Novastar - In the Cold Light of Monday (2018)

"Holly" is de tweede single: Novastar - Holly (Still video) - YouTube

Zeer benieuwd naar. De eerste 4 singles bevallen al meer dan het hele vorige album wat naar mijns inziens een beetje een misser was.
Vooral Life is All is erg goed.

Nieuw nummer Longtime

Misschien wel een geluk bij een ongeluk dat John Leckie door gezondheidsproblemen deze plaat niet kon produceren. Mikey Rowe bekend van Noel Gallagher en Ed Sheeran enz wilde graag en heeft precies gedaan wat nodig was. Heldere simpele productie. Gewoon de liedjes voor zich laten spreken.
En wat een liedjes. Misschien wel de beste die Joost ooit heeft geschreven. Nergens een zwak moment en tot het einde boeiend. Beatlesque ook. De beste ingrediënten van alle vorige platen komen samen op deze.
Eindelijk de volle mep voor een Novastar plaat. 5.

Ik heb me nooit echt verdiept in Novastar; waarom weet ik eigenlijk niet. Ik ken dus niet echt ander werk; hooguit een enkel nummer. De eerste luisterbeurt gaat lekker. Zweverig, maar strak geproduceerde muziek. Niet helemaal (meer) mijn smaak, maar we gaan het beleven. Ik kom er vast nog op terug.

Novastar overtreft zichzelf met een pracht plaat. Werden de mooie liedjes op zijn vorige cd nog ontsierd door de slechte productie, is daar nu gelukkig geen sprake van.

Mooie evenwichtige en strak geproduceerde plaat. Een aantal keer beluisterd en vooral met de koptelefoon vallen de details op. Fijne relaxte sfeer ook. Op basis van het vakmanschap geef ik dit 4*, maar ik vraag me wel af in hoeverre dit een blijvertje wordt voor mij.

Beste Novastar in jaren, mede dankzij de heerlijk heldere en open productie. Ruim twee handen vol met lekkere melancholische popliedjes!

De hoes is trouwens ontworpen door Ruud de Wild.

Zalig! Hij is eindelijk terug met topmateriaal. Joost vintage. Knap gedaan.

Grappig dat hierboven al veel wordt gezegd over de productie.
Voor mij is dit na al die jaren eindelijk een waardige en passende opvolger van het prachtige debuut, zonder dat het een herhalingsoefening is. Het klinkt zo fris en warm, daar waar de vorige platen hier en daar kil en afstandelijk klonken en mij nooit echt wisten te raken (op een aantal individuele liedjes van de tweede plaat na). Mooi!!!!

De muziek van Novastar is niet helemaal mijn kopje thee, maar dit is wel een album vol mooie liedjes en waar de kleine dingetjes het 'm doen. Een verhoging naar meer * zit er nog wel in, vermoed ik.

Was Novastar na het album Almost Bangor uit het oog/oor verloren. Eerste luisterbeurt bevalt wel, doet mij denken aan het album Another Lonely Soul welke ik erg sterk vind.

Inderdaad mooie liedjes, maar voor mij net iets teveel Johan-lite

Melancholie is er wel, maar op een toon van "ach-het-valt-eigenlijk-wel-mee-allemaal" ofwel het kabbelt me iets te gemakkelijk.

En het klinkt tegenstrijdig: ik ga het toch wat meer luisterbeurten gunnen,

Life is all: begin = envoi van Absynthe minded

Elke luisterbeurt haakt elk liedje iets verder in m'n hoofd, hoewel we de winter al ingaan is het een perfecte herfstplaat.

Misschien niet specifiek gericht op dit album wat ik nog ga beluisteren maar hoe weten jullie wat de singles zijn van de albums?

Meestal staan daar linkjes achter WillemM, zoals hier bij Home Is Not Home

Holly was toch ook een single?

Geen flauw idee, ik ben niet zo van de singles, luister ook vrijwel geen radio meer

Klopt, maar daar is geen video voor gemaakt. "Cruel Heart" is net uit op single en in het voorjaar is het de beurt aan "Word's Out".

Ik hoor op het werk noodgedwongen
Q music "radio" maar daar draaien ze altijd dezelfde shit. Over nieuwe singles wordt sowieso nooit gerept. Muziek interesseert ze niet bij dat soort stations.

Qua songmateriaal vind ik dit wel een stuk beter dan de laatste Johan hoor!

Word's Out is echt een prachtig nummer. Zwaar ondergewaardeerd als je het mij vraagt.

