Lethal - Programmed (1990)

Steengoed album in de stijl van de oude queensryche. Heel erg goede zanger. Erg ondergewaardeerde band. Dit is teven ook de enige goede plaat. Topper!

Het is dat ik getipt werd door een mede-user anders was deze parel nog altijd buiten mijn blikveld blijven bestaan.

Ik had wel eens wat gelezen over Lethal, maar ik had altijd het idee dat het om een zoveelste US metalgezelschap ging. In die kringen zijn Queensrÿche invloeden sowieso niet van de lucht.

De naam Queensrÿche is gevallen. Mede dankzij de vocalen hoef je geen seconde aan die invloed te twijfelen. Lethal klinkt een beetje als Queensrÿche vlak na The Warning maar dan zonder de ommezwaaien die de band daarna maakte. Lethal brengt ook nog eens dezelfde klasse. Verpakt in eigen boeiende nummers.

Zaken als spelvreugde, toffe riffs, toffe solo's, geweldige vocalen en een enorme aanstekelijke drive, geven Programmed wel een hele verslavende werking.

Ik ben nog altijd op zoek naar deze vergeten parel.

Amerikaanse groep uit Hebron, Kentucky maakt na een demo The Arrival in 1987 hun studiodebuut in 1990 met deze Programmed die het vervolgens schopt tot Album van de Maand in de Aardschok (jaargang 5, nummer 12) met een dikke 9,50/10 van Metal Mike. Terecht of onterecht? Terecht mits een paar verduidelijkingen en een persoonlijke kanttekening.

Verduidelijking 1: het tijdskader. We schrijven 1990 en QR laat Empire op de wereld los, een gigantisch succes maar een mainstream opdoffer na het magistrale en stevige Operation: Mindcrime. QR blijft de concurrentie een stap voor maar een aantal fans blijft verweesd achter en zoekt alternatieven. Dit is een heel waardig alternatief want het zit knap in elkaar: muziek en zang in perfecte balans in een eighties setting maar met de productie van de prille jaren negentig, het wordt alsmaar professioneler. Een aantal nummers konden zo door het eens zo machtige Queensrÿche zijn gemaakt.

Verduidelijking 2: de muziek. De muziek is Progressieve Metal van een vijftal uitstekende muzikanten, Tom Mallicoat (zang), Jerry Hartman (drums), Glen Cook (bass), Dell Hull (gitaar) en Eric Cook (gitaar). Het zit bijzonder knap in elkaar en het ademt sfeer uit. Vanaf het begin knettert en spettert het mooie gitaarlijnen, vette (twin)gitaarsolo’s, tegendraadse ritmes en loepzuivere hoge zang in bondige knappe songs. Knaller tegen de kop op dit album is voor mij zonder twijfel het titelnummer.

De eerste drie songs knallen. Ongelooflijk moment vind ik die uithaal van de zanger vanaf 1:30 in het derde nummer Plan of Peace. Ik dacht dat wijlen Ronnie James Dio ferme longen had maar dit slaat alles. Another Day vind ik het tweede hoogtepunt op dit album: heel afwisselend hard en zacht met prachtige gitaarsolo’s en opnieuw geweldige emotionele zang. Vanaf The Arrival begint mij het hoofdkenmerk van dit album op te vallen en te bevallen: het doorgedreven doch niet jachtig ritme en drive van dit album. Immune heeft een kalm begin maar ontvouwt zich dra als mijn derde hoogtepunt: wat een drive opnieuw van die machtig klinkende gitaren. Pray For Me is een kort akoestisch nummer maar Killing Machine is opnieuw een keiharde dreun tegen het hoofd.

Persoonlijke kanttekening. Mijn haren rijzen nog altijd ten berge omdat ik dit album niet heb, noch cd noch op vinyl. Hoe is het mogelijk dat ik niet blindelings Metal Mike heb gevolgd en dit heb gekocht! En moet je het toppunt van al weten? Volgens mij heb ik deze al zien liggen in de Record Collector in Antwerpen en dan nog voor een schappelijke prijs en op vinyl. Hoe verstrooid kan een mens soms zijn? De volgende keer twijfel ik niet!

