Ryan Adams - Easy Tiger (2007)

Ja bij mij is de volgorde ook anders , ik denk dat ie hier op de site verkeerd staat want op de website van Ryan Adams staat ook een andere volgorde namelijk deze:

1. Goodnight Rose
2. Two
3. Everybody Knows
4. Halloween Head
5. Two Hearts
6. Tears of Gold
7. The Sun Also Sets
8. Off Broadway
9. Rip Off
10. Oh My God, Whatever, etc.
11. Pearls On a String
12. These Girls
13. I Taught Myself How To Grow Old

Ik vind dit toch een van zijn mindere albums, ik begin met 3 sterren en kijk het nog even aan.

Achja, dan moet iemand dat even editen.

Mijn eerste luisterbeurt was wel oké. Ik vond het niet slecht maar niet zo verspetterend als Heartbreaker, Maar eerst nog een paar keer luisteren.

Ongelofelijk dat fans dit als een minder album beschouwen Ik viond dit juist veel toffer en interessanter dan zijn andere albums. Echte pareltjes als The Shadowlands en My Whinding Wheel missen hier wel een beetje, maar ik vind bijvoorbeeld Love Is Hell en Heartbreaker veel wisselvalliger dan dit album.

niks minder, gewoon een goed ryan adams album.
luisteren, niet vergelijken.

Two en Goodnight Rose zijn naar mijn bescheiden mening briljant!

Er staan ook weer een paar "mindere" nummers op, zoals Tears of Gold en Two Hearts, maar overall een zeer degelijke plaat.

4* beginnen we maar is mee

Goodnight Rose en Halloweenhead vind ik maar matige nummers.
Tears of Gold, The Sun Also Sets, Oh My God, Whatever, etc. zijn mijn favorieten.

Mooi plaatje van de heer Adams. Wat mij betreft net zo goed als Heartbreaker, want die weet me de laatste tijd ook steeds minder te boeien.
Maar dit is lekker fris, onder andere door de korte lenge van de nummers gaat het niet vervelen. Het is niet echt vernieuwend, het zijn weer allemaal mooie countryballads. Met uitzondering van het rockende Holloween Head ("Guitar solo!").
Hoogtepunt van de cd is wat mij betreft The Sun Also Sets, een pakkend refrein, mooi gitaar-gepingel en een breekbare stem.
Mindere nummers vind ik Two Hearts en Tears of Gold, niet echt bijzondere songs, vervelend en niet boeiend.
4*.

Eens! "Guitar Solo!" is inderdaad een mooi stukje.
Maar had hij niet gewoon eens een album moeten maken met 11 of 12 nummers? Af en toe heb ik het gevoel dat Ryan kwantiteit boven kwaliteit verkiest.

Al staan er natuurlijk wel behoorlijk wat pareltjes op deze cd, een stuk of 9 zou ik zeggen!

12 of 13 nummers: wat maakt het uit. Ik zal me pas gaan ergeren wanneer het rond de 20 komt. En door de korte nummers slaat de verveling juist bij dit album niet toe.
Maar ik heb soms ook het idee dat Ryan de kwantiteit boven kwaliteit verkiest. Kijk eens naar al die albums die hij al heeft uitgebracht in een relatief korte periode.
Neem dan iets langer de tijd om een samenstelling van alleen goede nummers te maken, ipv een paar goede en een paar mindere nummers.

Wat de een een minder nummer (of mindere plaat) van Ryan Adams vindt is voor een ander juist een van de beste... (zie reacties hierboven)

Goed dat er nog artiesten zijn die niet eens in de 3 a 4 jaar een album uitbrengen en daar dan eindeloos mee touren, vervolgens een writers-block krijgen en uitgave van nieuw materiaal nog een jaartje uitstellen...

Nu in de luisterpaal te horen. Ik hoor hem nu voor het eerst. Klinkt erg lekker weer. Ik krijg dan ook geen genoeg van zijn sound.

Er is niet echt veel aandacht voor deze plaat?

Toch een gerenomeerde artiest

Klinkt na de eerste beluistering al goed. 'The sun also sets' is een prachtig nummer. Blijft knap hoe hij elke weer prachtige nummers weet te maken, op zoveel verschillende manieren.

