The Ocean Collective - Phanerozoic I: Palaeozoic (2018)

Benieuwd naar! Wie nog? Permian: The Great Dying klinkt helaas vrij saai...

Ik geef het wel weer een kans, maar ik baal er
nog steeds van dat de voormalig zanger in 2009 vertrok..
Ik irriteer me nogal aan het Duitse accent van de huidige zanger.
Gelukkig komt er ook weer een instrumentale versie uit.
Daarmee lijkt de band ook te weten dat de zang niet bij iedereen goed ligt.

Vind die zanger niet zo'n probleem, sterker zingt eigenlijk best sterk.
Nascent is trouwens heel sterk, die basloopjes

Dit is voor mij een van de betere platen van het jaar. Echt heel sterk.

Deze plaat is smetteloos en daar zit voor mij juist een beetje een probleem. The Ocean klinkt hier ontzettend verfijnd en gestroomlijnd, maar laat daardoor ook wel wat diepgang liggen wat mij betreft. De vocalen zijn technisch uitstekend, maar erg netjes, zelfs de schreeuwen. Paul Seidel drumt ook een stuk hoekiger dan zijn voorgang (Luc Hess) waardoor de band een heel stuk moderner klinkt nu. Dat is zeker niet erg en het album is ontzettend aangenaam om naar te luisteren, maar ik merk daardoor dat het mij niet compleet bij de lurven grijpt als Pelagial of natuurlijk Precambrian.

Weer een bijzonder fraai en sfeervol album van deze progressieve duitse death metal-band. Verwacht niet continu bruut beukwerk; het songmateriaal zit gelaagd en breekbaar in elkaar, met veel ruimte voor lange instrumentele passages en de nodige dosis melodie. Daar zal niet iedereen op zitten te wachten, maar ik vind het erg mooi. Luister maar eens naar het prachtige lange Devonian: Nascent, met een geweldig gastoptreden van Katatonia's Jonas Renkse.

Waar is dit mee te vergelijken?

Misschien oneerbiedig maar dit ligt wel in de lijn van dingen die Neurosis ook doet.

Ik vind hem erg mooi geworden. Niet heel ruw maar wel sfeervol en rijk gearrangeerd.

Gisteren kwam - na vertraging door productieproblemen met de hoes - dan toch eindelijk mijn vinylexemplaar binnen. Bijzondere hoes.....

De band wordt weleens in een adem genoemd met "post-metal" giganten zoals (inderdaad) Neurosis, Isis en Cult of Luna, maar zelf zie ik het niet helemaal.

Op vlak van sfeer is Neurosis een heel pak zwaarmoediger en zeker op hun eerste paar albums (de twee hardcore punk-platen niet meegerekend) leunen zij op het gebied van textuur dichter aan bij de vuilere crust-achtige sludge van bijvoorbeeld Eyehategod, Grief, Buzzov*en, Dystopia...al gingen zij van meet af aan wel wat experimenteler te werk dan laatstgenoemden.
Verder hoor ik het somber meditatieve van bijvoorbeeld Isis en Cult of Luna ook niet meteen terug in The Ocean.

Zelf vind ik The Ocean iets meer in de buurt komen van de typisch moderne progressieve op (het vroegere) Mastodon-geïnspireerde metal bands zoals bijvoorbeeld Intronaut of de ter ziele gegane Zweedse band Burst - al laat The Ocean zich minder in met psychedelia of de down-to-earth kroeggevecht hardcore-achtige mosh momenten dan Burst dat deed.

De eerlijkheid gebied mij dan wel te zeggen dat The Ocean wel wat geïnspireerder te werk gaat dan directe collega's Intronaut. Dit album dien ik nog een draaibeurt te geven.

Godver wat een plaat! Boeiend van begin tot einde. Geen zwak nummer te bekennen en een ontzettend goede sound.
Plaat is duisterder dan zijn voorganger, maar daardoor ook spannender. Sound is ook heftiger.
Zang is prachtig niet voor de hand liggend en een geweldige afwisseling tussen heerlijk agressief en sfeervol.
Plaat gaat nog veel rondjes draaien op mijn platenspeler

Deze groeit voor mij sinds het indrukwekkende optreden gisteravond in Hedon, Zwolle. Zeer strak en overtuigend gebracht, wat positief bijdraagt aan de sfeer van dit album. Ga ik nu zeker vaker luisteren.