Linkin Park - Minutes to Midnight (2007)

Nu helemaal geluisterd en hij was eigenlijk heel goed. Heel anders dan de eerste 2 albums, maar toch. Een derde album hetzelfde wordt ook saai. Het is iets commercieler, maar toch staan er nog paar harde nummers op zoals Given Up (17 seconden scream, Chester!!!! ) en No More Sorrow en paar echt catchy nummers die in je hoofd blijven hangen, zoals What I´ve Done, Bleed it Out. En paar ballads zoals Shadow of the Day. Ik was 6 toen het debuutalbum uit kwam, dat vond ik helemaal geweldig en het tweede album ook. Dit album was iets te anders voor mij toen. Nu kan ik het niet begrijpen dat ik dit niet goed vond. Ik ben fan van de oude Linkin Park en de nieuwe Linkin Park!!

Haha, ik heb nog nooit zoon gevarieerde stemtabel gezien

Heerlijk album overigens, de variatie is het sterkste punt van deze plaat.

Die harde LP tracks zoals Given up en No more sorrow geven de kick die een rock plaat nodig heeft. Ook hun oude sound blijft gehandhaafd met het geweldige bleed it out.

Maar met Ballads als Leave out en Shadow laat LP horen dat ze ook een rustigere kant hebben. Mike kan zijn ding doen met Hands Held High, wat toch een van mijn favoriete nummers is. En ook een experimenteel nummer als In between is een groeier die steeds mooier word naarmate je hem meer luistert.

De resterende nummers laten horen dat Linkin Park ook geweldige alt-rock artiesten zijn. Het heerlijke up-tempo nummer In pieces zing je al na een paar keer luisteren vloeiend mee. Valentine's day begint als mooie ballad om vervolgens prachtig af te sluiten met een knallende climax.

En net als je denkt dat LP alles op deze plaat heeft gedaan en je niet meer kan verrassen, leveren ze hun beste nummer als afsluiter. Eigenlijk hoef ik geen woorden vuil te maken aan The little things maar die opbouw!, die lyrics!!, die samenzang op het eind!!! en die solo!!!!!

Mijn grootste minpunt aan dit album is voornamelijk de stem van Chester. Hij houdt zich zeker staande met de rustigere nummers maar je hoort duidelijk dat deze stem is gemaakt voor tracks als Given up.

De variatie is voor mij het grootste pluspunt omdat ik houd van alle stijlen die LP hier laat horen. Dit heeft echter als gevolg dat dit album nogal onsamenhangend overkomt.

De lyrics zijn prachtig en veel beter uitgedacht en ze proberen veel verschillende stijlen. Linkin Park wil doorgroeien en dat merk je aan alles op dit album. Dit is voor mij een van de weinige bands die mij niet heeft teleurgesteld met hun nieuwe weg en dat voor een nu-metal band. I'm impressed.

Laat ik het album eens nummer per nummer beoordelen:

1. Wake
Korte instrumentale intro, klinkt nogal shoegaze-achtig. Geen slecht begin. 3,5*

2. Given Up
Eén van de stevigste nummers op dit album. Heeft een sterk refrein. Opvallend: in de bridge een scream van 17 seconden van Chester. 4*

3. Leave Out All the Rest
Traag, redelijk rustig nummer, maar best wel beklijvend. Mooie, zelfkritische tekst ook, over iemand die fouten heeft gemaakt maar na zijn dood als een goed persoon herinnerd wil worden. Eén van mijn favorieten. 4,5*

4. Bleed It Out
Samen met 'Given Up' het nummer dat het best aansluit bij de vorige twee albums. Rap van Mike Shinoda en in het refrein en de bridge mag Chester Bennington zich uitleven. Goed nummer, maar toch iets minder als de toppers op 'Hybrid Theory' en 'Meteora'. 4*

5. Shadow of the Day
Vroeger absoluut één mijn favoriete songs. Ondertussen heb ik betere muziek leren kennen, maar ik vind 'Shadow Of The Day' nog steeds heel goed. Blijkbaar laat dit nummer velen koud, maar ik word steeds weer geraakt door deze song. Vooral het refrein is erg mooi. Ook als de gitaren erbij komen na het tweede refrein blijft het boeien. Een erg sterke ballad. 4,5*

6. What I've Done
Doet wat aan U2 denken, gewoon een heel goed rocknummer. 4,5*

7. Hands Held High
Song die het vooral moet hebben van z'n tekst. Ik ben geen fan van rappen en het 'Amen'-koortje is niet zo geslaagd dus muzikaal gezien vind ik het geen topsong. Maar de sterke tekst (over de oorlog in Irak) houdt het nummer recht. 3,5*