Voorlopig 4,0 *.

op helloweenhead na 1 prima cd !!!

Halloweenhead is juist het beste nummer van de cd vind ik.

Zo zie je maar, dan heeft ie t er niets voor niets opgezet

Daar ben ik hem dan ook erg dankbaar voor.

Wat een fijn album!
Volgens mij richt hij zich op mensen die alléén zijn albums kopen, zo snel gaat het, de een na de ander. Ik kan het allemaal niet bijhouden, maar Gold en deze zijn juweeltjes.
En altijd staat er ook weer bagger op, in dit geval Halloween Head, weg ermee en je houdt een perfecte CD over. Keuzes maken, Ryan, kill your darlings.

Krijgt in de kritieken van de muziekpers ook zowat overal van behoorlijk tot goed.

Na Cold Roses en Love is Hell waarvan ik héél vaak zit te genieten, moet ik dit toch eens op de kop weten te tikken.
De hoogste tijd om dit te beluisteren, ben zeer nieuwsgierig.

Ik ben er een beetje laat mee, vind ik wel...

Vind er niet veel aan.
Hij heeft voor mij betere, aansprekende albums gemaakt.
Jammer want vind het wel een lefgozertje.

Ik heb hem gauw al boodschappend in de auto beluisterd, want heb hem toch maar gekocht.

Op het eerste gehoor is dit geheel mijn ding; niet te veel pokkeherrie, eerder wat rustiger zweveriger countrygetinte songs...Denk dus niet veel skipnummers tegen te zullen komen.

Mààr ik moet hem nu verder intensief gaan beluisteren.

Na de bergrit in de Tour, natuurlijk.

Mèt een koptelefoon (My kingdom for my Sennheiser) , dat is altijd ideaal.

Een plaat bespreken van Ryan Adams. Niet Bryan Adams dus, want dat is de tienerbubbelgumconfectiegrootwarenhuizenachtergrondmuzak- rocker van dàt ene lekkere Summer of '69...

Neen, ik had het wel degelijk over deze Ryan Adams, begenadigd roots-countryrocker die ons al hemelse platen als Heartbreaker, Gold, Love is Hell en vrij recentelijk ook nog Cold Roses schonk, met zijn voortreffelijke nieuwe begeleidingsband onder leiding van collega rootsrocker Neil Casal; The Cardinals.

Die ons ook al eens op de zenuwen werkte met halfbakken platen waar hij behoorlijk met zijn "klak" (Voor Nederlanders ; een klak is een pet) naar gooide, zoals het rommelige Rock'N Roll, de leftovers-plaat Demolition, en naar het schijnt ook 29, een haastklus als ik de geschreven pers mag geloven, maar om eerlijk te zijn, 29 heb ik nooit gehoord, dus daar gaan we verder over zwijgen

Het is duidelijk dat de heer Adams een bezig bijtje blijft, een vlijtig liesje, een duiveltje-doet-al.
Biezonder productief, dat kan geen kat ontkennen.

En nu citeer ik de gehele recentie zoals die in OOR, juli 2007 staat afgedrukt ;



"Ryan Adams geldt als een majeur talent, maar het eerste meesterwerk laat nog steeds op zich wachten, al kwam zijn solodebuut Heartbreaker van 7 jaar terug er dicht bij in de buurt. Daarna volgde een reeks van zeven sterk wisselvallige albums, waaronder liefst twee dubbelaars, die bij lange na niet zijn totale productie schijnen uit te maken. Achter al die kennelijke urgentie en inspiratie schuilt echter ook een zekere zelfgenoegzaamheid, temeer daar de gewezen voorman van Whiskeytown gespeend lijkt van de nodige zelfkritiek.
Wijsheid komt nochtans met de jaren, want inmiddels over de dertig doet hij het naar verluidt wat kalmer aan met de genotsmiddelen, hetgeen wordt bevestigd door de afsluiter I Thaught Myself How To Grow Old van het al even veelzeggende getitelde Easy Tiger. Voorheen gedreven door woeste emoties over de onbeteugelbare gang van zaken in zijn turbulente privéleven, verraadt Adams nu een bepaalde berusting in bijna gelouterd te noemen zinsnedes als 'where are we strong, by tomorrow we will grow weak and disappear'.
Variërend van ferme rock van melodieuze neo-country tot introspectieve folk, vormen de dertien liedjes van gemiddeld zo'n drie minuten bovendien een verrassend uitgebalanceerd geheel, mede dankzij het gedisciplineerde spel van The Cardinals onder aanvoering van rootsrocker Neil Casal.
Tot een werkelijk origineel stilist zal Adams misschien nooit uitgroeien, maar Easy Tiger kan wel degelijk op zichzelf staan als een dwingende betekenisplaat van een ontnuchterde dertigplusser die een beetje zielig zijn wonden zit te likken. (GEERT HENDERICKX, OOr Magazine Juli 2007). "



