALL YOUR LOVE ON ME”) en Cher maakt van dit nummer, een geheel eigen versie. Klein gehouden, zang en toetsen, meer niet. Dit zorgt ervoor dat dit nummer, het slotakkoord, voor mij het hoogtepunt van “DANCING QUEEN” is. Al met al is het een aardig album, de echte ABBA fans zullen het waarschijnlijk links laten liggen, fans van Cher zijn blij dat er na 2013 weer nieuw werk van de zangeres/actrice verschenen is. Een voldoende, vooral voor het feit dat ze dit durft te doen en zich niet heeft laten verleiden om er een dance album van te maken. Door dicht bij de originele uitvoeringen te blijven, heeft ze daardoor een mooi eerbetoon voor ABBA gemaakt.

Deze cd al een week hier in huis, maar afgelopen middag pas opgezet.

Als vroegere Cher fan wil ik nu eenmaal compleet blijven, maar ik had hier zo geen zin in.
Abba is al geen favoriet van mij, maar die nummers zijn op zich gewoon goed en slim gemaakt en vragen niet om nog eens te worden gecoverd.
Luisterend wordt die mening alleen nog maar sterker.

Tuurlijk het is best aardig gedaan, maar vooral: Why?
Zit hier echt iemand op te wachten?

Waarom hier naar luisteren, wanneer je ook de originele uitvoeringen kunt horen (en daar heb ik al geen behoefte aan)?

Haar vorige cd heb ik anderhalve keer beluisterd, namelijk toen ik hem uit het folie had gehaald, deze zal ook niet meer snel in de speler verdwijnen, vrees ik. Jammer...

Een vijfje, ofwel 2,5 ster, maar waarschijnlijk is dat al te veel.