Daughters - You Won't Get What You Want (2018)

Hier kijk ik erg naar uit. Ik geloof niet dat ik 2018 al zo naar een plaat heb uitgekeken. The Reason Why They Hate Me en Satan in the Wait zijn al vrijgegeven en klinken erg goed.

Ah, deze staat erop. Nieuwe singles zijn inderdaad heel erg fijn! Wordt 2018 zo aan het einde ineens heel erg leuk!

De twee singles (Satan in the Wait en The Reason They Hate Me) zijn echt fantastisch! Een hele natuurlijke evolutie van het geluid van de vorige plaat. Het doet me eigenlijk best wel aan de laatste twee platen van GNOD denken en dat is top!

Goeie ontdekking dit. Direct zin om meer van deze band te beluisteren!

Nummer 1 bij RYM

Daughters is slim geweest en brengt een compleet andere plaat uit dan acht jaar geleden. In die opgefokte noiserockstijl viel toch niks meer te verbeteren. You Won't Get What You Want is een trage en sluipende plaat met af en toe een uitbarsting. De sfeer is verwrongen en de spanning is om te snijden met een sound die flink wat industrial in zich heeft, maar ook me doet denken aan Swans en GNOD en in zijn meest ingetogen momenten zelfs het latere werk van Scott Walker.

Gelukkig zit er ook nog aardig wat agressie in. Intrigerende plaat van de heren.

De heren hebben inderdaad wel een aardige evolutie doorgemaakt, maar ik smul er tot dusverre van. Sterker nog; ik vind het fantastisch! De band heeft inderdaad een (wat logger) industrial randje aan hun muziek toegevoegd, maar ook op muzikaal gebied zijn ze nog weer wat gevarieerder en effectief ritmischer geworden. Een voorbeeld daarvan is een haast polyfonische epileptische aanval op Daughter met David Yow achtige zang, helachtige schreeuwen op de achtergrond, een strak drumritme begeleid door een zware basgitaar en twee gillende gitaartonen die elkaar proberen te overtreffen. Bijzonder goed doordacht.

Daarnaast is de typische noiserockstijl van Daughters echt niet helemaal weg. Je waant je zo nu en dan werkelijk in de 90's. Maar Daughters weet het toch voor elkaar te krijgen om niet als een copycat of persiflage te klinken. Ik kan er mijn vinger niet helemaal op krijgen, maar ze blijven mijn inziens gewoon uniek.

Zo dit klinkt als Protomartyr die op hol geslagen is, gierende riffs, rondzingende gitaren een compleet overdonderend geluid. Ik heb hem vandaag in de auto gehoord maar ik moet dit even laten bezinken en dan weer opzetten.
Voor nu 4 *

Hij komt bij mij nu echt binnen. Verdomme, wat een plaat! Less Sex is het beste Nine Inch Nails-nummer dat Trent Reznor nooit geschreven heeft.

Hierdoor is hij ook op mijn radar gekomen. Fantano geeft maar héél zelden een 10'tje, dit jaar was het enkel Kids See Ghosts die dezelfde rating in ontvangst mocht nemen. Ik ken de muziek van Daughters helemaal niet, dus ben zeer benieuwd!

Heerlijk nummer ja en komt ook op het perfecte moment, even een prachtig rustmoment tussen de chaos en herrie heen.

Dit album is het muzikale equivalent van een orkaan.
Elke keer je denkt van "nu kan het toch echt niet meer smeriger klinken", zetten ze de volume knop nog wat harder. De albumhoes past perfect bij de muziek.

Klinkt heel behoorlijk tot nu toe, maar plaat van het jaar? Really? Ook zou ik dit echt niet als 'Metal' bestempelen, toch veel eerder als 'Rock'.

Ocean Song is wel een geweldig nummer!

Plaat van het jaar! Really.

