Eminem - Kamikaze (2018)

Dit is toch wel stukken beter dan Revival. Eminem rapt veel gevarieerder. De beats vind ik ook veel beter dan op Revival. En géén Ed Sheeran is natuurlijk ook een groot pluspunt.

Ik las dat sommigen hier zelfspot missen, maar tussen de regels door hoor ik die wel. Ook meen ik te horen dat hij ondanks dat hij furieus is op de critici, nu ook wel door heeft dat zijn vorige album best wel kut was.

Inderdaad wat iemand hier noemt, zijn de ‘showcase’ raps soms iets te ver doorgevoerd. Maar de humor is terug. Vond je Eminem vroeger wel ok maar kan hij je nu met dit album niet meer boeien, misschien ligt dat dan niet alleen aan Eminems leeftijd, maar ook een beetje aan die van jezelf..

Vraag me wel af waar Dr Dre is die in het verleden toch ook vaker meerapte/produceerde op Ems platen. Al met al toch een fijne verrassing.

Revival didn't go viral

Sinds 'The Eminem Show' heeft Eminem altijd al een beetje geschommeld in kwaliteit, maar overall bleef hij vaak scherp, interessant en relevant. 'Revival' was een album dat alle drie die factoren miste waardoor het vaak een erg vervelende zit werd. Echt wat interessants had hij op dat album niet te vertellen en de echte emotie en connectie met de tracks bleef uit.

Deze kritiek heeft Eminem eindelijk weer op stoom gebracht. Dat 'Kamikaze' grotendeels een response album is geworden maakt niet veel uit. Eminem is wakker geschud en dat laat hij merken ook. Bij de plotse release van dit album en na het zien van de albumcover huiverde ik, door de nare nasmaak van 'Revival' nog vers in de mond. Die werd gelijk weggespoeld door de eerste drie tracks. De beats zijn modern maar op de juiste manier. Ze klikken met Eminem en ze overschaduwen hem niet. Em gaat vervolgens helemaal los. Deze flow heb ik gemist en ook qua lyrics weet ie eindelijk weer scherp uit de hoek te komen.

Het is dan ook zonde dat het album daarna toch wel wat gas terugneemt. De songs worden net iets minder interessant of kennen meer zichtbare flaws, zoals een pijnlijk ingemixt refrein bij 'Stepping Stone'. Qua raps struikelt ie hier en daar maar zijn honger blijft voelbaar, itt het vooral vrij stuurloze en ongeinteresseerde 'Revival'. 'Not Alike' en 'Fall' zijn nog prima songs.

Eigenlijk had het album na 'Fall' moeten eindigen. De twee tracks met Jessie Reyez kennen weliswaar een aardig concept, de uitwerking flowt niet lekker, zeker niet in ligging met de rest van het album. 'Venom' kent die flink aangezette productie die 'Revival' ook kent, maar zit gelukkig nog net op het randje, en zie ik door de vingers daar het een filmsoundtrack-song is. Toch eindigt het album uiteindelijk niet zo sterk als dat het geopend werd. Eminem bereikt nergens zijn 'Revival' dieptepunt, maar de aandacht begint iets te verslappen vanaf 'Normal', en 'Not Alike' en 'Fall', de twee sterkere tracks van de tweede helft, missen net de finesse van de eerste 3 tracks om het geheel strak te blijven houden.

Fijne terugkomst zo na 'Revival', maar niet sterk genoeg over de hele linie. Het grootste pluspunt van dit album is echter Eminem en dat is te prijzen. De man mag dan wel 46 worden volgende maand, dit album heeft laten zien dat de man nog lang niet uitgeblust is. Het duurt soms alleen even om hem op gang te brengen.

3* (standout tracks: "The Ringer", "Greatest", "Lucky You")

Uitstekend album met Eminem in topvorm. Zo fel en overtuigend heb ik hem in geen jaren meer gehoord. Vooral de passages waarin hij een waar spervuur van lyrics op de luisteraar loslaat zijn indrukwekkend. Tegen het einde stuiten we wel op een paar mindere tracks, maar een positief gevoel overheerst absoluut. Beste album sinds The Eminem Show uit 2002? Zou zo maar kunnen!