8. No More Sorrow
Stevig nummer waar Chester nog eens mag schreeuwen. Ik hou wel van de drums hier. Heel goed nummer. 4*

9. Valentine's Day
Een nummer dat weinigen kan boeien maar mij bevalt het wel. In het begin kabbelt het gewoon rustig voort, maar klinkt het zeker niet slecht. Aan het eind barst het nummer dan echt los. Ik snap niet dat velen dit nummer zo slecht vinden. 4*

10. In Between
Vrij minimalistische song, op zich niets mis mee al ben ik persoonlijk geen fan van minimalistische nummers. Slecht is het niet, maar 'In Between' is gewoon wat te saai om echt te kunnen bekoren. 3*

11. In Pieces
Geen geweldig nummer en weinig origineel, maar wel gewoon goed. 3,5*

12. The Little Things Give You Away
Het langste nummer op dit album en tevens het langste nummer dat Linkin Park ooit schreef denk ik. Het nummer heeft iets episch, al doe ik het daarmee misschien te veel eer aan. Maar dit is toch wel een erg sterk nummer hoor. Na een rustige opbouw volgt een geweldige gitaarsolo gevolgd door “Ooh's” van Chester. Ook Mike Shinoda en de bassist komen meezingen wat een mooie samenzang geeft, waarbij ze alledrie een andere zin zingen. Knap gedaan. 4,5*


Conclusie: Linkin Park sloeg met deze derde plaat een andere richting in en dat deden ze goed. 'Minutes to Midnight' is een heel regelmatig album geworden, zonder hele zwakke nummers en zonder echte uitschieters. De agressiviteit die hen kenmerkte op hun twee vorige albums is hier minder aanwezig, wat jammer is, want daar moet een groep van Linkin Park het toch wel voor een groot deel van hebben. Tekstueel zijn ze er wel op vooruit gegaan. De teksten zijn minder puberaal en gaan over thema's als de oorlog in Irak en de orkaan Katrina (meerbepaald de laksheid van de Amerikaanse regering bij de hulpverlening aan de slachtoffers van de ramp). Geslaagd album dus, Linkin Park is duidelijk volwassener geworden. Het is alleen spijtig dat ze daarmee hun agressie kwijtgespeeld zijn.

Prima cd, die meer variatie biedt dan Hybrid Theory en Meteora. Naast de gebruikelijke (hard)rock staan er ook enkele zeer mooie nummers op dit album.
Zo zijn Hands Held High, Leave Out all the Rest en Shadow of the Day schitterende nummers met mooie teksten. Ik zal overigens niet de eerste zijn die de parallel trekt tussen Shadow of the Day en Bono´s With or Without You.
Ook de hardere nummers als What I´ve Done en No More Sorrow zijn aardig, Given Up is daarentegen too much. Ik hoor liever de mooie kant van Chester´s stem.
Tot slot kent deze plaat een mooie afsluiter van 6 minuten, en geef ik dit album 3,5*

Indertijd vond ik dit album een flinke stap achteruit t.o.v. de eerste platen. Meer dan een decennium later, een beetje ouder en wijzer, moet ik terugkomen op die mening. Dit is een meer veelzijdige, volwassen plaat dan het formulewerk van de eerste 2 albums (dat overigens ook zeker niet mis was, maar wel voorspelbaar eer je het einde van die respectievelijke albums naderde). Lang niet alles pakt even sterk uit, maar zeker op de eerste helft staan genoeg nummers die zich kunnen scharen onder het beste wat deze groep te bieden heeft.

Daarnaast heb ik recent mijn nieuw favoriet Linkin Park-nummer leren kennen: The Little Things Give You Away. Omdat deze aan het einde van de plaat staat, had ik het nog nooit op waarde leren schatten. Blijkt dat dit een hartverscheurende song is over orkaan Katrina en de slachtoffers die in de steek werden gelaten door hun president terwijl hun huizen en geliefden verzwolgen werden door het water. De ijzingwekkende tekst, prachtig ingezongen door Chester, doet telkens opnieuw de rillingen langs mijn rug lopen:

Water grey
Through the windows, up the stairs
Chilling rain
Like an ocean, everywhere

[...]

Hope decays
Generations disappear
Washed away
As a nation simply stares

Don't want to reach for me, do you?
I mean nothing to you
The little things give you away
And now there will be no mistaking
The levees are breaking

All you've ever wanted
Was someone to truly look up to you
And six feet underwater, I do

All you've ever wanted
Was someone to truly look up to you
And six feet underground
Now I, now I do

Ook muzikaal is dit wat mij betreft veruit het meest interessante wat ze ooit gemaakt hebben: de tweede helft van het nummer wordt ingezet door een strak gespeelde drumbeat, waarover een simpele maar effectieve huilende gitaar ten tonele verschijnt, vooraleer Chester een intense klaagzang uit zijn tenen perst en een majestueus contrapunt van een half dozijn vocale melodieën als slotstuk mag dienen. Hulde!