The Cult - The Cult (1994)

Deze cd gisteren cadeau gekregen. Wat een fijn plaatje zeg. Ik heb nog nooit wat gehoord van The Cult en dit is dus de eerste kennismaking. Een echte aanrader dit!

The Cult heeft meerdere prachtplaten afgeleverd, enkele aan
bevelingen: Love,Electric,Sonic Temple en de geweldige verzamelaars Pure Cult en High Octane, Binnenkort komt een van deze cd's in mijn nog te maken persoonlijke top 10 !


met vriendelijke groet the viking

Zeker niet het beste werk van The Cult. Love en Sonic Temple zijn de Cult cd's waar je achteraan moet gaan.

Edit: plus Dreamtime natuurlijk

Wat mij betreft Love en Dreamtime. Dit album is goede derde.

Na het shit album Ceremony dacht ik dat het gebeurd was met de heren, maar toen kwamen ze met deze zeer ondergewaardeerde CD op de proppen.

Tekstueel en muzikaal uitgebalanceerd. Vooral de zang staat mooi op de voorgrond.

Het is een heel aardige CD. De sound is modern en veel beter dan Ceremony, de songs zijn aardig, maar geen echte toppers.

Prima naar te luisteren, maar The Cult's hoogtij dagen zijn voorbij.

Mijn favoriet: Star.

Dit is toch wel een ondergewaardeerd album. Samen met dreamtime, Love en Electric is dit het beste van de heren van De Sekte. Met dit album vond The Cult weer (heel even) de weg terug omhoog. 'Gone' is een echte Cult-topper, lekker ruw en rauw. 'Saints are down' is ook geweldig.

Zeker een goede plaat waar de teksten verder gaan dan ooit, Ian zingt over kindermisbuik, overleden vrienden en dit ondergedoopt in melancholie, passie en een goed geluid. Gedurfd en voorbode voor een reeks goede concerten.

Prachtige plaat, heerlijke nummers.
Gelukkig niet voortgeboorduurd op de Ceremony sound, want dat was een redelijk slap aftreksel van Sonic Temple.
Rockers, ballads, funky, goed eigen geluid hebben ze hier.
Vond de concerten in deze tijd ook geweldig, sterk optreden in Utrecht in de Jaarbeurshal/van Oranje hal of zoiets. Met Craig Adams op bas, vroeger van oa The Mission.
Die in 86 nog in het voorprogramma van The Cult stonden in Vredenburg. Daar ging ik heen met oorontsteking...

2 concerten in Central Studios. Inderdaad top!

met mother tongue als voorprogramma, dat was genieten!!!

Mooie plaat is dit trouwens nog steeds zeg

Ik kan niks met dit album. Slechtste album van The Cult ooit vind ik! Tsjonge, wat was ik teleurgesteld destijds toen ik op MTV's Headbanger's ball de eerste clip van dit album zag...weg was alles wat ik gaaf vond aan The Cult. Ceremony was minder vergeleken met Sonic temple maar nog altijd tig keer beter dan dit. Maar toch, ze komen wel weer met een heel ander, afwijkend album op de proppen. Toch knap!

Ik ben het met Vielip eens. Het klinkt gewoon voor geen meter, dr zit geen lekkere drive in zoals de eerste cult platen. Natuurlijk kun je als band verschillende dingen proberen, maar hier werkt het totaal niet voor mij. Productie vind ik ook niet al te best, het klinkt allemaal veel te tam.

Maar de opener 'Gone' toch niet?

Nee ik word er niet warm van helaas

Kouwe kikker!

Weljaaa

Saints are down vind ik trouwens wel een goed nummer
Waren er nog wel 2 of 3 die ik aardig vond maar de rest...

Opvallende zaken:mooie hoes.
Ian zingt heel goed.
Triphop invloeden.
In het oeuvre van The Cult een unieke plaat.

Vandaag weer eens geprobeerd. Want de laatste jaren kom ik er regelmatig achter dat sommige albums die ik vroeger afschuwelijk vond nu best of beter kan waarderen. Onder andere Cyberpunk van Billy Idol is daar een mooi voorbeeld van. Maar helaas, The Cult wil me maar niet pakken. De meeste nummers zijn gewoon niet best in mijn beleving. De band probeert wanhopig op de toen heersende trends in te spelen maar valt genadeloos door de mand. Opener Gone en afsluiter Saint are down gaan nog. Maar houden ook al niet over. De kale en kille productie helpen ook al niet mee. Gelukkig revancheerde de band zich met het in mijn ogen veel sterkere Beyond good and evil.

