Eminem - Kamikaze (2018)

Eindelijk wat tijd om een berichtje bij dit album te plaatsen. Vrijdag 31 augustus 2018 opende ik Facebook en Instagram 's morgensvroeg en zag dat Eminem zonder enige reclame vooraf een nieuw album had gedropt. Toen enkel nog op Spotify te beluisteren. Aangezien ik nogal ouderwets ben op het vlak van muziek luisteren en nog alles op cd aanschaf heb ik dan speciaal voor dit album Spotify geïnstalleerd. Eminem had het album uitgebracht net voor ik vertrok op reis naar New York. Mijn eerste indruk was dat Eminem terug was (hij kreeg heel veel kritiek op Revival, dat ik op zich nog steeds zeker geen verkeerd album vind). Dit klinkt harder en beter als Revival dat wel. Ik moest wel even wennen aan de producties van de nummers (dat gevoel heb ik wel bij elke nieuwe release van Em sinds Recovery).
Het afsluitnummer Venom was meteen mijn favoriet. Wat een knaller. Inmiddels is er ook een videoclip voor gemaakt voor de gelijknamige film met Tom Hardy over het Marvel karakter waarnaar ik ook wel uitkijk.
Tracks zoals The Ringer, Not Alike en Lucky You knallen.
Tijdens mijn vakantie wanneer er tijd was beluisterde ik het album op Spotify. Ook de 'beef' met Machine Gun Kelly heb ik tijdens de vakantie deels kunnen volgen. Killshot klinkt ook goed.
Nu inmiddels heb ik gelukkig het album op cd en knalt dit zoals vanouds door mijn stereo-installatie.

Aanvankelijk was een album als dit met een getergde Eminem over wat meer modernere beats wel waar ik hoopte, maar na een aantal maal luisteren blijven er toch maar een aantal nummers die echt blijven hangen. Eminem trekt de kritiek op zijn voorgaande album en de ontwikkelingen in de huidige hip-hopindustrie niet al te best blijkbaar en besloot even weer lekker ouderwets furieus los te gaan. Dit pakt het best uit op het eerste nummer. Een heel album op deze tour is me dan weer iets teveel van het goeie. Eminem teert wat te veel op zijn legacy en zijn technische vaardigheden als rapper. Zo'n track als Not Alike is best een hard nummer, maar die vers van Eminem gaat echt veel te lang door en dan verslapt mijn aandacht toch en dat gebeurt vaker op dit album. Verder staan de beste nummers aan het begin en The Fall vind ik ook prima. De rest is niet allemaal echt slecht, maar ook het beklijft ook niet.

Vorige week Venom gehoord toen ik in de bios zat en dat gaf me een behoorlijke lading kippenvel toen, best wel een hard nummer. Daardoor dus nu ook maar deze plaat op mn telefoon gezet, ben benieuwd.

Klopt. En een hoog gemiddelde terwijl dat op andere media duidelijk anders is! Dit kan je nauwelijks serieus meer nemen!

Eminem is als vanouds op dreef. Hij spit bij vlagen als een uzi zijn woorden in de mic.

De kritiek die Eminem heeft gekregen over het misbaksel wat hij hiervoor heeft afgeleverd, doet het vuur weer ontwaken in Eminem. Het punt is alleen dat hij die woede slechts af en toe goed weet in te zetten. Dat is voor een groot deel te wijden aan de soms saaie beats waar hij zijn lines overheen rapt in combinatie met wat niet-geslaagde experimentjes. Zo probeert hij, zoals Kendrick Lamar dat wel goed kan, om rap af te wisselen met zang in Normal - dit mislukt voorkomen. Zelfs de autotune kan Eminem niet overeind helpen.

Gelukkig is de lengte van het album kort genoeg om de aandacht erbij te houden. Nummers als Stepping Stone en Kamikaze zorgen op het juist moment voor de broodnodige opveermomentjes. Prijsnummer is Fall, waarbij Eminem als de ouderwetse Slim Shady, scherp en welbespraakt, gehakt maakt van alle - in zijn ogen - onterechte kritieken. Jammer alleen van het slappe refrein.

3,0*

Em is boos dat zijn vorige album door de critici niet zo positief werd ontvangen en laat dat horen. Hij heeft zich zelfs zo uit de tent laten lokken dat hij Slim Shady terug heeft gehaald. De productie is extreem kaal en datbevalt ontzettend goed. Verder verbreekt Em het wereldrecord "woorden spugen in een seconde".
De agressie is heerlijk, maar er is ookaandacht voor zijn oude vrienden waar hij op Stepping Stone een soort van excuus voor heeft (als dat al nodig was).
Al met al is de man in topvorm en blijkt maar weer dat een beetje woede soms nodig is voor creatieve hoogtepunten.

Ik vind deze écht goed.

Mag gerust bij de eerste 3 grote albums staan wat mij betreft. Ik heb vroeger SSLP, MMLP en TES zo vaak gedraaid dat ik ze helemaal van buiten ken - nog altijd zo blijkt. Daarna ben ik zo wat afgehaakt.

