Lethal - Programmed (1990)

Amerikaanse groep uit Hebron, Kentucky maakt na een demo The Arrival in 1987 hun studiodebuut in 1990 met deze Programmed die het vervolgens schopt tot Album van de Maand in de Aardschok (jaargang 5, nummer 12) met een dikke 9,50/10 van Metal Mike. Terecht of onterecht? Terecht mits een paar verduidelijkingen en een persoonlijke kanttekening.

Verduidelijking 1: het tijdskader. We schrijven 1990 en QR laat Empire op de wereld los, een gigantisch succes maar een mainstream opdoffer na het magistrale en stevige Operation: Mindcrime. QR blijft de concurrentie een stap voor maar een aantal fans blijft verweesd achter en zoekt alternatieven. Dit is een heel waardig alternatief want het zit knap in elkaar: muziek en zang in perfecte balans in een eighties setting maar met de productie van de prille jaren negentig, het wordt alsmaar professioneler. Een aantal nummers konden zo door het eens zo machtige Queensrÿche zijn gemaakt.

Verduidelijking 2: de muziek. De muziek is Progressieve Metal van een vijftal uitstekende muzikanten, Tom Mallicoat (zang), Jerry Hartman (drums), Glen Cook (bass), Dell Hull (gitaar) en Eric Cook (gitaar). Het zit bijzonder knap in elkaar en het ademt sfeer uit. Vanaf het begin knettert en spettert het mooie gitaarlijnen, vette (twin)gitaarsolo’s, tegendraadse ritmes en loepzuivere hoge zang in bondige knappe songs. Knaller tegen de kop op dit album is voor mij zonder twijfel het titelnummer.

De eerste drie songs knallen. Ongelooflijk moment vind ik die uithaal van de zanger vanaf 1:30 in het derde nummer Plan of Peace. Ik dacht dat wijlen Ronnie James Dio ferme longen had maar dit slaat alles. Another Day vind ik het tweede hoogtepunt op dit album: heel afwisselend hard en zacht met prachtige gitaarsolo’s en opnieuw geweldige emotionele zang. Vanaf The Arrival begint mij het hoofdkenmerk van dit album op te vallen en te bevallen: het doorgedreven doch niet jachtig ritme en drive van dit album. Immune heeft een kalm begin maar ontvouwt zich dra als mijn derde hoogtepunt: wat een drive opnieuw van die machtig klinkende gitaren. Pray For Me is een kort akoestisch nummer maar Killing Machine is opnieuw een keiharde dreun tegen het hoofd.

Persoonlijke kanttekening. Mijn haren rijzen nog altijd ten berge omdat ik dit album niet heb, noch cd noch op vinyl. Hoe is het mogelijk dat ik niet blindelings Metal Mike heb gevolgd en dit heb gekocht! En moet je het toppunt van al weten? Volgens mij heb ik deze al zien liggen in de Record Collector in Antwerpen en dan nog voor een schappelijke prijs en op vinyl. Hoe verstrooid kan een mens soms zijn? De volgende keer twijfel ik niet!

Al bijna 27 jaar oud dit album maar in heb het voorrecht om deze LP vandaag te ontdekken. Wat een power en energie! Wat een geweldige nummers!

Ook ik heb als trouw lezer van de Aardschok de lovende recensie gelezen indertijd. Waarom toen niet al opgepikt? Reikte het inkomen van mijn krantenwijk niet? Hadden andere releases proriteit of had mijn platenzaak hem gewoon niet. Geen idee, maar de schade wordt bij deze ingehaald.

Overigens heb ik later de opvolger Poison Seed wel gekocht.......

Tja, de cynicus noemt dit wellicht het beste album dat Queensryche nooit maakte maar die typering is wat mij betreft te kort door de bocht. Qua sound is dit toch net een tikkeltje agressiever en steviger. Het doet me overigens ook af en toe denken aan de oude Fates Waning en Crimson Glory. Ach, wat maakt het uit. Dit is gewoon een topplaat!