Mijn inzending voor Het Metal Album van de Week.

Zonet weer eens beluisterd. Een leuk album maar ik blijf toch altijd met een net-niet-gevoel achter. Dat wordt natuurlijk enigszins veroorzaakt door de onvermijdelijke vergelijking. Tom Mallicoat zingt behoorlijk, fenomenaal soms, maar het is geen Geoff Tate. Die had in dezelfde tijd al veel meer emotionele diepgang in zijn stem.

En verder, muzikaal zou ik Programmed tussen de EP en The Warning van Queensrÿche plaatsen. Maar dichter bij de EP want wat songmateriaal betreft en compositorisch in het geheel, vind ik dat Lethal met dit album ver beneden het peil van The Warning blijft steken. Er staan een viertal uitschieters op maar het merendeel van de nummers beklijft niet echt en men heeft veel minder variatie te bieden. Daar komt nog bij dat de opbouw van de muziek lang niet zo boeiend is.

Voor mij de redenen dat ik dit album nog niet heb teruggekocht.

Toch 7,5/10 want los van al deze vergelijkingen blijft het een sterk plaatje.

Wie er naar op zoek is, via Discogs is het nog wel te vinden, op lp en op cd.

Woaw wat een album. Een heel lekkere metal album en wat een stem dat hij heeft. Alle nummers zijn echt super goed. Er zit geen 1 nummer in die ik niet graag hoor. Echt een top album dit. Daarvoor geef ik een welverdiende 4.

Ja, dit is goed. De meest accurate Queensrÿche-imitatie die ik ooit heb gehoord. Het enige probleem met deze groep is dat het Queensrÿche imiteert, maar geen Queensrÿche is. Alsof je naar een stel nummers van QR aan het luisteren bent die The Warning nét niet gehaald hebben. Het ontbreekt enorm aan een eigen smoel bij Lethal, maar eerlijk is eerlijk; wat ze doen, dat doen ze dan ook prima en daarmee vind ik Programmed een heerlijk plaatje.

Als je een album op deze manier volspeelt, vraag je om een vergelijking.
Qua hardheid en sfeer probeert deze band in te haken op het kruispunt waar Queensryche zelf afhaakte. Dit grijpt terug naar de beginjaren van Queensryche en vind ik zeer geslaagd.
De nummers zijn minder memorabel en de zanger kan de echte Tate niet omver zingen.
Maar een 'terug in de tijd'-gevoel kwam bij mij echt wel naar boven en dat is zeker geen vervelend gevoel.
Gaat op mijn zoeklijst.

Heerlijk album is dit zeg. Het doet inderdaad denken aan Queensrÿche, maar hier en daar ook aan Fates Warning. Verder laat de band gewoon horen een uitstekende zanger te hebben en muzikaal dik in orde te zijn. Prachtige solo's ook. Ja top inzending!

Ik wil even melden dat ik de volgende langspeler 'Poison Seed' ook ben gaan waarderen. Totaal anders maar steengoed. Alleen niet te vergelijken met het meesterlijke Programmed.

http://www.blabbermouth.net...

Gitarist Eric Cook overleden

Ik moet mijn eerdere mening toch bijstellen. De neiging om met Queensrÿche te vergelijken ligt uiteraard voor de hand maar doet dit album eigenlijk tekort. In zijn genre is het toch echt wel een topper. Niet alleen speltechnisch dik in orde, maar vooral de sterke melodielijnen die in elk nummer zitten zijn bovengemiddeld.

Misschien voor mij toch wel het beste album uit de vorige ronde van Metal Album vd Week.

En vandaag gekocht.

Weer eens uit de oude kast getrokken. Nog immer dezelfde impact als toen ik de cd ruim 20 jaar geleden kocht. Topper in mijn collectie.