xx


Tot zover dus de Oor recentie en ik kan me daar geheel bij aansluiten. Een verrassend uitgebalanceerd geheel, ik had het niet beter kunnen beschrijven.
Voor mij is dit album nu al, na amper 5 luisterbeurten - fuck die klotetelevisie, en zeker met de zomerprogrammatie om op het even welke klotezender - één van de allersterkste Ryan Adams platen die niet vaak in mijn kast zal staan, omdat ze héél vaak door de speakers in de woonkamer zal weerklinken. Vaak met de volumeknop van de versterker een flinke draai naar rechts.
Dit is voor mij een hemelse plaat, die zich makkelijk geheel tegen Love is Hell en Heartbreaker mag aanschurken, zonder schaamrood.

Volwassen rock, hallelujah !

"Een dwingende betekenisplaat" beschreef Henderickx het.

4.5 sterren maar ik sta nog open voor een eventuele maximale score, na pakweg 20 luisterbeurten. Formidabel plaatje is dit!

****1/2

Geen fans van lekkere roots-rock of countryrock of roots-countryrock hier op MuMe ? Of betere singer-songwritersliedjes ??

Geen Ryan Adam fans hier, op deze site ? Kàn toch niet ?
Wake up, people !

Uiteraard weer een kwaliteitsvol album van onze Ryan. Aanvankelijk was ik totaal niet enthousiast (een à twee uptempo nummers te weinig). Na enkele draaibeurten begon het toch weer te dagen dat hij er weer in geslaagd is om enkele supernummers te schrijven. Spijtig dat het niveau van de eerste nummers niet constant wordt aangehouden. Een album voor de mensen die reeds fan waren, maar veel nieuwe zieltjes zullen hiermee niet gewonnen woren. Niet hét meesterwerk waar iedereen nu al lang op zit te wachten.

Favorieten: de eerste 4 nummers en Oh my god, whatever, etc.

Geen fans Er staan toch al aardig wat reacties hierboven, of zie ik dat verkeerd?

Dit moet weer een groeiplaatje worden.
De eerste twee luisterbeurten stellen me teleur... Beetje Ryan Adams moe?
Verwachtte ik teveel?

Bij de meeste nummers kan ik een zucht niet onderdrukken. Dat belooft derhalve nog niet veel goeds, wellicht ben ik er totaal niet voor in de stemming. De tijd zal het leren.
Ik geef nog geen stem. Dat doe ik pas na een paar luisterbeurten meer. Ik geef het nog een kans, en grote kans dat het uiteindelijk wel weer goed gaat komen, zoals zo vaak tussen mij en Ryan Adams.
Eerst vind ik het altijd tegenvallen en na een paar maanden of na een jaar kan ik er pas echt van genieten. (29!!!! Love is Hell! Heartbreaker!)

Momenteel een vrij goed album . Het luistert goed weg.
Halloweenhead is een prachtig nummer.

Wat is Pearls On A String een práchtig nummer zeg. Two mag er ook wezen, pfoeh...

Ik kan nog geen echte goede mening geven, heb het album nog niet zovaak gehoord, maar tot nu toe klinkt het heel aardig, maar mis ik een beetje een typische emotionele 'Ryan-song'. Voor nu 3,5*, al weet ik wel bijna zeker dat het zeer binnekort verhoogd gaat worden.

Eigenlijk jammer dat zijn "bijna" naamgenoot zoveel meer bekendheid heeft, Ryan heeft gewoon prachtige nummers !!!

Luister is naar het laatste nummer . Wat mij betreft het mooiste nummer van het album, en typisch RA