Ik had er daarom niet veel van verwacht, maar met Kamikaze voelde ik mij opnieuw even 15.

Hoogtepunten voor mij zijn Stepping Stone, The Ringer, Not Alike en Venom.

Het had wel niet langer moeten zijn vind ik, het is goed zo. Misschien hadden Nice Guy en Bad Guy zelfs niet gemoeten.

Het is een groeier voor mij, na een paar keer luisteren vind ik het nog beter.

Dit is in elk geval de Eminem die ik het liefste hoor. Misschien is er iets minder zelfspot dan vroeger? Maar om eerlijk te zijn luisterden wij vroeger vooral omdat het zo boos was. Als tieners waren wij ook boos, ik toch. Eminem is blijkbaar nog altijd boos.

Ik vraag mij wel af wat de mensen die hier niks aan vinden eigenlijk juist verwachten? Gewoon dat het moest stoppen na The Eminem Show? Het onderwerp is inderdaad nogal specifiek, maar ik wil nu ook niet noodzakelijk dat Slim Shady ineens het onrecht in de wereld begint aan te klagen of geschiedenisles gaat geven. Als ik het goed begrijp is Eminem zelf ook nog altijd aan het zoeken wat er exact wordt verwacht.

Ik heb geen idee hoe iemand naar Eminem kijkt die de achtergrond niet heeft van als puber SSLP en MMLP grijs te draaien. Ik weet natuurlijk ook niet waar de jeugd vandaag wél naar luistert, waarschijnlijk rommel. Zoals wij vroeger.

'The Ringer' is een van Eminem's beste tracks sinds tijden. Een goede stembeheersing met een sterke flow wat voor een langere tijd kwijt was. Daarnaast natuurlijk ook nog Ijzersterke (dubbelzinnige) teksten. Heerlijk. Het laatste gedeelte (overgang) van de track had alleen niet gehoeven.

He's back!

Vanaf The Marshall Mathers LP 2 ging het enkel nog maar bergafwaarts met de kwaliteit van Eminem's muziek, met Revival in 2017 als absolute dieptepunt.

Na de voorgaande LP zat ik persoonlijk niet meer te wachten op nieuwe muziek van Em, dit terwijl hij jarenlang mijn favoriete rapper was. Ben ik blij dat hij al meteen het jaar erop met zijn volgende album kwam!

Slim Shady is helemaal terug van weggeweest. Hij rapt weer zoals de grootmeester dat we allemaal al wel wisten dat hij is en weer lekker controversieel zoals in zijn gloriedagen (wel in mindere maten uiteraard).
Hij richt hier vooral zijn pijlen op de naysayers, critici en de (al dan niet gegronde) kritieken dat hij moeten slikken heeft over Revival.

Er zijn weinigen die Em's flow kunnen evenaren zoals hij doet op The Ringer, Greatest, Lucky You (Joyner gaat ook heerlijk trouwens), Fall en Venom.
Not Alike is echter de grote uitschieter van het project. Royce zet zijn geweldige 2018 gewoon voort... maar Em zelf scheurt die track helemaal aan flarden. Met name vanaf de beatswitch en dus vanaf het moment dat hij naar de keel van Machine Gun Kelly gaat... telkens weer volop genieten van de verschillende goddelijke flows op dat nummer.

Stepping Stone is dan weer een goed introspectief nummer waar we eindelijk stand van zaken krijgen rondom zijn groep D12.

De andere nummers zijn ook tof, maar zijn kleurlozer dan de bovengenoemde liederen.
Hulde aan de terugkeer van de Paul Rosenberg-skits trouwens! ?

Em laat nogmaals zien de beste muziek te maken wanneer hij kwaad is en in het nauw gedreven wordt.
Des al niet te min houd ik mijn hart wel vast voor een volgend project... hij heeft voor Kamikaze te veel steken laten vallen.

4*

Toch wel een dikke tegenvaller. Eminem zijn tijd is denk ik gewoon voorbij. Van alle tracks vond ik alleen Lucky you écht nice.

Nu ik zo de hele discografie van Eminem aan het aflopen ben moet ik toch een album over slaan. Maar goed, ik heb nooit zin gehad om Revival een serieuze kans te geven en ik geloof ook niet dat dat ooit gaat komen.

Over dit album kan ik dan wel weer een mening hebben. Ik weet nog dat Eminem hem uit het niets dropte. Wel een leuke verrassing op zich. In het begin was ik ook best enthousiast. Eminem op oorlogspad op wat meer moderne producties. Nu twee jaar later moet ik toch constateren dat de houdbaarheid niet al te lang is.

The Ringer klinkt wel als een lekkere binnenkomer, maar gaat te lang door. Een euvel waar Eminem de laatste jaren wat last van lijkt te hebben: lang achter elkaar rappen. Ook ultrasnel rappen is nog weleens een ding. De hoogtepunten zijn gewoon zeer spaarzaam. Fall is wel een lekkere track en die featuring van Royce is wel dope want Royce. En voor de rest, ach ja...