The Cult - The Cult (1994)

Al vaker heb ik laten doorschemeren dat ik er niet van houd als bands met alle modes meebewegen. Stijlwijzigingen voor het publiek komen vaak erg geforceerd en ongeïnspireerd over. Precies dat probleem heb ik ook met dit album. Daarnaast valt The Cult terug op dezelfde oude, saaie songs, maar blijft er van het instrumentale geweld helaas weinig meer over en begint Astbury me ook tegen te staan. Misschien komt het wel omdat er geen klanken meer zijn die doen denken aan Freddie Mercury

Het hele mid ninetees alternatieve gedoe past hier in mijn optiek gewoon niet en dit album blijft dan ook totaal niet hangen. Het verbaast me niet dat de band hierna klapte.

Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Sonic Temple
4. Dreamtime
5. Electric
6. The Cult

Ik loop wat achter met het recenseren van The Cult in de tussentijd, al heb ik de s/t wel al vaak beluisterd en had ik al een specifieke score voor ogen. Nu ik het wederom probeer, kom ik er toch achter dat ik mijn mening een klein beetje moet bijspijkeren. Het album heeft een paar oprecht hele sterke tracks in de vorm van Black Sun, Sacred Life en Saints Are Down en een verder erg consistente sound die voor het gros van de tijd heel goed bevalt. Er is echter iets dat ik toch mis, en dat is die mooie melodieën die op de voorgangers wel te horen waren. Slecht vind ik het echter zeker niet.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. The Cult
6. Electric