Grappig, ik vind dit juist weer een geweldige plaat van ze. Totaal iets anders dan we van ze gewend waren, voor mij is het een zeer energieke plaat waar Astbury zelfs ouderwets energiek te keer gaat.
Het bijgaande concert in de Central Studios (Utrecht) staat me ook nog bij.

Terwijl ik Beyond and Evil weer meer een "op zeker" spelend album vond met minder verassingen.

Zo zie je maar ieder het zijne

En ik sluit me aan bij de laatste spreker....het leek een nieuw, beloftevol begin - een beetje de 'Achtung Baby' van The Cult - maar het kreeg helaas geen vervolg.

Was ik ook bij! Daar speelden ze volgens mij trouwens maar bitter weinig nummers van deze nog steeds geweldige plaat.

Central Studios, Utrecht, The Netherlands - 6 december 1994

Setlist

Nirvana
Lil' Devil
Coming Down
Love
Edie (Ciao Baby)
Rain
In The Clouds
Black Sun
Be Free
Fire Woman
Star
Wild Flower
The Phoenix
Love Removal Machine
Sacred Life
She Sells Sanctuary
Earth Mofo

Ben dit album weer aan het herontdekken en er staan toch echt goede frisse songs op. De eerste twee nummers zijn heel sterk en ook Black Sun en Star zijn toppers. Toch jammer dat dit album nooit de aandacht heeft gekregen die het verdient.

Ik vind Sacred Life een van de beste songs van de band. Zo dat is er uit.

Goede vergelijking, helemaal mee eens.

Al had ik wel eens een los nummer van The Cult gehoord, ik wist eigenlijk niet goed wat ik van dit album kon verwachten. Ik nam het gisteren op goed geluk mee uit een kringloopwinkel, zette het vanochtend gelijk op, en het overtrof eerlijk gezegd mijn verwachtingen. Grappig, die uiteenlopende waarderingen die dit album ten deel vallen. Ik luisterde zonder dat ik kon vergelijken met eerdere of andere albums, want die ken ik eenvoudigweg niet. Ik luister niet zo vaak naar gitaarrock als sommige andere users, dus wellicht is mijn oordeel daardoor te ongenuanceerd, maar wat ik hoor is reuzespannend. Ian Astbury is een zanger die mij erg bevalt, en het gitaargeluid waarvoor Billy Duffy verantwoordelijk is werkelijk prachtig. En dan de liedjes,
die zijn allemaal in orde - ik hoor wel een lichte Led Zeppelin invloed, maar dat vind ik geen bezwaar.
De cd (uit 1994) klinkt prima, (wat ik niet verwacht had) en dat is een plus.
Ben nu ook benieuwd geworden naar hun andere albums.

Al vaker heb ik laten doorschemeren dat ik er niet van houd als bands met alle modes meebewegen. Stijlwijzigingen voor het publiek komen vaak erg geforceerd en ongeïnspireerd over. Precies dat probleem heb ik ook met dit album. Daarnaast valt The Cult terug op dezelfde oude, saaie songs, maar blijft er van het instrumentale geweld helaas weinig meer over en begint Astbury me ook tegen te staan. Misschien komt het wel omdat er geen klanken meer zijn die doen denken aan Freddie Mercury

Het hele mid ninetees alternatieve gedoe past hier in mijn optiek gewoon niet en dit album blijft dan ook totaal niet hangen. Het verbaast me niet dat de band hierna klapte.

Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Sonic Temple
4. Dreamtime
5. Electric
6. The Cult

Ik loop wat achter met het recenseren van The Cult in de tussentijd, al heb ik de s/t wel al vaak beluisterd en had ik al een specifieke score voor ogen. Nu ik het wederom probeer, kom ik er toch achter dat ik mijn mening een klein beetje moet bijspijkeren. Het album heeft een paar oprecht hele sterke tracks in de vorm van Black Sun, Sacred Life en Saints Are Down en een verder erg consistente sound die voor het gros van de tijd heel goed bevalt. Er is echter iets dat ik toch mis, en dat is die mooie melodieën die op de voorgangers wel te horen waren. Slecht vind ik het echter zeker niet.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. The Cult
6. Electric