Een tijdje geleden was dit ook één van mijn inzendingen in het Metal Album van de Week en ik ben er nog altijd blij mee. Ik zet graag even drummer Jerry Hartman in de schijnwerpers want voor mij behoort hij tot de soort drummers die ik graag hoor. Technisch wanneer het kan, snel wanneer het kan maar niet in de weg lopen van de song en de melodielijnen. Iedere mep is raak, hij slaat geen slag teveel, te weinig ook niet trouwens. Samen met zijn collega’s hebben ze hier een werkje gemaakt dat bulkt van het precisiewerk. Zo hoor ik ze graag en deze blijft een ambitie om origineel in huis te halen. Een blik op Discogs leert alvast dat er van dit album geen versie met bonustracks bestaat. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn.

Sir, als je voor de cd gaat (heb ik nog bijgekocht, want had ik vroeger en wilde ik absoluut terug ), hou er dan misschien wel rekening mee dat het cd boekje niet meer is dan een dubbelgevouwen blaadje met daarin de teksten piepklein afgedrukt. De lp met bedrukte binnenhoes doet beter wat dat betreft en de speelduur is ook nog binnen de perken voor lp.

Zonet eens naast elkaar een paar nummers beluisterd. Het verschil in geluidskwaliteit is op mijn installatie wat je verwacht tussen lp en cd. Die eerste klinkt zachter en warmer, de tweede harder en helderder.

Op Discogs staat trouwens ook een 'RE, Ltd, Num' op cd. Wist niet dat deze heruitgegeven was.

Een band mag van mij op een andere band lijken (wie niet tegenwoordig?) en persoonlijk hanteer ik de maatstaf: hoe zijn de songs?

Die zijn in dit geval (en in deze stijl) dus fantastisch! Kocht em destijds nadat hij een 9,5 kreeg in de Aardschok

Al bijna 27 jaar oud dit album maar in heb het voorrecht om deze LP vandaag te ontdekken. Wat een power en energie! Wat een geweldige nummers!

Ook ik heb als trouw lezer van de Aardschok de lovende recensie gelezen indertijd. Waarom toen niet al opgepikt? Reikte het inkomen van mijn krantenwijk niet? Hadden andere releases proriteit of had mijn platenzaak hem gewoon niet. Geen idee, maar de schade wordt bij deze ingehaald.

Overigens heb ik later de opvolger Poison Seed wel gekocht.......

Tja, de cynicus noemt dit wellicht het beste album dat Queensryche nooit maakte maar die typering is wat mij betreft te kort door de bocht. Qua sound is dit toch net een tikkeltje agressiever en steviger. Het doet me overigens ook af en toe denken aan de oude Fates Waning en Crimson Glory. Ach, wat maakt het uit. Dit is gewoon een topplaat!

Mooie metalplaat die je op het eerste gehoor in de jaren 80 zou plaatsen. Maar Malicoat is geen Tate of Midnight en zijn vibrato kan wat vermoeiend overkomen (omdat bijna alles zowat voluit gaat). Het gitaarwerk heeft ook wat overeenkomsten met Iron Maiden, maar ja waarom al die vergelijkingen?
Leuke tracks vliegen voorbij en met een wat betere producer had er waarschijnlijk meer dynamiek in het spel en meer goed afgeronde songs op gestaan (Het einde van obscure the sky bijvoorbeeld). Wat ik bedoel te zeggen is dat er veel potentie in zit, zoveel zelfs dat ik wel een dikke 4 sterren kwijt kan aan één van de hoogst scorende Mume-Metal albums van 1990.

Een album waarvan gezegd werd dat het in het verlengde van The Warning van Queensryche ligt dus een aanrader voor de QR fans die Rage for Order teleurstellend vonden (wat ik me niet kan voorstellen maar dat terzijde). Het haalt het in mijn ogen niet bij The Warning maar zeker een grote aanrader voor fans van dit soort vroege progressive metal.

