Ric Ocasek - Beatitude (1982)

Fijn dat ook dit soort albums de re-isseu aanpak krijgen. Zijn solowerk is vele malen onbekender in vergelijk met de platen van The Cars. Maar gelukkig na jaren weer herperst in een goede heldere geluidskwaliteit.

Qua sound wel iets gedateerderd (want veel electronischer) maar het vakmanschap en de goede songstructuren vergoeden dat allemaal. Geinig is een jonge Stephen Hague op toetsen te horen is.

De 2020 uitgave heeft dezelfde lelijke hoes maar dat is slechts bijzaak. De hoofdzaak heeft vier extra nummers in de vorm remixes welke verschenen op de 7" en/of 12" van de single Jimmy Jimmy (de zogenaamde single version, a new extended version) welke verscheen in 1983 en een extended version van Connect up to Me (ook 1983, de beste bonustrack naar mijn mening) en een extended remix van Prove welke in 1982 op single verscheen.

zijn latere solowerk vind ik beter

Als dat zo is zou dat voor mij goed nieuws betekenen

Vooral de opvolger This Side of Paradise is top en vergelijkbaar met het betere CARS werk

Ik heb een enorm zwak voor de liedjes van Ocasek, of ze nu op zijn soloplaten staan of op de (latere) platen van de Cars: eenvoudige akkoordenstructuren (vaak met vier identieke regels) waar hij toch een aardige melodie bij weet te vinden, pakkende refreintjes, en dan arrangementen die zó vol zitten met mooie gitaarlijntjes en slimme orgeltjes (of een xylofoon na het tweede refrein van I just can't wait !) dat ze voor mij onweerstaanbaar worden, en dan daarbovenop nog die stem die ik nog steeds niet helemaal kan plaatsen – misschien zou ik hem wel "quasi-cool" kunnen noemen, maar tegelijkertijd straalt zijn zang ook ècht iets ongenaakbaars uit: "het maakt niet uit wat je van me vindt, ik doe gewoon m'n ding, en of ik nou 400 exemplaren van mijn plaat verkoop of 4 miljoen zoals van Heartbeat City, ik doe gewoon toch lekker wat ik zelf leuk vind."
        A quick one is wat dat betreft een perfect liedje: het begint met een couplet met steeds twee noten onder de melodie, maar achter "So won't you hold on" zit opeens een triest gitaarlijntje, en als de muziek daarna weer bij de titelregel aankomt valt het ritme even stil, en als ik goed ga luisteren blijk ik veel meer instrumenten te horen dan ik op het eerste gezicht zou zeggen, en al die geluidjes zijn zó precies goed dat ik bij alle afwisseling toch een onderstroom van melancholie hoor waardoor ik direct voor de bijl ga, zoals wel vaker bij deze man en/of zijn band. Wie dit leest zal nu misschien tegenwerpen dat hij al die nuances nooit in dit nummer of op dit album heeft gehoord – so be it, ik heb er wel vaker last van, noem het maar mijn privé-afwijking. Een vriend merkte ooit op dat hij mijn voorliefde voor de Cars wel kon begrijpen omdat ik ook een vergelijkbare fascinatie met de eerste twee platen van New Musik heb, en inderdaad hoor ik in de muziek van die band ook allemaal onderstromen waar veel andere luisteraars misschien eerder een dwangbuis voor zouden laten aanrukken.
        Kortom, Beatitude is een klassieke verslavende plaat wat mij betreft, hoewel ik moet zeggen dat de drie nummers ná A quick one toch wel een pak minder zijn, alsof daar de betovering uitgewerkt is – of de sluwe trucjes misschien wel gewoon opgebruikt zijn, hoewel het laatste nummer dan opeens weer sterk is, en bovendien veel ruiger en met een mooie sociaal-bewuste tekst. Zo eindigt dit album uiteindelijk dus toch behoorlijk in de plus.
        Overigens is bovenstaande tracklisting naar ik aanneem die van de re-issue-CD, want op mijn oorspronkelijke vinyl-elpee duurde Connect up to me slechts ongeveer 4½ minuut. Prima als ze extended versions aan een re-release toevoegen (hoezeer ik er ook een hekel aan heb), maar heel vervelend wanneer die 12"-mixen in de plaats van reguliere albumversies komen.