Na het debuut van Joost Zweegers ben ik hem een beetje uit het oog verloren, hoewel ik elke nieuwe release van hem wel aan een luisterbeurt heb onderworpen. Deze worp kan mij wel bekoren, waar de vorige cd productioneel gezien wat steken liet vallen en eerdere platen wat onevenwichtig waren valt hier alles wel op zijn plaats. De sound is uitstekend, helder en ontdaan van overbodige franje, Joost zwelgt zich prima door de nummers. De Beatles waren altijd al een groot voorbeeld voor de beste man, hoewel ik ook het gevoel krijg dat Neil Finn een inspiratiebron is geweest. Dat vormt geen enkel probleem omdat Zweegers er zijn eigen draai aan geeft. Het is zeker geen klassieker want de muziek wordt op den duur net wat te kazig en zemelig naar mijn gevoel. Desalniettemin verdient deze schijf een dikke voldoende al is het alleen al vanwege de sfeer en dromerige melodieën in nummers als Longtime, Holly en Home is Not Home.

Ik vind Word's Out best aardig maar waarom er gisteravond in het programma M bij het live spelen van het nummer aan het einde een prima gitaarsolo zit die dan in de studioversie volledig ontbreekt: het is mij een groot raadsel.

Nu is het nummer aan de mellow kant van begin tot het eind en ontbreekt het aan een "bite". Die inschatting had de band toch ook kunnen maken, voordat Word's out aan het vinyl werd toevertrouwd.

Vanavond documentaire op Canvas (21:15 uur) over Novastar, ben wel benieuwd naar zijn leven als muzikant.

Alhoewel hij de laatste jaren minder improviseerd dan hij ooit gedaan heeft, staat Novastar (ook wel Joost Zweegers - geen band) erg bekend om live telkens een andere versie te spelen. Zachter, harder, langer, solo's, outro's, intro's, noem maar op. Dat is net het aantrekkelijke aan een Novastar-optreden. Je kan soms wel raden welke nummers hij gaat spelen, maar nooit hoe. Het is namelijk niet op voorhand ingestudeerd, maar een spontaan gebeuren op het moment zelf. In de begin jaren was een setlist zelfs uit den boze. Die gitaarsolo waar jij over spreekt bestond niet op het moment van de opname en is in alle waarschijnlijkheid pas live tot leven gekomen.

Dat gezegd zijnde, zou ik het ook niet verkeerd vinden om deze ingesteldheid eens mee te nemen naar de studio, naar zijn volgende plaat. Als ik één punt van kritiek mag geven over heel zijn oeuvre, is dat al zijn nummers netjes binnen de 3 à 4 minuten inklokken. En iedereen die Novastar al heeft live gezien, weet dat het anders kan.

Dit album kan niet genoeg lof krijgen!!!

Volledig mee eens. Als niet alleen Finn was toegetreden tot Fleetwood Mac, maar daarnaast Paul McCartney zich had aangesloten bij Crowded House was daar waarschijnlijk een plaat als deze uitgekomen. Ook ik ben blij dat John Leckie niet opnieuw achter de knoppen kon zitten. Wat een mooi album is dit, in plaats van koud licht voelt het aan als een warm bad! Hier en daar neigt het ook naar de hedendaagse Radiohead qua soundscapes, waarbij ik nummers als The Laines, Tides en Word's Out graag nog een minuut langer had gehoord met een mooi instrumentaal outro.

Dat is eigenlijk de enige kritiek die ik kan bedenken: meer was in dit geval ook echt nog meer geweest, en het kiezen van slechts 3 favoriete tracks is ook niet te doen.

Op naar de volgende in november.

Heerlijke plaat met gelukzalige bruggetjes, bv laatste brug van ' We don't mind' . Ik word hier erg blij van.

Staan mooie nummers tussen.

Alle platen van Zweegers nog eens aan een luisterend oor onderworpen en dit schijfje uit 2018 blijft voor mij toch veruit man's beste worp. Hoewel het debuut er mag wezen lijkt Joost zich hier wel het meest senang te voelen. De meeste songs zitten sterk in elkaar, Joost doet niet moeilijker dan nodig, maar hij weet ook handig de valkuilen te omzeilen waardoor zijn muziek niet te gelikt aanvoelt. Zweegers weet dat hij de nummers hier en daar wat rijker moet arrangeren om het verschil te maken in dit genre. Opener Longtime vormt daar een goed voorbeeld van; de akoestische gitaarpartijen en de subtiele pianoklanken vormen samen een heerlijk geheel. Over de Beatles invloeden in zijn muziek is al veel geschreven, ook nu is dat weer onmiskenbaar. Desalniettemin vaart Joost zijn eigen koers en tellen al zijn albums man's signatuur, al is dat alleen vanwege zijn zang. De productie voelt daarnaast aan als een warme deken in een koude winter en dat maakt de luisterervaring alleen maar prettiger. Een weergaloze plaat vormt In the Cold Light of Monday echter niet, Zweegers kleurt vaak net teveel binnen de lijntjes om een onuitwisbare indruk te maken, maar dat is in dit geval niet erg. Het is bij tijd en wijle goed toeven in zijn wereld.