2018 toch wel een Matig jaar qua nieuwe platen, tot deze plaat uitkwam, voor mij de beste release van 2018, Daughters zoals ze horen te klinken rauw ,stevig ,tikkeltje Industrial erin verwerkt, Recht in your Face plaat.. van de platenmaatschappij van Mike Patton Ipecac ,die vrijwel alleen maar kwaliteit afleveren. 3.5 ster !

Indeed, avant garde industrial noise rock met een metal randje

Metal, no wave, avant garde industrial noise rock, wat dan ook, dit is een knijtergoede plaat in ieder geval. Ik volg Daughters sinds hun vorige album, waarvan ik nog regelmatig nummers opzet, maar dat toch een beetje lijdt aan zijn gebrek aan dosering. Dit album daarintegen is tegelijkertijd harder en genuanceerder: hoewel de herrie gedoseerd wordt toegediend, is deze ellendiger en waanzinniger dan ooit. Op verschillende momenten op dit album ga je echt twijfelen aan de mentale gesteldheid van de mensen die dit soort muziek hebben bedacht, en jezelf dat je ervan geniet. Zo’n compleet getergde “LET ME IN” die aan het einde van het allesvernietigende Guest House uit de keel van Alexis Marshall komt, of de compleet evil climax van Satan in the Wait, waarbij de aarde inderdaad open lijkt te breken - veel naarder dan dit ga je het niet krijgen.

Juist daarom is het zó tof dat veel clichés in dit hoekje van de muziek worden doorbroken. Zo zijn de teksten zijn verrassend menselijk (en daardoor misschien juist angstaanjagender) en komt er nauwelijks een scream of grunt uit de keel van deze kenmerkende maniakale zanger. Alleen in het middenstuk (The Burning Man and the Lord’s Song) laten de mannen zich wat mij betreft nét een beetje te veel gaan, waardoor het rustmoment bij Less Sex iets te laat komt. Om die reden kan ik dit net niet de plaat van her jaar noemen, maar héél dichtbij komt ‘ie wel.

Tjongejonge en dan kom je er op de laatste dag van het jaar achter dat je toch een superalbum hebt gemist Deze was even aan mij voorbij gegaan...

En nu nog een mooi cijfer. ?

Na alle positieve berichten hier maar es geprobeerd. Ik kreeg niet wat ik wilde... Er zitten aardige en zelfs goede stukken tussen, maar dat effect in dat 1e nummer is echt niks. En verder toch vrij onbijzonder. Niet voor mij, vrees ik. Voorlopig: D̶a̶u̶g̶h̶t̶e̶r̶s̶ .

Zo, even gemist dit. Maar na 1,5 jaar alsnog 4,5* voor dit aardig briljante album. Veel Cop Shoot Cop hoor ik hier in terug, met de grooves van The Ex. De genre aanduiding metal snap ik niet helemaal, daar heeft dit denk ik vrij weinig mee te maken. Dat zal er dan wel staan op basis van de rest van hun oeuvre.

De rest van hun oeuvre heeft even weinig met metal te maken als deze plaat, maar des te meer met noiserock in de lijn van Dazzling Killmen en Arab On Radar. De betreffende toevoegers hebben een aardige steek laten vallen.

Dazzling killmen is in elk geval al een geweldige aanbeveling. Ik ga dringend op zoek naar de rest van de platen van Daughters.

Deze gaat bij mij blijven hangen als een van de muzikale hoogtepunten van de jaren '10. Geweldig zeg.

Briljant album zeg, waarom ontdek ik dit nu pas?
Tis alsof er een dystopie heerst waarin buitenaardsen de wereld hebben overgenomen.
Donker, bruut, onheilpellend en super vet!
Thanks anthony fantano

Koen St
Ligt echt in jou straatje!

Deze naam en cover komen me bekend voor, binnenkort zeker deze checken!

Ik snap de charme niet echt van deze plaat. Ik denk dat ik dit nog eens een kans moet geven.