Dank u Arrie, dat is ongeveel hoe ik over Kamikaze voel. Hij komt wel heel hongerig en gedreven over, maar plezier? Nee, dat zit er niet in. De productie eist verder ook niet enorm de aandacht op (inderdaad waarschijnlijk met opzet), en dit leidt voor mij tot een album dat een soort statement is, wat ik een keer tot me neem om erachter te komen hoe Eminem tegenwoordig in de wereld staat, maar vervolgens nooit meer ga opzetten. Lijkt me toch niet helemaal de bedoeling...

...of misschien kan het hem zelf ook gewoon niet meer schelen, maar dat is dan ook prima.

Eminem is als vanouds op dreef. Hij spit bij vlagen als een uzi zijn woorden in de mic.

De kritiek die Eminem heeft gekregen over het misbaksel wat hij hiervoor heeft afgeleverd, doet het vuur weer ontwaken in Eminem. Het punt is alleen dat hij die woede slechts af en toe goed weet in te zetten. Dat is voor een groot deel te wijden aan de soms saaie beats waar hij zijn lines overheen rapt in combinatie met wat niet-geslaagde experimentjes. Zo probeert hij, zoals Kendrick Lamar dat wel goed kan, om rap af te wisselen met zang in Normal - dit mislukt voorkomen. Zelfs de autotune kan Eminem niet overeind helpen.

Gelukkig is de lengte van het album kort genoeg om de aandacht erbij te houden. Nummers als Stepping Stone en Kamikaze zorgen op het juist moment voor de broodnodige opveermomentjes. Prijsnummer is Fall, waarbij Eminem als de ouderwetse Slim Shady, scherp en welbespraakt, gehakt maakt van alle - in zijn ogen - onterechte kritieken. Jammer alleen van het slappe refrein.

3,0*

He's back!

Vanaf The Marshall Mathers LP 2 ging het enkel nog maar bergafwaarts met de kwaliteit van Eminem's muziek, met Revival in 2017 als absolute dieptepunt.

Na de voorgaande LP zat ik persoonlijk niet meer te wachten op nieuwe muziek van Em, dit terwijl hij jarenlang mijn favoriete rapper was. Ben ik blij dat hij al meteen het jaar erop met zijn volgende album kwam!

Slim Shady is helemaal terug van weggeweest. Hij rapt weer zoals de grootmeester dat we allemaal al wel wisten dat hij is en weer lekker controversieel zoals in zijn gloriedagen (wel in mindere maten uiteraard).
Hij richt hier vooral zijn pijlen op de naysayers, critici en de (al dan niet gegronde) kritieken dat hij moeten slikken heeft over Revival.

Er zijn weinigen die Em's flow kunnen evenaren zoals hij doet op The Ringer, Greatest, Lucky You (Joyner gaat ook heerlijk trouwens), Fall en Venom.
Not Alike is echter de grote uitschieter van het project. Royce zet zijn geweldige 2018 gewoon voort... maar Em zelf scheurt die track helemaal aan flarden. Met name vanaf de beatswitch en dus vanaf het moment dat hij naar de keel van Machine Gun Kelly gaat... telkens weer volop genieten van de verschillende goddelijke flows op dat nummer.

Stepping Stone is dan weer een goed introspectief nummer waar we eindelijk stand van zaken krijgen rondom zijn groep D12.

De andere nummers zijn ook tof, maar zijn kleurlozer dan de bovengenoemde liederen.
Hulde aan de terugkeer van de Paul Rosenberg-skits trouwens! ?

Em laat nogmaals zien de beste muziek te maken wanneer hij kwaad is en in het nauw gedreven wordt.
Des al niet te min houd ik mijn hart wel vast voor een volgend project... hij heeft voor Kamikaze te veel steken laten vallen.

4*