En dat is tevens het probleem natuurlijk als je zoiets pas in 1990 uitbrengt. En de album art zet je sowieso al op het verkeerde been. Geen wonder dat het velen (waaronder me, myself and I) ontgaan is destijds.

Absoluut niet onterecht, maar Fates Warnings 'Awaken...' mag in de vergelijking niet ontbreken (en nog wat niet meteen terug te halen connecties).
Zeker een goede plaat, maar die overeenkomsten - en verder net te weinig een eigen draai aan het geheel, in tegenstelling tot bv. een Crimson Glory of Sanctuary - maken dat ik niet verder kom dan een... ja, wat eigenlijk? Ik dacht eerst aan een acht, maar regelmatig klinkt het niet meer dan als een veredelde coverband.
Ik probeer 'm nog wel es een keer en houd het voor nu (in gedachten) op een nette zeven.

Ik zie dat ik het album 4,5 ster heb gegeven, ik denk dat ik in een nostalgische bui was. Ik ga hem ook weer eens luisteren, kijken wat ik er nu van vind.

Ik was destijds, ongetwijfeld ook vanwege die Aardschok-recensie, ook nogal onder de indruk van deze plaat. Maar inderdaad, de invloeden en vergelijkingen liggen dusdanig voor het opscheppen dat het om een cover- danwel tribute-band zou kunnen gaan. Als je dat in je achterhoofd houdt tijdens het beluisteren, pakt ook mijn waardering net wat lager uit. Het hierboven ook al genoemde Crimson Glory had al veel meer een eigen gezicht.

Aan de andere kant: het (eigen) songmateriaal is dusdanig goed dat een vergelijking met Queensrÿche of Fates Warning niet per se in het nadeel van deze band hoeft uit te vallen, en dat zegt ook wat. Maar waar beide andere bands zich hebben doorontwikkeld (in het geval van Queensrÿche overigens niet altijd met fantastische resultaten) is deze band blijven steken in epigonisme. Sowieso vreemd (en jammer) dat het bij dit ene hoogtepunt is gebleven.

Wel jammer van de nogal matige hoes trouwens. Die kan je echt op het verkeerde been zetten...

Hoewel in een andere stijl en kwalitatief minder hebben ze echt nog een tweede album gemaakt: Lethal - Poison Seed (1996) - MusicMeter.nl

Ik kan me niet echt vinden in de kritieken. De stijl is vergelijkbaar maar Programmed lijkt op geen enkel album van Queensrÿche of Fates Warning. Prog is op Programmed amper te vinden. Uiteindelijk telt het songmateriaal en dat is sterk op zich.

Kronos - zoals wel vaker, wil jij je mening later nogal wel eens bijstellen. Lees jouw bericht van 22 april 2012, 15:12 uur alhier er nog eens op na. Niet erg verder, maar opvallend.

Het songmateriaal wil ik idd wat meer tijd geven, vooral daarom ook nog geen cijfer.

Zagato - bedankt voor de tip (maar had 'm al in de smiezen hoor)!
gaucho - ik vind de hoes eigenlijk wel leuk, zoals zovele uit die tijd - guilty pleasures? Nee, ik geniet er gewoon van. Hier nog zo'n juweeltje.

Gelukkig heb ik geen vastgeroeste meningen. Ik ben wel redelijk standvastig en schreef toen al: 'los van al deze vergelijkingen blijft het een sterk plaatje'. Op 20 oktober 2012 stelde ik mijn mening wat betreft de vergelijking dan ook bij. Programmed zou een vervolg geweest kunnen zijn op de EP van Queensrÿche, maar die band ging met The Warning een andere richting uit dus vergelijk ik hun albums liever niet.

O jee(?). Ten overvloede: ik bedoelde het niet aanvallend.

Zoals gezegd: ik ga het zeker nog weer es proberen, want slecht is het natuurlijk allerminst.
Voor nu zou ik een nette zeven invullen.